David Coverdale & Whitesnake - Restless Heart (1997)

Dit album wijkt nogal af van voorgaand Whitesnake-werk, met name de succesvolle albums uit de jaren '80. Adje Vandenberg speelt op Restless Heart gitaar en doet dat wederom niet onverdienstelijk. Dit is een uitstekend album geworden, vooral vanwege de uitmuntende zang van David Coverdale, zonder meer één van de beste vocalisten uit de rockwereld. De songs op Restless Heart zijn zeer afwisselend en Coverdale legt met zijn flexibele zang veel gevoel, timbre in de songs.

Sommige songs hebben een bluesy karakter, terwijl mijn favorieten All In The Name Of Love en Don't Fade Away meer richting rock gaan. Heavy songs zul je op dit album zeker niet tegenkomen. Slechte songs ook niet. Restless Heart was een album dat Coverdale altijd al had willen maken en dat is hem absoluut goed gelukt.

Heerlijk relaxed album, en eindelijk mag Adje dan een keer meedoen

"Take me back again" is hoe bluesrock hoort te zijn!

Inderdaad een lekker en relaxed album, sterk tegen de blues aanleunend. Meer een solo album van Coverdale dan een echte Whitesnake plaat.

"Restless Heart (1997)" is een geweldig rock album. En wat is die Coverdale toch een fantastisch goede zanger. David is zijn loopbaan begonnen bij Deep Purple en heeft daar een goede opleiding genoten . Op "Restless Heart (1997)" is dat duidelijk te horen. Aanrader dit album. 5*****

Sorry Hans, zeker geen 5 sterren. Ik weet eigenlijk (nog) niet goed wat ik van dit album denken moet. Laat ik dus maar beginnen met wat ik zeker weet.
Inderdaad, Coverdale is een fantastische zanger. Hier is hij rond de 50 en zijn stem heeft nog niets aan kracht ingeboet. Op Woman Trouble Blues klinkt hij als Robert Plant in zijn beste jaren, wat Robert Plant zelf eigenlijk al sinds 1980 niet meer voor elkaar krijgt. Ik heb een hoop lelijke dingen over Whitesnake geschreven en die neem ik niet terug, maar die golden niet Coverdale's stem. Het is met enige tegenzin dat ik toegeef dat Coverdale de beste stem van de jaren 70 hardrock heeft - en houdt!
Mijn probleem met Coverdale is zijn slechte smaak. Dat werd op Stormbringer al duidelijk. Hij heeft een zeer sterke neiging om zijn muziek zo saai mogelijk te maken, door alles wat interessant is of zou kunnen zijn te verwijderen. Ook hier geldt mijn bezwaar de muziek, de liedjes, de composities. Want wat komt er weer een boel middelmaat voorbij - nee, doorsnee is het betere woord. Dat is het. Coverdale's muzikale ideaal is zoveel mogelijk doorsnee.
Dat heeft natuurlijk het voordeel dat ik nauwelijks kritiek kan uitoefenen, noch negatief noch positief. Het nadeel is dat er zo weinig bijzondere momenten zijn.
Eigenlijk is alleen You're so fine me opgevallen - plus de geweldige zang natuurlijk. Ik zal nog een keertje luisteren en dan hoop ik mijn aandacht vast te kunnen houden. Mijn beoordeling is een voorlopige 3 sterren, alleen omdat Coverdale zo goed zingt.

De Whitesnake/Coverdale catalogus wat terugluisterend valt me op dat Coverdale eigenlijk maar twee platen heeft gemaakt die echt goed zijn. Dan heb ik het over '1987' en soloplaat 'Into the Light'. De rest is nooit echt slecht, maar wel vrij wisselvallig. Zo ook deze plaat.
'Don't fade Away' is een lekkere opener. 'You're so Fine' en You're precious Love' zijn ook lekker. Er staat ook veel middelmaat op, net als voorganger Slip of the Tongue. Dit mag Ad Vandenberg zich overigens ook aanrekenen.

Heel goed album toen David nog echt goed bij stem was.
Heb m in 2003 vvoor het laatst live met een goede stem gezien.
De laatste 2 keer live merkte je echt en niet alleen mijn mening maar van andere mensen uit het publiek ook dat ie vocaal gezien lang niet meer is wat ie was.

Ik vond deze tegenvallen na de toch best lovende meningen die ik las. Ook ben ik het met bovenstaande members niet eens dat hij hier nog echt sterk zingt. Voor de lagere regionen klopt dat zonder meer maar ik vind dat hij op dit album toch ook al regelmatig die onaangename 'krijsende' sound heeft als hij omhoog gaat. Datgene wat tegenwoordig live ook zo storend is.

