David Coverdale & Whitesnake - Restless Heart (1997)

Na de grote successen van 1987 en Slip Of The Tongue en de bijbehorende toernees werd het in de jaren 90 ineens stil rondom Whitesnake. We zagen David Coverdale nog wel even samen met Jimmy Page een plaat maken, we zagen Ad van den Berg met Manic Eden een plaat maken maar Whitesnake was in geen velden of wegen te bekennen. Totdat in 1997 Restless Heart vrij plotseling het levenslicht zag. De oren waren gespitst maar het pasgeboren kindje leek niet erg levensvatbaar te zijn. De pompeuze Whitesnake waarmee succes geoogst werd was in geen velden of wegen te bekennen. Van de bluesy Whitesnake van daarvoor waart op Restless Heart slechts een flard van een geest rond. Al snel kwam de aap uit de mouw. Het had een solo album van Coverdale moeten zijn maar de platenmaatschappij wilde om verkooptechnische redenen ook de Whitesnake banier op de hoes hebben.

Ofschoon het niet zoveel met de oude Snake te maken heeft past Restless Heart mijns insziens heel goed bij de rest van het oeuvre. Alleen de stem van Coverdale al zorgt voor dat gevoel. Met dat verschil dat het album heel erg laid back is met al zijn ballades. Nummers als Don't Fade Away en Too Many Tears raken de AOR veelvuldig aan. En de meer sobere ballades als Stay With Me en Can't Go On krijgen dankzij de reflecterende houding van Coverdale een prachtige bluesy feel mee. Muzikanten zijn op hun best als hun privé leven een puinhoop is. Zo is er toch heus wel wat te beleven op Restless Heart.

Het kwam in een tijd dat melodieuze (hard)rock het best zwaar had. Daarnaast voldeed het niet aan de verwachtingen dat het publiek van Whitesnake had. Toch zijn er enkele prachtige melodieuze hardrockalbums in de jaren 90 gemaakt en die hebben veelal het kalme late-night karakter met elkaar gemeen. Qua feel hangt Restless Heart dan ook een beetje tussen Dare's Calm Before The Storm en Bon Jovi's These Days in. Restless Heart kent een sobere setting. Af en toe zoemt een zacht hammondorgeltje mee. En een hele enkele keer komt een strijkertje de boel opluisteren. Alles klinkt erg warm en live. Eerlijk en oprecht, zou ik willen zeggen hoewel ik die termen nogal uitgehold vind.

Op enkele momenten sneert de oude slang nog wel zoals vroeger. In Crying bijvoorbeeld. Coverdale is niet altijd even zuiver in zijn uithalen. Maar daar waar hij zijn larynx ernstig forceert, doet hij dat met zoveel passie en ongespeelde emotie dat het ook direct weer onweerstaanbaar is. En wat gebeurt daar in het middenstuk? Wordt daar hallo gezegd tegen Still Of The Night? Het is maar een hintje.

Goed beschouwd is Restless Heart het eerste album waar het duo Coverdale en Vandenberg van de eerste tot de laatste minuut de dienst uitmaakt. Ook met dat gegeven kan ik mij de teleurstelling van sommigen voorstellen. Vandenberg zet zichzelf nergens op de voorgrond. Het had misschien best gekund op sommige momenten maar de sobere lijn van het album wordt in alle linies doorgetrokken. En ook die keus is een goede geweest. Het versterkt het kalme karakter van het album.

Dus gordijnen dicht, kaarsje aan, glaasje wijn op tafel en lekker tegen je lief aankruipen op de bank. Samen tevreden realiseren dat bijna alles eindig is. Somber? Misschien. Maar het voelt wel heel goed allemaal.

Toen het album uit kwam waren de verwachtingen te hoog gespannen. Nu terug luisterend is het best een aardig blues rock plaatje. Het betreedt nergens nieuwe paden, maar de vakmanschap spat er vanaf af. De sterke opener don't fade away is een slow bluesy track met goed ingetogen gitaarwerk van adrian vandenberg. Het tempo blijft over het algemeen vrij laag en van een hardrock album kun je hier eigenlijk niet spreken.
Maar Edwynn heeft het eigenlijk al perfect omschreven.
Ik vind het jammer dat er geen echte uitschieter op staat zoals de Days of thunder score The last note of freedom van de heer coverdale. Ik ga die Page/Coverdale cd iig ook weer eens opsnorren.

