David Coverdale & Whitesnake - Restless Heart (1997)

Paar nummertjes beluisterd nu. Idd wel een verschil tussen de remaster en de nieuwe mix. In de nieuwe mix lijkt de stem van Coverdale veel meer tot leven te komen, maar dat is een eerste indruk. Bij allebei de versies echter lijkt de ritmegitaar wat meer in de verdrukking geraakt.
Waar ik op had gehoopt waren meer bonusnummers, in een interview met Adje las ik dat het originele idee van de plaat veel meer heavy nummers had, maar dat er uiteindelijk besloten was tot een meer mellow plaat als uitgave. Waar zijn die nummers gebleven? Spijtig dat daar niets van is uitgebracht, een gemiste kans voor de echte fan.

Bedoelde Ad niet dat de nummers in eerste instantie een heavier arrangement hadden gekregen?

Nee andere nummers wat ik mij herinner uit het interview. Het geluid bevalt me juist heel erg, de old school stijl heeft het gekregen, niet de over the top sound vanaf 1987. Ik zou het nog eens moeten opzoeken, maar zoals ik het mij herinner had hij het juist over de nummers. Gekozen voor de velligere route middels een meer gebalanceerde plaat qua rockers en de softere kant.

Ik herinner me een interview waar hij het juist over de uitvoering had, dat ze later weer alles opnieuw opnamen om een andere sound te krijgen. Anyway, als er nummers op de plank zijn blijven liggen dan zou dit idd de perfecte gelegenheid zijn om ze uit te brengen. Helaas loopt het bij Whitesnake wel eens wat anders, zoals ook bij bijv. Slip Of The Tongue waar de reissue een disc met Ad's originele intentie van het album zou bevatten.

Restless Heart heb ik altijd een halfslachtige poging gevonden. Enerzijds gaaf dat ze de oude seventies blues Snake weer wat in glorie herstellen, dat was toch de beste versie van de band wat mij betreft. Helaas is het niet allemaal even goed uitgepakt. Too Many Tears, Woman Trouble Blues, All in the Name of Love en de titeltrack zijn wel geslaagd maar er staan ook een aantal missers op waarbij Coverdale zich pijnlijk overschreeuwt.

Ik heb de remix even snel geluisterd, maar volgens mij vind ik het geen verbetering.

Ik weet ook niet meer precies in welk interview dat was, maar ik ga mijn best doen om het weer te vinden, maar dat kan even duren (ook niet altijd thuis).

Oh ja, volkomen mee eens, wat dat aangaat hebben ze een gouden kans gemist om "Slip Of The Tongue" een meer naar het oude idee bedoelde uitvoering te geven, denk dat Adje ook zwaar teleurgesteld is wat dat aangaat... ik in geval wel, ik ga ook totaal niet aan díe heruitgave beginnen. De berichtgevingen daaromtrent vertellen mij meer dan genoeg.



En opnieuw volkomen mee eens, ik hinkel zo op twee gedachten wat die plaat aangaat. Aan de ene kant de oude 'Snake weer enigszins in glorie hersteld, aan de andere kant houden ze vast aan de bakvissen feel en meezingfactor. Het had een absolute favoriet kunnen worden voor mij, nog steeds van overtuigd. De oude stijl met de pit van de nieuwere tijd middels een bevlogen Adje. Hard Rock met, als altijd, "a touch of the Blues", maar helaas wederom. En toch, ik hou een zwak voor de plaat. De titelsong alleen al.

Ja er had veel meer in gezeten, jammer van die slappe meezingers he. De titeltrack blijft een pareltje inderdaad. Knalt er meteen heerlijk in met een krachtig riff. Een nummer waar we dat bronstige van de vroegere Whitesnake weer wat terughoren. En waarbij ik me nog wel kan voorstellen dat het op bijv. Come An Get It had gestaan, en dat is zeker een compliment.

