Fish - Internal Exile (1991)

Zeker niet zo mooi als Vigil in a wilderness of mirrors, maar wel degelijk erg genietbaar. Na dit album ben ik afgehaakt voor wat betreft de solo avonturen van Fish. Niet eens bewust of zo. Vigil vind ik echt een juweeltje en deze vind ik dus ook o.k., hoe zit dat met de albums die na dit album kwamen ? Zijn die aan te raden ? Of zijn die van mindere kwaliteit dan deze 2 ?

Ik zou zeker Raingods with zippos een keer proberen....niet al het solowerk van Fish is even briljant...persoonlijk vind ik internal exile niet zo geweldig. Maar de cd's zijn allemaal wel genietbaar zoals jij dat noemt!

Dit is het laatste album van Fish dat ik nog aangeschaft heb. Vigil was nog prima, hier daalt het niveau al, met als dieptepunt een volledig overbodige cover van Something in the air.

Je haalt me de woorden uit m'n mond, Jester !!

Ging er bij Shadowplay nog eens even goed voor zitten. Vond het nummer een briljante ouwerwetse opener. Daarna zoals al is geschreven hier genietbaar, maar dan ook maar nét wat mij betreft.

Maar wordt dan toch behoorlijk wakker gebeukt met Tongues. Veruit beste nummer op deze plaat als je het mij vraagt met in het refrein nog een ode aan die heerlijk jankende Rothery sound.

In tegenstelling tot veel anderen vind ik Internal Exile een uitstekend nummer wat altijd zeer aanstekelijk werkte in mijn dagen als bouwvakker.

Maar daarna moest je hem wel afzetten want bij Something in the Air flikkerde je van ellende bijna van de steiger.

Best aardig album van Fish, haalt het idd niet bij Vigil, maar mag er toch zijn. Alleen jammer dat met Shadowplay & Credo het hoogtepunt al aan het begin zit...

Gister in Lucky in Rijssen een geweldig concert van hem gezien.

En welk nummer is nu een beter slotaccoord in deze zaal, dan Lucky.

Een vaak erg onderschat album, want ik vind hem bijna net zo goed als Vigil. Shadowplay, Tongues, Credo en Lucky zijn geweldige songs.
4.5 *

Ondanks dat er veel verzamel en live werk van Fish is uitgebracht (het beroemde door de bomen...), zijn Field Of Crows en Raingods With Zippos dé albums die ruim boven de middelmaat uitsteken. En elk album heeft wel 3 á 4 erg sterke nummers.

veelste veel tegenstellingen op dit album!! het beste werk van de man wordt moeiteloos verweven met het slechtste, wel jammer opzich! Want met Shadowplay, Credo en Tongues zit er wel een hoop kwaliteit op dit album

In principe was "Something in the Air" toch een "cd-only" bonusnummer? Ik tel 'm in ieder geval nooit mee , en zet de cd meestal af na het titelnummer. Een en ander lijkt te worden bevestigd door het feit dat op de remaster eerst een ander bonusnummer (de geweldige B-kant "Poet's Moon") na de titelsong komt...

Toen Fish net solo ging was ik nog groot fan van de man. Deze plaat is zeker aardig, en je hoort al duidelijk welke kant de man op wil en die is duidelijk niet meer echt symfonisch. Daarentegen zijn er op deze plaat wel een paar nummers die het live, en daar moet Fish het volgens mij toch van hebben, erg goed doen. Dan denk ik met name aan Lucky, en Credo. Ook de nummers Dear Friend en Just Good Friends staan - na enige alcoholische versnaperingen - live garant voor nostalgische mijmeringen.

Leuke muziek, live goed tot zeer goed, maar als album is dit toch wat mij betreft niet van het niveau vigil.

De beste Fish 'B' -kant ooit........ Had mijns inziens op het album moeten staan, en was dan samen met shadowplay en credo een van de beste nummers geweest.

O o o, dat begin van Shadowplay leverde destijds een kippenvelmoment op dat ik nooit meer ben vergeten. Wat een impact had dat toen zeg.

Enigzins wisselvallige 2e plaat van Fish. Hij is hier duidelijk wat dolende. Shadowplay is een bijterige symforocker , en een sterke opener. Credo is een pakkende song met een sterke tekst(typisch Fish)
Just Good Friends is wat oppervlakkig en hier dient zich een omslag aan naar wat mainstreamer werk.
Favorite Stranger is zwalkend en mist spanning , te weinig afwisseling en te eenzijdig.
Hij revanceert zich met het opgetogen Lucky , een lekkere opzweper.
Dear Friend is alleraardigst. Een zo op het 1e gehoor een liefelijke song.
Tongues is 1 van de sterkste songs. Hier trekt hij vanouds weer even flink van leer en is het muzikaal op een sterke manier lyrisch en duister.
De titelsong is vooral gezellig. Een keltische meedeiner , waar Fish even lekker uit zijn dak gaat.
Something In The Air is de opstap naar de volgende plaat van Fish , Songs Of The Mirror, een Coverplaat.
Helaas overtuigd de schotse reus hier geenszins. Een obligate uitvoering met nogal geforceerde moderne inbreng.
Had ie van mij weg mogen laten.
Achteraf een wat tweeslachtige plaat waar Fish probeert wat andere , meer op pop gerichte stijlen in te passen. Hij heeft dat zo goed geprobeerd , dat hij de kwaliteit van de compositie's wat uit het oog is verloren.
Iets wat hem in de toekomst ook nog wel eens zou overkomen.
Juist de wat fellere en diepgaandere stijl past hem ook hier het best.

