Anderson, Bruford, Wakeman, Howe - An Evening of Yes Music Plus (1993)

Toch een buitengewoon aardig album, ondanks het wat rare begin.

Yes in alle denkbare samenstellingen, moet zo'n beetje hofleverancier zijn inzake het uitbrengen van live-cd's en dvd's.

Deze versie is dan ook weer uniek, want deze samenstelling was eenmalig, de uitvoerenden natuurlijk (ex) leden van Yes, nu dan onder de naam van een duur advokatenkantoor (vrij naar een uitspraak van de niet aanwezige, want had de Yes-rechten, Chris Squire).

Hoe dan ook, in 1989 hadden Wakeman en Bruford geruime tijd niets meer binnen Yes gedaan, Anderson was officieel nog steeds lid en Steve Howe wilde wel weer maar kwam niet voorbij Trevor Rabin.

Het verhaal was, dat Anderson zich te weinig betrokken had gevoeld bij het maken van de voorlaatste Yes-cd Big generator.
Koppen bij elkaar en deze 4 heren wilden graag laten horen hoe het ook weer precies moest, een Yes-cd maken. Het studio-album met de vier namen was het gevolg.

Geen onaardige plaat, maar niet meer dan dat. Er staat een behoorlijke dosis matige muziek (uitstapjes noem ik het) op. Grappig om op deze live-cd te constateren, dat de band mij ongewild gelijk geeft. De gekozen nummers van de cd ABW&H zijn 6, 9, 10 en 12, inderdaad ook de beste nummers van de studio-cd.

Ook Teakbois staat er op, als raar onderdeel van 2. Het begin van deze live-cd is wat merkwaardig. Het eerste nummer moet de band aankondigen, daarna is er eerst ruim baan voor Anderson en de akoestische gitaar van Howe. Anderson valt bij het derde nummer ook nog eens weg, waarschijnlijk koffie drinken bij Bruford en Wakeman, en Howe mag er vervolgens behoorlijk (en te lang) op los tokkelen.

Dan volgt een nummer uit het eigen repertoire van Wakeman en pas bij Long distance runaround krijg je een echt 'bandgevoel'. Die wordt dan niet meer losgelaten. Er worden prima versies weggegeven van de oudere nummers And you and I en Close to the edge en ook de versies van Heart of the sunrise en Roundabout worden professioneel gebracht.

Maar het meeste werk hebben ABW&H toch gemaakt van de nieuwe nummers die ze hadden geschreven voor de ene studio-cd die ze ooit samen hebben gemaakt.

Tot een opvolger daarvan kwam het overigens niet: de nieuwe werkjes die ze hadden opgenomen kwamen allemaal terecht op de Yes cd Union (1990), één van de meest bizarre reünies die er ooit in rock-land zijn geweest.

(met dank aan reptile71 voor het opsnorren van deze cd)

en dit is nog beter , een perfecte band , met 4 officiele yes leden , geven hier een perfect concert met veel muziek uit de beste jaren de jaren 70, voor wie van yes houdt , meer dan een aanrader !

Prima liveopnamen van dit Yes-project. Een opmerkelijk en origineel begin van de cd is het ruim 20 minuten durende sologedeelte. Een uitstekende bijdrage van Anderson waarin de draak Teakbois best wel te pruimen valt, tussen Time and a word & Owner of a lonely heart. Leuk om dit te horen met Howe op gitaar.
Howe gaat er zelf ruim 8 min. tegenaan met de nodige klassiekers. Wakeman heeft aan goed 5 min. genoeg, met als slot van zijn stuk een razendsnelle vertolking van Merlin the magician.
In Long distance runaround doet Bruford zijn intrede en heeft tot besluit van het nummer zijn solo.
Birthright kan zich niet meten met het Yes materiaal. Gewoon, ik heb nooit veel aan die plaat van hun gevonden.
And you and I is een fraaie afsluiter van de eerste disc.
De tweede disc opent met een ijzersterke uitvoering van Close to the edge, daarmee vergeleken valt Themes in het niet. Geen leuke muzikale thema's in dat nummer. Brother of mine is veel beter, zo ongeveer het beste van hun album.
Order of the universe is ook één van de weinige mooie ABWH nummers. Resteren er nog twee oude Yessongs die volwaardig zijn t.o.v. andere liveopnamen.