Come An' Get It is dan ook mijn favoriete studioplaat van Whitesnake.
Ja dat titelnummer, doet me altijd aan Elvis denken zoals hij dat refrein binnenkomt met zijn stem . Wereldnummer. Te gekke riff ook!

Na de twee fantastische albums 1987 (vooral die) en Slip of the tongue was dit Restless heart destijds een behoorlijke afknapper kan ik me heugen. Voor mijn vrienden en mij althans. We konden er weinig tot niks mee. Weg waren de catchy refreinen en flitsende solo's. De 'oude' Whitesnake hadden we al wel geprobeerd maar vonden we tien keer niks. Veel te tam en vlak. Maar goed, wel naar het optreden in Nijmegen geweest destijds maar ook daarvan werden we niet super enthousiast. Jaren later heb ik de 'oude' band en dus ook dit album beter en meer leren waarderen. De studio lp's en het live album staan hier ook in de kast. Maar ondanks de nieuwe mix blijf ik dit een halfslachtig album vinden. Daar doet die nieuwe mix niks aan af. Het zit 'm er in dat ik de meeste nummers gewoon niet zo heel goed vind.

Eens. Dit is een slap gevalletje. Terug naar hun wat oudere sound maar dat kan eigenlijk niet meer als je knallers als Slide it in , 1987 en SOTT hebt gemaakt. De zeer uitgebreide 25 th anniversary edition van dit album verandert daar helaas weinig tot niets aan. Als er niks te vieren valt, verandert de tijd daar niets aan helaas. Paar aardige tracks, maar niet meer dan 2,5 ster.

"weet ook niet meer precies in welk interview dat was" Dat was in de Aardschok mei/juni 2020.
In dat interview was Adje Vandenberg en David Coverdale onaangenaam verrast nadat ze de eind productie van Slip of the tongue hoorden. Steve Vai had het hele album naar z'n hand gezet en dat is ook overduidelijk te horen. Een echt doorsnee Whitesnake album is Slip of the tongue dan ook niet, wel een heel goed album, laat ik daar duidelijk over zijn. Maar ze hadden beter het album Whitesnake featuring Steve Vai kunnen noemen. Natuurlijk is het nu makkelijk praten maar het gitaarwerk van Vai op Slip of the tongue was dus een voorbode van wat we kunnen verwachten op de 3e solo album van Steve Vai Passion and warfare die vlak daarna uitkwam en we weten allemaal dat dat album als een bom is ingeslagen in positieve zin in de wereld van de hardrock en heavy metal. Restless heart is ook geen doorsnee Whitesnake album, het is wel een goed album. Na 1 luister beurt kom je erachter dat de band terug keert naar het rock en bluesy geluid eind jaren zeventig en begin jaren tachtig wat ik trouwens ten zeerste waardeer overigens. De tekst voor Restless heart geeft het in feite al aan dat dit een ander album is : David Coverdale & Whitesnake. Het is jammer dat sommige goeie nummers om zeep wordt geholpen door dat gekrijs van David Coverdale. Want het voegt helemaal niks toe. Dat is het enige minpunt, muzikaal heb ik er niks op aan te merken want het klinkt als een klok.

David is zijn fijne, diepe bronstige stem inderdaad aardige kwijt vanaf dit album. Of nee eigenlijk begon het gekrijs op Coverdale/Page al. Toen had ik nog het idee dat ie Robert Plant een beetje probeerde na te doen, wellicht om Page te pleasen? Maar hier is het zo mogelijk nog een beetje irritanter.

Anyway, op dit album staan best een paar goede nummers en de terugkeer naar de bluesy Whitesnake is gaaf natuurlijk. Maar qua uitvoering en songmateriaal kan het niet tippen aan voorgaand werk. Slip Of The Tongue was idd erg over the top maar had wel betere nummers. Eeuwig zonde dat Ad die niet zelf in kon/mocht spelen.