Dat gekrijs is idd verschrikkelijk, in de lage regionen is het nog wel te doen, maar heeft ie ook niet meer helemaal de souplesse van vroeger. Hier staan (ondanks de vocale uitglijders) wel een paar erg lekkere nummers op zoals All In The Name Of Love, Too Many Tears, de titeltrack en Woman Trouble Blues. De muziek is wat relaxter en meer bluesy in vergelijk tot de laatste paar albums. Doet soms in de verte zelfs wat denken aan ouwe klassiekers als Lovehunter en Ready an Willingen en daar is niks mis mee natuurlijk. Leuk ook dat onze Adje van den Berg nu eindelijk eens mee mag doen op plaat. En dat terwijl die toen al 10 jaar in de band zat, eigenlijk te gek voor woorden..

3*

Tsja, helaas is het gekrijs meer regel dan uitzondering bij Coverdale geworden. Vooral live is het tegenwoordig erbarmelijk slecht wat de beste man laat horen.
Dit album heb ik altijd een fifty-fifty album gevonden eerlijk gezegd. Ik schaar 'm in elk geval niet onder de beste Whitesnake albums! Daarvoor staan er teveel mindere songs op. Ik kan me nog goed herinneren dat toen het album destijds uit kwam, het me tegenviel. Ik zat op een vervolg van Slip of the tongue te wachten. Qua muziek bedoel ik dan. Dit is echter meer een terugkeer naar de oude Whitesnake. Al haalt het nergens dat niveau.

Dit had een mooie comeback kunnen worden. Helaas zijn de nummers (sorry Adje) niet sterk.

Een nog groter probleem is dat Coverdale alleen maar irritanter is gaan zingen. Probeer maar eens Stay With Me Baby en All In The Name Of Love helemaal uit te luisteren. Verschrikkelijk toch? Zeker als je bedenkt hoe goed hij ooit was. Wat mankeert hem?

De enige die Coverdale in toom wist te houden was denk ik producer Martin Birch. Op alle platen na Slide It In gaan mijn haren recht overeind staan als Coverdale begint te krijsen. Zo onnodig, zo Robert Plant wannabe.

Enige kleine lichtpuntje is Adrian Vandenbergs gitaarspel, hoewel ik hem in de meer klassieke stijl van de oude Vandenberg-platen stukken overtuigender vind dan in zijn blueswerk.

Hmmm.......ik denk toch dat ik dit gewoon mijn favoriete Snake album is hoor.

Niet zo overdreven cock-rockerig meer, maar zeer sterk mid-tempo materiaal afgewisseld met ballads en wat meer harder werk, en altijd met een blues gedachte. Ik geniet er nog steeds met volle teugen van iedere keer als ik hem draai. Moet wel zeggen dat ik hem eerst nooit zo goed vond klinken, maar sinds ik (grof) heb geinvesteerd in mijn installatie vind ik het nu bijna referentie materiaal ?

Enig puntje van kritiek is dat hij wat te veel nummers bevat, Can't Stop Now en O.I.(bonusnummer?) hadden voor mij niet meer gehoeven.

Eindelijk dit album eens op CD gekocht. Is, denk ik, toch wel een ondergewaardeert album van D.C en de zijnen. Het heeft door de bank heen een lekkere bluesy feel en klinkt heel gerelaxed. Een beetje hetzelfde gevoel als het Deep Purple album Purpendicular..

Na de grote successen van 1987 en Slip Of The Tongue en de bijbehorende toernees werd het in de jaren 90 ineens stil rondom Whitesnake. We zagen David Coverdale nog wel even samen met Jimmy Page een plaat maken, we zagen Ad van den Berg met Manic Eden een plaat maken maar Whitesnake was in geen velden of wegen te bekennen. Totdat in 1997 Restless Heart vrij plotseling het levenslicht zag. De oren waren gespitst maar het pasgeboren kindje leek niet erg levensvatbaar te zijn. De pompeuze Whitesnake waarmee succes geoogst werd was in geen velden of wegen te bekennen. Van de bluesy Whitesnake van daarvoor waart op Restless Heart slechts een flard van een geest rond. Al snel kwam de aap uit de mouw. Het had een solo album van Coverdale moeten zijn maar de platenmaatschappij wilde om verkooptechnische redenen ook de Whitesnake banier op de hoes hebben.

