Fish - Internal Exile (1991)

Nou ja. Polydor hoopte blijkbaar op een Gentleman's Excuse Me, kreeg deze niet en Derek had het nakijken.

Hij was geen Peter Gabriel of Sting schijnbaar. Jammer hoor, misschien was hij too-late-in-the-game.

Wiki is overigens wel duidelijk over de breuk tussen Fish en Polydor. Dit staat bij de entry voor het coveralbum Songs from the Mirror:

Polydor initially rejected the idea of a cover album, but eventually accepted it as the second album Fish was obliged to deliver under their contract. As of April 2016, Songs from the Mirror is Fish's last ever output on a major record company; however, he did record for Roadrunner Records in the late 90s, an indie label with major distribution later sold to a conglomerate.

Fish viel jammerlijk voor hem uit de boot om als commerciëlere artiest door te gaan.
Toch vooral bekend als de zanger van Marillion en Kayleigh.
Een prima start met Vigil In A Wilderness Of Mirrors en een stuk of 3 singles waarvan "Gentleman" het inderdaad heel aardig deed.
Maar ik vrees ook dat Fish wat te wispelturig is als mens en artiest om echt grote successen te behalen.
Met name ook omdat hij toen in ieder geval zwaar dronk.

Uiteindelijk toch misschien meer een cultartiest.

In alles wat Fish zegt, doet en zingt, ademt het vrijheid, autonomie, ontdekking, autarkie en meer van dat soort termen. Kijk de minidocumentaire uitgezonden voor de Top 2000 en je snapt meteen wat ik bedoel. Uiteraard groot geworden bij een van mijn favoriete bands Marillion, bleef hij mijn aandacht en sympathie behouden. Op Vigil gelijk al zijn kracht bewezen, solo onweerstaanbaar en voor velen daarna Marillion nooit meer zo groots op de Olympus als op Misplaced childhood, Fugazi en uiteraard Script for a Jester's tear. The company vind ik een weergaloos nummer, typisch Fish, moderne troubadour en poëet. Op dit album het nummer Credo waar ik uren naar kan luisteren. Opvallend dat na de vraag van aERodynamIC niemand rept over het album Suits uit 1994. Persoonlijk vond ik dat toch ook wel een hoogstandje en eigenlijk na die eerste twee geweldige soloalbums best vreemd dat velen zijn afgehaakt.

Na het aardige debuut "Vigil In A Wilderness Of Mirrors", vind ik dit album een stuk minder en zeker geen vooruitgang.
Het openingsnummer is nog veelbelovend, maar daarna wordt het voor mij middelmaat.

Stapje terug na het geweldige Vigil, maar toch nog steeds genoeg te genieten. Zoals op veel Fish-albums is het openingsnummer meteen het sterkste. Lucky is luchtig en catchy; voor mij werkt het. Het dreigende, felle Tongues is ook een hoogtepunt, het folky titelnummer is wat mij betreft een beetje 'te'. Bij Favourite Stranger en Dear Friend betrap ik mezelf op de neiging om te skippen, al kan ik ook deze nummers niet 'slecht' noemen. Ze doen me alleen niet zoveel.

Al vanaf het moment dat ik deze leerde kennen vond ik deze plaat zo een enorm tegenvallende plaat. Teveel folk-achtige ritmes, zoals in Shadowplay, Credo en Internal Exile, die ik eigenlijk allemaal nogal irritant vind.

De pop-gerichte songs in het midden van de plaat (Just Good Friends tot en met Dear Friend) vind ik ook helemaal niets aan. Eigenlijk staat hier voor mij maar één echt goede song op, en dat is Tongues. Op de single van Internal Exile staat ook nog het gave Carnival Man, maar die staat niet op originele plaat.

Op deze plaat wordt wel voor het eerst het gitaartandem Boult/Usher geïntroduceerd, heel goed te horen op Tongues, maar ik vind ze op Sunsets on Empire veel beter uit de verf komen.

Songmatig is er zoveel af te dingen op deze plaat, wat opmerkelijk is, want Usher, Boult, Simmonds zijn alledrie prima schrijvers, maar het lukt ze hier blijkbaar niet.