Je refereert naar het nummer Whisper a prayer for the dying van het Coverdale/Page album. Ben ik het mee eens. Het nummer heeft ook weer zo'n prachtig gitaar intro, ook het nummer zelf is op zich niks mis mee. Maar ook dat nummer wordt om zeep geholpen door dat gekrijs. Trouwens wel een waanzinnig goed album, maar ja met 2 muzikanten van naam succes 100% gegarandeerd. Maar Robert Plant is toch wel heel
wat anders dan David Coverdale qua zang. Ik moet er niet aan denken dat Dazed en confused is ingezongen door David Coverdale. De enige zuivere uithaal waar ik David Coverdale op kon betrappen is in de rockballad Sailing ships van de Slip of the tongue album. Zonder dat gekrijs was Restless heart een veel beter album geworden.

Ja, zo heb ik 'm ook ervaren: als een fikse tegenvaller na het recente voorgaande werk. De vermelding van de artiestennaam - specifiek de zanger en de band - was al een indicatie dat er andere wegen ingeslagen zouden worden. En dat de aanpak wat rustiger zou worden op deze halve soloplaat, daar kan ik ook nog wel mee leven.

Problematischer zijn echter de twee aspecten die anderen hierboven ook aanstippen: het gebrek aan echt goede songs enm vooral de manier waarop Coverdales stem veranderd is. Ook op de Coverdale/Page duoplaat was dat ook al een beetje hoorbaar, maar hier komt het probleem veel ernstiger naar voren: het wordt soms echt krijsen, en dat is een eigenschap waarop ik David voorheen nooit echt kon betrappen, hoe hard hij ook uithaalde.
Jammer, want het zet echt een domper op deze plaat en maakt het tot een ietwat ongemakkelijke luisterervaring. Beter zou het helaas niet meer worden qua vocalen, qua songmateriaal gelukkig nog wel, zoals bijvoorbeeld Bad to the bone illustreert. Maar de dagen dat ik echt intensief genoot van een Whitesnake-plaat waren hiermee wel voorbij.

Eens. Zijn stem was in de 70s en 80s fenomenaal goed dat mag niet worden vergeten

Helemaal mee eens. Ik ken eigenlijk geen fijner stemgeluid dan Coverdale in zijn topjaren. Op de oude Whitesnake albums stonden ook wel eens wat mindere composities maar zijn hele manier van zingen wist alles altijd naar een hoger plan te tillen.

Op dit album werkt het juist de andere kant op. Een nummer als Woman Trouble Blues begint heel veelbelovend, als iets dat zo op Come An Get It had kunnen staan. Het heeft diezelfde lekkere swag over zich heen hangen maar al vrij snel moet Coverdale de boel om zeep helpen met zijn over the top manier van "zingen".

Op de 25th anniversary version (te beluisteren op spotify) staat trouwens als bonus een zogenaamde "early arrangements" versie van het gehele album. Daar op doet Coverdale het wat rustiger aan, maar ook daar hoor je dat hij die diepere laag gewoon kwijt is.