Vandaag na lange tijd weer eens beluisterd en tot de conclussie gekomen dat ik 'm toch een half puntje ga verhogen .
Teruglezend ( zie boven) ben ik toch iets te laag gaan zitten met de uiteindelijke beoordeling . Vandaag na herbeluistering kan ik dat alleen maar bevestigen .

Geen superalbum maar best degelijk .

New votes please. Er kan nu dus ook op het geweldige Poet's moon gestemd worden.

Niet zo goed als Vigil maar toch nog altijd prima vind ik. Shadowplay en Credo heb ik altijd fenomenale nummers gevonden! Helaas wordt het daarna wat minder. Al zorgen Tongue, Lucky en het titelnummer nog voor de nodige lichtpuntjes. Na dit album heb ik nog wel hier en daar wat geluisterd maar kon het in mjin oren toch nooit tippen aan deze en Vigil.

Persoonlijk vind ik deze plaat zeer sterk op een enkele uitzondering na (Favourite Stranger en Something in the Air). Geweldige songs als Shadowplay, Credo, Lucky en mijn favoriet Tongues.
Alleen al die fantastische jankende gitaarpartijen van Frank Usher en Robin Boult in dit nummer bezorgen mij keer op keer kippevel! Net geen 5 sterren door de 2 eerder genoemde nummers.
En inderdaad, Poets Moon en misschien ook wel Carnival Man hadden gewoon op de originele CD gemoeten. Dan was het zeker 5 sterren geweest!

Minder dan Vigil,maar toch zeker genoeg te genieten,al is het klapstuk toch wel de bonustrack Poet's Moon.Voor de rest is het goed ,maar na Vigil had ik toch meer verwacht.Fish doet zijn best ,maar sommige composities zijn gewoon te makkelijk voor iemand van het kaliber van Fish.Het kabbelt soms iets teveel naar mijn zin.ik op het op 3 en halve ster.

Na het prima debuut was het de beurt aan Internal Exile om de hoge verwachtingen waar te maken. Man man wat viel dat even tegen. Shadowplay klinkt nog als vanouds maar de rest ?

Credo gaat nog daarna een paar ballads waarvan Dear Friend de beste is. Lucky gaat weer terug naar Vigil. En bij het titelnummer krijg je het idee dat je naar de Pogues zit te luisteren met een echte zanger en tot slot een cover. Hoe komt hij op het idee?

Dat was de eerste gedachte.

Na een paar keer te hebben beluisterd tot de conclusie gekomen dat dit een prima ceedeetje is zolang je de prog cq. symfo-sticker er maar afhaalt. Alleen Something in the air had hij wat mij betreft achterwege mogen laten.

Die cover is dan wel weer de beste versie van dat nummer die ik ken en gewoon erg lekker.

Wil er nog wel eens graag naar luisteren.

Een van mijn favorieten van dit als geheel niet zo heel enerverende album.

De plaat zelf vond ik niet heel denderend.
Bij Internal Exile vond ik het pas wat worden. Ook weer even leuk een ander sfeertje.

Tijdens de bonustrack Carnival Man had ik het idee dat ik er 1 hoorde die ik vaker wilde horen.
Favourite Stranger [1995 Re-Recorded] heb ik met snell zoekactie niet gevonden.
Lucky [1995 Re-Recorded]: Hier vond ik Fish prettiger zingen.
Credo [1995 Re-Recorded] is de beste van de 3. Credo [Single Edit] [1995 Re-Recorded] volgt daarop.
Internal Exile [1995 Re-Recorded] is een beetje langzamer en serieuzer dan single. Leuk einde (weer iets sneller). De [Single Edit] [1995 Re-Recorded] had dan weer een gezellig clipje en is zo een echt 'hitje'.

3*

Vanwege de Fish k.o. deze plaat ook maar weer opgezet.
Deze cd had ik ook gekocht nadat ik Vigil al had. Maar deze stelde me wat teleur en ben daarna tijdelijk mijn interesse verloren (nadat Sunsets me weer op het Fish-pad bracht).