Als album in geheel is het best een relaxte plaat, maar echte grote uitschieters staan er helaas ook niet op.
Woman Trouble Blues is voor mij zonder enige twijfel het hoogtepunt van dit album, mijn versie(niet de Japanse) sluit af met dit nummer en dat is toch nog even een leuke verrassing die de heer Coverdale expres(?) voor het laatst heeft bewaard.
All in the Name of Love is ook een lekker nummertje en ook Restless Heart zelf is niet slecht, alhoewel de gitaar rif mij wel heel erg deed denken aan Thin Lizzy met het nummer Hey You.

Crying is ook nog wel een lekker up tempo nummertje trouwens maar Your Precious Love is saai en 1tonig.
Het is geen typische Whitesnake plaat en over het algemeen is het een meer laid-back sfeer, kan het wel waarderen maar echt bijzonder is dit werkje niet.
3*

Coverdale had een prachtige sound tussen 1973 en 1984. Kort daarna begon achtereenvolgens het blonderen, het krijsen, het overdreven belachelijke Engelse accent en uiteindelijk de plastische chirurgie. Heb nooit begrepen waarom hij dat nodig dacht te hebben. Hier lijkt hij soms iets gas terug te nemen ten opzichte van de Page-plaat, maar omdat het songmateriaal matig is, redt hij het album er niet mee.

Eens. Dit is een slap gevalletje. Terug naar hun wat oudere sound maar dat kan eigenlijk niet meer als je knallers als Slide it in , 1987 en SOTT hebt gemaakt. De zeer uitgebreide 25 th anniversary edition van dit album verandert daar helaas weinig tot niets aan. Als er niks te vieren valt, verandert de tijd daar niets aan helaas. Paar aardige tracks, maar niet meer dan 2,5 ster.

Ik herinner me een herfstvakantie in het Zuid-Limburgse Gulpen, waar ik deze in een cd-winkel zag liggen - toen het dorp nog over zo'n soort zaak beschikte. Bedoeld als een solo-cd werd het mede onder de vlag van Whitesnake uitgebracht, in feite is het echter vooral een collaboratie van David Coverdale met Ad van den Berg, alias Adrian Vandenberg. Met toetsenist Brett Tuggle (ex-David Lee Roth), bassist Guy Pratt en drummer Denny Carmassi (ex-Heart). Op achtergrondzang onder meer Tommy Funderburk.

De elpee was ter ziele ten faveure van de cd (dachten we), waarbij ik de omvang van de platenhoes wel miste... Een stukje romantiek was verdwenen.
Er bleek meer veranderd: de zanger wilde het dichter bij zichzelf houden. Dan krijg je een start met een saaie ballade, gevolgd door het relaxt rockende All in the Name of Love. Aardig liedje, maar met Restless Heart en de blues in Too Many Tears volgt werk dat mij beter ligt, namelijk steviger.
Dankzij Crying volgt zwaardere blues, lijkend op zijn werk met Jimmy Page van vier jaar eerder; echter een fraai refrein in de stijl van Whitesnake.
Via Stay with Me is daar een ballade waarin Coverdale de toppen van zijn stem zoekt en Can't Go On volgt eenzelfde stijl maar dan kalmer. Liever het rockende You're So Fine, dat helaas door ballade nummer 4 Your Precious Love wordt gevolgd, zij het dat de gitaarlicks lekker zijn.
Zeppeliaanse blues(hard)rock sluit het album af, getuige Take Me Back Again dat wegheeft van Dazed and Confused op Zeppelins debuut en Woman Trouble Blues met Elk Thunder op mondharmonica.

Vandenberg levert voortreffelijk werk, het zijn echter de composities die me vaak niet pakken. Sinds 2021 is er de 25th Anniversary Edition waarbij de naam van Coverdale opeens van de voorzijde is verdwenen, als was dit een groepsalbum. Toch blijf je horen dat dát niet het geval was. Al met al een aardig album van de man en een wat vreemde slang in het nest als je dit als een Whitesnake beschouwt.