Ofschoon het niet zoveel met de oude Snake te maken heeft past Restless Heart mijns insziens heel goed bij de rest van het oeuvre. Alleen de stem van Coverdale al zorgt voor dat gevoel. Met dat verschil dat het album heel erg laid back is met al zijn ballades. Nummers als Don't Fade Away en Too Many Tears raken de AOR veelvuldig aan. En de meer sobere ballades als Stay With Me en Can't Go On krijgen dankzij de reflecterende houding van Coverdale een prachtige bluesy feel mee. Muzikanten zijn op hun best als hun privé leven een puinhoop is. Zo is er toch heus wel wat te beleven op Restless Heart.

Het kwam in een tijd dat melodieuze (hard)rock het best zwaar had. Daarnaast voldeed het niet aan de verwachtingen dat het publiek van Whitesnake had. Toch zijn er enkele prachtige melodieuze hardrockalbums in de jaren 90 gemaakt en die hebben veelal het kalme late-night karakter met elkaar gemeen. Qua feel hangt Restless Heart dan ook een beetje tussen Dare's Calm Before The Storm en Bon Jovi's These Days in. Restless Heart kent een sobere setting. Af en toe zoemt een zacht hammondorgeltje mee. En een hele enkele keer komt een strijkertje de boel opluisteren. Alles klinkt erg warm en live. Eerlijk en oprecht, zou ik willen zeggen hoewel ik die termen nogal uitgehold vind.

Op enkele momenten sneert de oude slang nog wel zoals vroeger. In Crying bijvoorbeeld. Coverdale is niet altijd even zuiver in zijn uithalen. Maar daar waar hij zijn larynx ernstig forceert, doet hij dat met zoveel passie en ongespeelde emotie dat het ook direct weer onweerstaanbaar is. En wat gebeurt daar in het middenstuk? Wordt daar hallo gezegd tegen Still Of The Night? Het is maar een hintje.

Goed beschouwd is Restless Heart het eerste album waar het duo Coverdale en Vandenberg van de eerste tot de laatste minuut de dienst uitmaakt. Ook met dat gegeven kan ik mij de teleurstelling van sommigen voorstellen. Vandenberg zet zichzelf nergens op de voorgrond. Het had misschien best gekund op sommige momenten maar de sobere lijn van het album wordt in alle linies doorgetrokken. En ook die keus is een goede geweest. Het versterkt het kalme karakter van het album.

Dus gordijnen dicht, kaarsje aan, glaasje wijn op tafel en lekker tegen je lief aankruipen op de bank. Samen tevreden realiseren dat bijna alles eindig is. Somber? Misschien. Maar het voelt wel heel goed allemaal.

Prachtige recensie Edwynn!

Toen het album uit kwam waren de verwachtingen te hoog gespannen. Nu terug luisterend is het best een aardig blues rock plaatje. Het betreedt nergens nieuwe paden, maar de vakmanschap spat er vanaf af. De sterke opener don't fade away is een slow bluesy track met goed ingetogen gitaarwerk van adrian vandenberg. Het tempo blijft over het algemeen vrij laag en van een hardrock album kun je hier eigenlijk niet spreken.
Maar Edwynn heeft het eigenlijk al perfect omschreven.
Ik vind het jammer dat er geen echte uitschieter op staat zoals de Days of thunder score The last note of freedom van de heer coverdale. Ik ga die Page/Coverdale cd iig ook weer eens opsnorren.

Volgens mij heeft de reguliere versie slechts 11 nummers.
Die heb ik althans.
De Japanse versie heeft blijkbaar 13 nummers.
Correct me if I am wrong.
Binnenkort maar weer eens opzetten.

Veel van voorgesteld na het topwerk 1987 (vooral) en Restless Heart. Sorry, maar dit was een afknapper. Sowieso kan Adje niet tippen aan John Sykes waardoor ik het heilige vuur volledig miste. Nee dit is niet de White Snake waarop ik zat te wachten.

Het was bespottelijk geweest als ze in 1997 toch zo'n opgeblazen jaren '80 product als "1987" hadden gemaakt. De terugkeer naar een bluesier geluid vind ik erg te prijzen, maar de songs hebben geen ballen, geen groove, geen drive. In tegenstelling tot vroeger. Alleen het titelnummer komt in de buurt van het oude niveau.