Jaren later (dankzij internet) toch weer de plaat wat vaker beluisterd en aldus vandaag ook weer. Shadowplay is wel leuk (gaaf refrein) maar een te lang middenstuk. En dat is ook gelijk het euvel met deze plaat. De songs duren te lang zonder dat er mijns inziens iets echt spannends gebeurt.

Tongues en de titelsong zijn wel weer eg gaaf. Ik had vroeger ook Internal Exile op cd-single en de non-album track Carnival Man mocht ik ook graag horen. Something in the Air is een cover en stond op de gewone cd-versie. Een beetje een melige en flauwe song. Had dan liever Carnival Man op de plaat gezet.

Ik ben overigens ook niet echt te spreken over de productie. Ik vind het wat afstandelijk. Het heeft een jaren 90-hardrock/metal geluid.

Deze viel na het mooie debuut inderdaad wat tegen.
Fish lijkt nog niet zo goed raad te weten welke weg hij precies wilt bewandelen.
Enerzijds zoekt hij het wat in de pop (de ballads) en anderzijds laat hij de prog nog wel spreken, maar niet zo uitdrukkelijk. Het is m.i meer rockgetint.
Weinig echte verrassingen in de structuur van de songs en inderdaad wat langdradig.
Fish zijn voordracht maakt dan weer een hoop goed.
Je kunt deze man onmogelijk haten volgens mij.

Een paar cracking songs, maar te veel ook wat flauwtjes deze 2e soloworp.

Ik heb een reissue van dit album op CD van Fish' eigen Cocolate Frog-label. Die bevat naast Carnival man ook het voortreffelijke Poet's moon. Daar wordt hierboven ook al verschillende keren aan gerefereerd, zie ik nu. Onbegrijpelijk dat die twee nummers het oorspronkelijke album niet gehaald hebben, ze vormen echt een waardevolle toevoeging. Ik vind Carnival man naast Shadowplay, Credo en de titelsong het beste nummer van het album.

Als hij dan ook de cover van Something in the air had weggelaten (of verplaatst naar het hieropvolgende coveralbum Songs from the mirror, waar het beter thuishoort), was er een veel mooiere flow ontstaan. Dan zou zomaar een vol punt in mijn waardering hebben kunnen schelen.

Al vind ik het zonder die twee nummers ook helemaal geen onaardige plaat. Zeker niet in retrospectief. Fish is hier in elk geval nog prima bij stem en het leeuwendeel van de nummers kan er prima mee door. Maar als opvolger van Vigil is het inderdaad een lichte tegenvaller.

gaucho

Onbegrijpelijk inderdaad. Zou Fish gewoon een zwik nummers hebben aangedragen en dat EMI voor deze volgorde koos? Dat ze hoopten dat Fish zou scoren met een oude hippie-song, net als dat Marillion zou scoren met de cover Sympathy, wat jaartjes later?

De meest voorkomende reden voor dit soort missers is dat die B-kantjes (van resp. de singles Credo en Internal exile) soms te laat zijn voltooid om het album te halen. Vaak zet de platenmaatschappij daar namelijk een deadline op qua verschijningsdatum. Maar als ik de releasedata van album en singles nakijk op Wikipedia, dan lijkt me dat in dit geval niet aan de orde.

Elders op heb web lees ik er zo snel ook niets over. Ik kan me moeilijk voorstellen dat Fish aan een aantal nummers aanlevert waar de platenmaatschappij uiteindelijk een selectie uit maakt, maar er zijn wel gekkere dingen gebeurd in de relatie tussen artiesten en platenmaatschappijen. Something in the air werd bijna een jaar na verschijning van het album als derde single uitgebracht. Dat lijkt me dus een noodgreep van Polydor om Fish alsnog aan een publiek te helpen dat helemaal niet op zijn solo- of Marillion-werk zat te wachten. Zou zomaar kunnen dat ze bij Polydor dachten dat een volledig cover-album de commerciële redding van Fish moest betekenen. Maar ook Songs from the mirror was geen succes.

Tja, het betekende wel de laatste plaat van Fish voor een 'major'. Maar was het Fish die de knoop doorhakte of Polydor? Bij EMI was Fish tenslotte ook al met de nodige problemen weggegaan. In de teksten van dit album komt dat zelfs ook naar voren, zoals Wiki ook al vaststelt: The album, released 28 October 1991, was inspired by the singer's past, his own personal problems and his troubled experiences with his previous record label EMI.

Polydor lees ik nu. Waarom dacht ik dat Fish bij EMI zat?

Haha, ik paste het ook net aan. Ik redeneerde hetzelfde. Niet zo gek, ten slotte verschenen alle voorgaande Marillion-albums bij EMI, evenals Fish' eerste solo-album. Maar Fish maakte daarna nog twee albums voor Polydor...

De navolgende releases zouden verschijnen op Fish' toenmalige eigen label Dick Brothers.