ABWH , te gek voor woorden om het oude Yes te betitelen . Een verdomd advocaten kantoor, is wel eens door ik meen Wakeman opgemerkt . Een constatering die inderdaad zo uit de mond van de virtuoze , maar oh zo gevatte toetsenist zou kunnen komen .
An Evening Of Yes Music Plus is een reunie van de Close To The Edge / Fragile line-up en volgens velen de beste Yes formatie .
Verdomd jammer dan ook dat een groep die zo Yes klinkt , die de naam niet meer mag gebruiken hier .
Ik ben niet wild van het titelloze studio album . Het heeft iets te maken met de klank en productie van dat album . De electronische drumkit van Bill Bruford was toen al niets en nu al helemaal al niet .
Ook Wakeman's bijdrage doet me bitter weinig , te overheersend en ook al geen echt mooie soundjes . Composorisch legt het album het ook af tegen vroeger werk , al staan er een aantal sterke werkjes op .
Dit concert is aardig , men brengt het oude spul met overtuiging , maar de solofratsen halen de vaart een beetje uit de plaat .
De ABWH nummers , Brother Of Mine en Birthright zijn in orde , de overige een stuk minder in orde .

Ik zou er niets op tegen hebben dat deze formatie elkaar weer eens zouden vinden . Squire gewoon weer in zijn normale rol ( hier hanteert Tony Levin de bas en de stick ) en Bruford op een acoustisch drumstel .

Schijnbaar is Chris Squire de enige die altijd onder de naam Yes mag spelen.
Die electronische drums van Bruford neem ik maar voor lief.

Hij heeft de rechten, zonder Squire geen Yes.

Het begin is een beetje vreemd, en er zou inderdaad gewoon Yes boven moeten staan (maar het rechtenverhaal is inmiddels welbekend). Toch is het best een aardige plaat, maar het voegt in mijn ogen niet zo veel toe, zeker nu er inmiddels ook Live from the House of Blues is. Yessongs blijft de beste optie.

The Clap en Mood For A day zijn instrumentaaltjes dus dat Anderson weg is is niet zo raar.

Trouwens wat betreft het begin. Het is niet anders dan een intro zoals die veel andere bands ook gebruiken. NB. Marillion - The Thieving Magpie, MSG - Live at Budokan bv.

IK heb deze bezetting aan het werk gezien in Ahoy in 1989 en die "oudje" speelden de pannen van het dak! Hoogtepunten van dit live album en die memorabele avond waren And You and I en Heart of the Sunrise....wat een band!

In 1991 was het ook leuk. Een dubbele bezetting.
Ontstaan uit de Union cd die ook al 2 Yes bezettingen bevatte ( hoe verzonnen ze het !)
Het album zelf verzoop in goede bedoelingen en uiteindelijk te weinig goede songs. En Wakeman's partijen zijn feitelijk opnieuw ingespeeld.
Maar op de buhne werkte het wonderwel.
Veel spelplezier en muzikaal echt top.

Dit album is natuurlijk Yes minus Tony Levin. Ik mis Squire eigenlijk wel. Die heeft zo'n eigen stijl en ook qua zang is hij een nuttige aanvulling op Anderson.
Elke band wil Bruford wel als drummer.
Voor mij in ieder geval een grootheid, maar tot op de dag van vandaag begrijp ik nog steeds niet wat hij wilde bereiken met die electronische drumkit.
Het heeft invloed op de sound. Zo zonde.
Zo klinisch en kunstmatig. Een man die zo goed kan drummen had dit niet nodig gehad. Die drumkits klonken helemaal nergens naar toendertijd.

Een stel uitstekend gedreven uitvoeringen van het oude Yes-werk. Zeker Close to the Edge wordt gepassioneerd gebracht; wat een drive! Maar die drumsound van Bruford... Oei! Alsof er machinegeweren worden afgevuurd... Enorm zonde. Zonder dat had dit een heel goed live album kunnen zijn...

Prima Close to the edge uitvoering, wilde ik na beluisteren nog eens onderstrepen.
Maar zie dat de vorige schrijver dat nummer ook al heeft genoemd!

Ja, voor een dergelijk concert zou ik nog wel eens willen aanschuiven.

Fijn live album van de heren. De oude Yes songs worden gloedvol en gedreven vertolkt. Het begin is ietwat vreemd met dat rare Teakbois als uitloper in die eerste medley. Naarmate de set vordert komen ze er wat meer in en worden we getrakteerd op mooie subtiele uitvoeringen van Yes klassiekers. Dit was na Owner of a Lonely Heart mijn eerste kennismaking met de songs van Yes. Nog steeds moet ik er voor in de stemming zijn , maar deze plaat is voor mij een goed begin geweest om mijn interesse in deze band aan te wakkeren. 4 sterren