Het is onzin om te stellen dat Vandenberg niet kan tippen aan Sykes. "Niet kan tippen aan" impliceert dat Vandenberg een minder technisch begaafd muzikant zou zijn. Beide gitaristen zijn technisch zeer begaafd, zelfs tot het niveau waarop techniek geen issue meer is. Het geraas van Sykes (ik ken overigens alleen zijn moddervette met delay overgoten spel op "1987" en op een paar Thin Lizzy songs) zou volgens mij absoluut belachelijk hebben geklonken op een plaat als deze.

@ De Buurman dat is jouw mening. De Sykes van Tygers of Pan Tang zou gemakkelijk op Restless Heart kunnen spelen.

In hindsight sluit dit album erg mooi aan bij wat Adje nu bij Moonkings laat horen. (andersom dus eigenlijk). Lekker op een nalenteavond als deze.

Mwoah, ik snap wat je bedoeld maar ik vind dat op het Moonkings album het gas toch wel wat vaker en dieper wordt ingetrapt als op dit Restless heart. Het kabbelt hier allemaal wat teveel door vind ik.

Als album in geheel is het best een relaxte plaat, maar echte grote uitschieters staan er helaas ook niet op.
Woman Trouble Blues is voor mij zonder enige twijfel het hoogtepunt van dit album, mijn versie(niet de Japanse) sluit af met dit nummer en dat is toch nog even een leuke verrassing die de heer Coverdale expres(?) voor het laatst heeft bewaard.
All in the Name of Love is ook een lekker nummertje en ook Restless Heart zelf is niet slecht, alhoewel de gitaar rif mij wel heel erg deed denken aan Thin Lizzy met het nummer Hey You.

Crying is ook nog wel een lekker up tempo nummertje trouwens maar Your Precious Love is saai en 1tonig.
Het is geen typische Whitesnake plaat en over het algemeen is het een meer laid-back sfeer, kan het wel waarderen maar echt bijzonder is dit werkje niet.
3*

Hoe anders kan je er na jaren tegenaan kijken! Fijn plaatje hoor. Heerlijke organische blueshardrock plaat! Heeft de tand des tijds wat mij betreft prima doorstaan.

Restless Heart heb ik altijd wel een sympathiek plaatje gevonden, dit komt mede vanwege het feit dat ik het gevoel heb dat Dave en Ad een prima team vormen. Ad stelt zich vaak op in dienst van de song en dat kwam/komt het songmateriaal ten goede. Dan dit schijfje; het is zeker niet slecht, maar het is mij net allemaal wat te gezapig. Het bluesy werk van de band van eind jaren 70, begin jaren 80 vind ik meeste charme hebben hoewel het pompeuze mainstream geluid mij ook nog wel kan bekoren. Op Restless Heart is hier echter weinig van terug te vinden, het is een ingetogen album geworden, met de stem van David als leidraad. Ben het ook met vielip eens, het kabbelt allemaal maar door en wordt op den duur wat gezapig. Hier en daar heeft het plaatje zeker zijn momenten, en met de juiste sfeer kan ik mij met deze worp gerust terugtrekken bij een knisperend haardvuur, die gelegenheden komen echter maar weinig voor.

Ik hou nu net wel van de eenvoud van dit album.
Het is wel duidelijk een solo-album waarbij David netjes de naam Whitesnake gebruikte om de verkoopcijfers aan te zwengelen.
Ik ben jammer genoeg niet akkoord met de stelling dat hij hier fantastisch zangwerk levert. Oké, binnen de mogelijkheden doet hij het goed en in de lagere regionen grijpt hij je toch meermaals bij de keel.
Maar in de hoogte begint het hier toch gevaarlijk te krijsen i.p.v. de falsetto die hij op vorige elpee's gebruikte. Die bestaat hier jammer genoeg niet meer. Hij ging rond die periode dan ook meermaals onder het mes (tot op vandaag een keer of zeven) om knobbels weg te snijden. Hij klinkt in de hoogte echt niet prettig en dat heeft hij na Slip of The Tongue trouwens nooit meer gedaan.
Ik zag Whitesnake de laatste 10 jaar talloze keren op festivals, en het is soms pijnlijk aanhoren. Gelukkig is daar de backing track en zijn bandleden die veel opvangen. Hij is natuurlijk ook niet meer van de jongste.
Ik heb zelf jarenlang gezongen in allerlei bandjes en David was toch één van mijn voorbeelden. Maar als zanger wist je ook dat hij in de jaren 80 op weg was zich kapot te schreeuwen.
Hij heeft ook een rotslechte zangtechniek, die alleen maar voor ellende kon zorgen.
Hoewel deze 'verkeerde' manier van zingen nu net de charme van de man zijn stem is/was.