"Sowieso kan Adje niet tippen aan John Sykes" ben het overigens wel met Buurman eens dat het onzin is dat Adje niet kan tippen aan John Sykes. De vergelijking gaat naar mijn mening niet op. Adje Vandenberg is een andere type gitarist dan John Sykes, maar ze hebben 1 ding gemeen : allebei zijn ze veelzijdig. echter bij zowel de Tygers of Pantang ( een band naar m'n hart overigens) als bij Whitesnake heeft John Sykes het maar 2 albums uitgehouden. Bij de Tygers of Pantang was dat Spellbound en Crazy Nights en bij Whitesnake was het Slide it in en 1987. Overigens wel goeie albums, alhoewel Crazy Nights een minder album is volgens de Rock & Metal encyclopedie. Zelf vind ik Crazy Nights wel een goed album, heel wat beter dan The Cage. En Slide it in en 1987 zijn absolute parels van Whitesnake, maar dat geldt ook voor de albums daarvoor. Maar met alle respect, Adje Vandenberg is wel in een gespreid bed terecht gekomen bij Whitesnake. De timing was perfect : net na de opnames van het 1987 album. John Sykes had alle gitaarpartijen voor dat album al ingespeeld. Daarna is hij vertrokken, heb dat eigenlijk nooit begrepen wat de reden is. Ze hadden destijds beter Vivian Campbell uit de band kunnen zetten omdat hij niet makkelijk is qua persoon, Adje mocht hem trouwens niet. Whitesnake had naar mijn mening een droom line up kunnen hebben met de volgende leden David Coverdale vocals, Tommy Aldridge drums, Neil Murray bas, John Sykes gitaar en Adje Vandenberg gitaar. Een sterkere line up is er niet naar mijn mening. De snoeiharde feiten anno 2023 is dat de inspiratie bij Whitesnake momenteel ver te zoeken, en is het nog maar de vraag of er ooit nog een album komt, het heilig vuur lijkt wel gedoofd. Complimenten met je Nick name Neal Peart de legendarische drummer van Rush

@ satrian/ Vai, mooie onderbouwing!!!

Mee eens dat zijn geschreeuw begon (op studioplaat) met het Page avontuur, maar ondanks dat zingt hij meer dan acceptabel op dat ding, vind zelf zijn prestatie op "Whisper a Prayer for the Dying" fabuleus.
Op deze cd gaat het soms over the top en is het gewoon niet mooi meer, na deze plaat werd het alleen maar meer en meer, moeilijk om van de 'Snake platen te genieten die hierna komen. Dit kleinoodje kan ik nog wel van genieten, omdat de muziek ook minder de Glammetal periode raakt dan de voorgangers.

Ik herinner me een herfstvakantie in het Zuid-Limburgse Gulpen, waar ik deze in een cd-winkel zag liggen - toen het dorp nog over zo'n soort zaak beschikte. Bedoeld als een solo-cd werd het mede onder de vlag van Whitesnake uitgebracht, in feite is het echter vooral een collaboratie van David Coverdale met Ad van den Berg, alias Adrian Vandenberg. Met toetsenist Brett Tuggle (ex-David Lee Roth), bassist Guy Pratt en drummer Denny Carmassi (ex-Heart). Op achtergrondzang onder meer Tommy Funderburk.

De elpee was ter ziele ten faveure van de cd (dachten we), waarbij ik de omvang van de platenhoes wel miste... Een stukje romantiek was verdwenen.
Er bleek meer veranderd: de zanger wilde het dichter bij zichzelf houden. Dan krijg je een start met een saaie ballade, gevolgd door het relaxt rockende All in the Name of Love. Aardig liedje, maar met Restless Heart en de blues in Too Many Tears volgt werk dat mij beter ligt, namelijk steviger.
Dankzij Crying volgt zwaardere blues, lijkend op zijn werk met Jimmy Page van vier jaar eerder; echter een fraai refrein in de stijl van Whitesnake.
Via Stay with Me is daar een ballade waarin Coverdale de toppen van zijn stem zoekt en Can't Go On volgt eenzelfde stijl maar dan kalmer. Liever het rockende You're So Fine, dat helaas door ballade nummer 4 Your Precious Love wordt gevolgd, zij het dat de gitaarlicks lekker zijn.
Zeppeliaanse blues(hard)rock sluit het album af, getuige Take Me Back Again dat wegheeft van Dazed and Confused op Zeppelins debuut en Woman Trouble Blues met Elk Thunder op mondharmonica.

Vandenberg levert voortreffelijk werk, het zijn echter de composities die me vaak niet pakken. Sinds 2021 is er de 25th Anniversary Edition waarbij de naam van Coverdale opeens van de voorzijde is verdwenen, als was dit een groepsalbum. Toch blijf je horen dat dát niet het geval was. Al met al een aardig album van de man en een wat vreemde slang in het nest als je dit als een Whitesnake beschouwt.