De cd-bonustrack en ook single Something in the Air is nog best aardig en een introductie tot een volledige cover-plaat, die mij ook nooit heeft weten te boeien.

Fish had denk ik de intentie om een wat groter publiek aan te boren met de wat popgerichte slowers als Just Good Friends, Dear Friend en de als hip bedoelde matige cover Something in the Air, wat een voorbode was voor zijn volgende album vol met covers.
Het klopt inderdaad dat Fish mensen om hem heen nodig had om de muziek te schrijven en te fungeren als klankbord.
Op dit Internal Exile is de visie iets te vaag, maar vind ik het ook geen echte tegenvaller.
Shadowplay, Credo, Lucky, Tonques vind ik prima en de folky titelsong soms ook wel.
De coherentie van het debuut heeft deze duidelijk niet en juist dat is het struikelblok wat op veel van zijn albums terugkeerd.

Omdat ik deze stream kwam Carnival Man ook voorbij. Wat een ontzettend gave song is dat toch ook, met die gitaarbattle van Boult en Usher. Als de plaat veel meer in die richting was samengesteld, dan had het wat geweest. Maar keuzes, keuzes, keuzes. Gelukkig revancheert deze bende zich met Sunsets on Empire in elk geval op artistiek vlak. Toch wel een dikke bonuspunt voor (de toen nog wat onbekende) Steven Wilson.

Helaas was het toen al te laat. De wereld wist niet meer wie Fish was. Mensen die ik Sunsets liet horen dachten dat het een nieuwe band was. Verkopen deed de plaat in elk geval niet (schijnt) en Fish raakte veel geld kwijt.

Dat was denk ik, ten tijde van deze plaat nog niet het geval. Er was enig hitsucces met deze en voorgaande plaat en de ervan getrokken singles.

Op de 2024 remix is schijnbaar de coherentie terug, deels door wat herschikken van de tracks. Aan de ene kant ben ik hier erg benieuwd naar en wil ik dat album nogsteeds op vinyl, maar de kosten (3-cd, deluxe 4-cd/blu-ray of 2-lp) weerhouden mij, want Vigil moet er dan ook bij.

Ik wil deze ook wel graag op vinyl maar als ik het begrijp moet het nogal wat kosten?

Albums – Fish Music EU - fishmusic.eu
Het valt misschien mee, verzendkosten niet meegerekend, kijkend naar alleen de 2-lp's. Maar haal je de luisterbeleving en juist niet heel erg uit met maar 2 of 3 tracks per kant?

Ja dat is zeker het geval! Maar dat euvel ervaar ik al een aantal jaar sinds ze bedacht hebben dat 2 of 3 nummers per kant de voorkeur heeft. Geluidstechnisch snap ik het maar qua luisterervaring is het 9 van de 10 keer een achteruitgang. Je zit min of meer naar een maxi single te luisteren.

Wat maakt het voor de beleving uit, dat je een plaat moet omdraaien? Ik heb dat argument nooit echt goed gesnapt. Ik vind juist dat de beleving toeneemt, omdat je alerter bent. Ik heb er in elk geval niet veel problemen mee. Ik vind het meer jammer, dat ze dubbel-lp's in een singlesleeve aanbieden. Dan heb ik liever een gatefold. Ik weet niet of dat bij Fish' reissues zo het geval is.

Qua grondstoffen vind ik het wel kwalijk, maar daar moeten we met z'n allen nog wat op vinden. Mijn suggestie is lp's recyclen.

Tsja, iets met in een flow zitten ofzo? En ik heb het ook enkel bij dubbel lp's hoor. Bij een enkele lp geen probleem want, zeker bij oudjes, is het oorspronkelijk zo bedoeld. En juist als ze dat dan gaan opknippen en het over meerdere schijven uitsmeren vind ik het bedenkelijk en vrij irritant worden.

De nieuwe trend om inderdaad maar 10 minuten op een kant te zetten, vind ik ook opmerkelijk. De oorspronkelijke 'Vigil in a Wilderness of Mirrors' is een enkelaar (want ik heb hem) met een song minder. Maar de re-issue is een dubbelaar (wel met bonustracks), maar 2 songs per kant zag ik. Ik zou dat dan ook wel vervelend vinden. Maar ik koop ook niet zo heel snel reissues, ik vind vaak een oorspronkelijke oude versie ook wel okay.