Coverdale had een prachtige sound tussen 1973 en 1984. Kort daarna begon achtereenvolgens het blonderen, het krijsen, het overdreven belachelijke Engelse accent en uiteindelijk de plastische chirurgie. Heb nooit begrepen waarom hij dat nodig dacht te hebben. Hier lijkt hij soms iets gas terug te nemen ten opzichte van de Page-plaat, maar omdat het songmateriaal matig is, redt hij het album er niet mee.

Dat Adje minder was dan Sykes zou ik toch niet zo willen stellen. Nummers als Waiting for the night en This is war in zijn Vandenberg tijd tonen absoluut zijn klasse.

Covedale heeft inderdaad een stemoperatie gehad na slide it in, waardoor zijn zijn stem heser, krijsender en minder vol is gaan klinken. 1987 is jeugdsentiment en een prima album, Slip grotendeels ook al is b.v. de Fool for your loving stukken minder dan de Live in the heart of a city versie.

Het overstuurde geluid past op deze platen maar ik ben even blij dat het op deze schijf niet zo is. Ik draai hem nog regelmatig en behalve Take me back again vind ik de andere 10 nummers heerlijk, natuurlijk overkomen met Restless Heart als topper. Adje doet precies wat hij moet doen en op dit album is dat juist goed. Daarna heb ik Ad ook uit het oog verloren en David ook. Het is mooi geweest.

Een lekkere plaat, vrij relaxed maar teveel hinkend op twee gedachtes. Terug naar de èchte old-school stijl of het '87 succes proberen te halen. Die bombast van de laatste heeft de plaat niet, maar de balladesque nummers neigen wel naar die stijl en Slip, met uitzondering van het fraaie "Your Precious Love". Gelukkig is wel genoeg van de vroege 'Snake tijd te beluisteren, wat soms wordt verknald door het eerder aangehaalde gekrijs... wat juist weer zo in de late jaren 80 en begin 90 bij hem naar boven kwam.
Ben het met de meeste dingen hier wel eens, met één ding echter niet: het is juist het laag bij hem wat het onderspit delft, het echte laag. Niet zijn beheerste kalme stem, maar het mooie warme diepe van zijn stem wat langzaam aan verdween.
Maar er is veel te genieten toch hier, de mooie ballad, paar AOR getinte nummers (de eerste twee), het geweldige "Woman Trouble Blues", de fantastische titeltrack en ook "Crying" is een parel.
Het was fijn geweest als Coverdale wat meer lef had getoond en ècht een vroege 'Snake had gemaakt, maar hij speelt te veel op safe. Maar toch zeker een heel fijn plaatje al me al!

Een album dat ik altijd heb kunnen smaken. De meer ingetogen sfeer, in combinatie met z'n stem die wat anders gebruikt wordt zorgt ervoor dat dit het album is dat ik uithaal na Flesh & Blood.

Hoe Whitesnake op leeftijd had kunnen klinken, mijmer ik dan. Vooral Don't Fade Away is een liedje waar ik maar geen genoeg van krijg, en dat blijft ook m'n favoriet. De rest van het album is natuurlijk ook goed maar geen nummer haalt het van de opener.

Eerder dit jaar werd aangekondigd dat er een heruitgave uitkwam. Waaronder ook eindelijk deze remixed op vinyl, wat eerder niet bestond. Iets waar ik anders altijd enthousiast van zou worden. Ware het niet dat ze eerder dit jaar en in 2020 die verschrikkelijke best of trilogie hebben uitgebracht. Deels heropgenomen dacht ik, maar zeker ben ik het niet meer. De eerste was zo teleurstellend dat ik het mezelf niet kon opbrengen om de andere te luisteren.

Daarom was ik zo ongerust over deze remaster. Gisteren kwam hij binnen op vinyl (met artwork die in de stijl van de best of trilogie lag, helemaal niets met RH te maken). Na de eerste luisterbeurt ben ik ongelofelijk positief. Deels omdat ik het echt heel slecht had verwacht, en deels omdat het gewoon ook echt goed gedaan is. Ik moet het allemaal nog eens luisteren, maar nu ik weet hoe ze dit album onder handen hebben genomen kan ik alleen maar zeggen dat ze die best of's ronduit verkracht hebben.

Don't Fade Away in de nieuwe versie is opnieuw magistraal en was ik weer eventjes ondersteboven van. Ik voorspel weer meer airplay voor dit album in het algemeen (voor mezelf dan)!