Dus ik snap het wel, als het gaat om 10 minuten per plaatkant. Maar 15-22 minuten per plaatkant vind ik prima.

Citaat van Fish' website: The new remix by Calum Malcolm has completely changed the energy and the dynamics, and a subtle change in the running order, bringing the B-sides ‘Poets Moon’ and ‘Carnival Man’ into the track listing, has virtually created a brand-new album.

Dat lijkt me wat overdreven, zeker als je weet dat ze die move al hadden toegepast op de reissue uit 2002 op Fish' eigen Chocolate Frog-label. Zouden ze dat vergeten zijn? Ik vind overigens wel dat het album er sterk op vooruit gaat met die twee bonustracks, die aanvankelijk alleen op de respectievelijke CD-singles verschenen.
Achteraf onbegrijpelijk dat die twee niet aan het oorspronkelijke album waren toegevoegd. Nou Something in the air nog overhevelen naar het coveralbum Songs from the Mirror (want daar past-ie veel beter) en je hebt een uitstekend album, dat van mij zó 4 à 4,5 sterren zou krijgen.

Ben wel benieuwd of die remix nou echt daadwerkelijk zoveel verschil met zich meebrengt. De demo's en live-opnamen op de andere discs/LP's vind ik persoonlijk minder interessant, daar hoef ik geen derde versie van dit album voor te hebbeb.

Het is al even geleden dat ik dit album opgezet heb, maar nu ik de 2024 remix op lp op heb gezet, is het al vreemd om Lucky direct na het fantastische Shadowplay te horen. En dan hoor ik vooral het oude vertrouwde Lucky aan het begin, wat gelijk een vreemde overgang lijkt na het einde van Shadowplay.

Bij het prachtige Favourite Stranger heb ik wel het gevoel om naar een flinke make over te zitten luisteren. Maar zoals al eerder gezegd heb ik jet originele album al lang niet meer gedraaid.
Het kwartet op de B-kant (Favourite Stranger, Tongues, Something In The Air, Poets Moon) klopt overigens wél.

De tweede lp is voor een andere keer.

Met het origineel. Wel degelijk |(met de remaster weet ik niet want die heb ik niet). Wat een verschil. Het origineel is behoorlijk mat vond ik altijd. denk ook dat het belangrijk is om te stellen dat het album niet alleen opnieuw is geordend maar ook compleet opnieuw geremixed (dus niet geremasterd). Of het een compleet ander album is dat laat ik aan een ieder over om zelf te beoordelen maar het klinkt nu echt veel beter dan voorheen. Voller, dynamischer, loepzuiver (wat misschien jammer is omdat daar mee wel het agressieve randje verloren gaat) en veel meer gebalanceerd. Heel veel details die me nog nooit eerder zijn opgevallen. Overigens klinkt het album in Dolby Atmos nog veel beter.

Van het bonusmateriaal is vooral de docu (feitelijk een bijna twee uur durend interview) met Fish over het maken van het album, de problemen met EMI, Polydor, etc. het meest interessant. Als je al geen bewondering had voor dit album heb je het daarna wel. Het live materiaal is leuk voor de verzamelaars maar is (hoewel geremasterd) van erg gevarieerde kwaliteit. Ik heb verschillende van de bootleg CD's. Het was toen al vooral voor de heb. Dat is het eigenlijk nog steeds.

Ik heb een vriend van me ze laten aanschaffen met het concert aangezien het met verzendkosten aardig de pan uitrijzen. Brexit !!!!

Ik vind het zeker de moeite waard. Prachtig vormgegeven en uitgevoerd.
Dit is geen cashcow maar echt een release waar duidelijk met liefde en respect aan is gewerkt.
Als fan is het moeilijk om hier ook maar ergens negatief over te zijn.
Eentje dan. Op BR was het mooi geweest als de originele mix, de nw stereo remix en een DTS HD remix ook was toegevoegd. Het is nu alleen of 5.1 or Atmos.