Rage Against the Machine - Renegades (2000)

How I Could Just Kill a Man klinkt nog beter in de live versie met Cypres Hill. Weet niet zeker of ik nou een cd heb met of zonder die versie.

Aaaargh.. hebben ze How I could just kill a man gecoverd? Dat wist ik niet eens

Tegen m'n verwachting in een erg goede plaat. Eerst ben ik op zoek gegaan naar de originele nummers en ik moet zeggen dat RATM er een totaal eigen (toch eigen) sound aan hebben gegeven, wat ik erg knap vind. 4*

staat 1 goed nummer op, Renegades of Funk, rest kan me om eerlijk te zijn gestolen worden

Renegades of Funk is zeer sterk. Voor de rest een aantal goeie versies. In elk geval een stuk beter dan het album 'Evil Empire'.

allemaal covers toch, enne niet beter dan evil empire hoor

goede plaat met vele goede nummers.

The ghost of Tom Joad, wat een f*ckin plaat

Ik ken maar enkele nummers van dit album, maar dat het slechter is dan evil empire kan ik me niet voorstellen. De titel "slechste album van de jaren negentig" zou namelijk niet misstaan bij die plaat. (nee en top 40 muziek doet uiteraard niet mee)

Ondanks het allemaal covers zijn, vind ik het erg goed. Ik vind Renegades of Funk en Beautiful world hier een goed gecoverde muziekstukken. Ookal houd ik personelijk niet van covers, deze CD wil ik echt niet laten ontbreken aan mijn collectie.

Ik ben niet echt dol van dit album. Maar slecht is ie niet. Dat geld trouwens voor alle albums na het debuut. Maar doordat het covers zijn vind ik het toch iets minder. Wel hebben ze alle nummers een beetje eigen gemaakt. En dat vind ik wel heel vet.

Toch nog een paar lekkere nummers voordat de mannen uit elkaar gingen. Pistolgrip Pump en Renegades vind ik erg lekker.

Hier valt niets aan toe te voegen.

Is een leuke cover hoor; de teksten zijn hetzelfde, maar met een leuke guitar-Morello twist aan. Verder is Renegades of funk hier wel duidelijk de uitsteker. (zoals gezegd)

Persoonlijke favoriet van dit album: Maggie's Farm. Heerlijk voor bij frustraties onder het werk

Zoals ongeveer elk album na het eerste staan er wat goeie nummers op maar ook een paar matige maar toch beter dan evil empire. Maar omdat het allemaal vovers zijn vind ik het toch iets minder.

3

Erg goede cover...ga maar luisteren...

Vandaag op LP in huis gehaald. Sterke plaat, dat wist ik altijd al. Ik ben van mening dat een cover altijd iets vernieuwends of afwijkends moet hebben ten opzichte van het origineel. Anders is het niet meer dan een kopie. Rage heeft dat goed begrepen. Ze geven hun eigen twist aan de tracks, waardoor er toch weer een hele gave en energieke sound ontstaat.

Het album staat in ieder geval als een huis. Heeft veel meer te bieden dan de gemiddelde cover.

Een coveralbum,vind het album wel gaan (Renegades of Funk is sterk) alleen ik geef liever cijfers voor een origineel album.
Zou anders een 3.5 geweest zijn denk ik.

Heel erg zwakke plaat in vergelijking met The Battle of L.A., die ik samen met deze in een dubbelpack heb gekocht. Nergens klinkt de band echt krachtig of speels genoeg om te overtuigen. Jammer, maar helaas.

Nergens echt krachtig....hmm....dat is niet waar joh.

Luister o.a. track 7 en 8 nog eens

Als hip hop liefhebber ben ik blij met dit album. Veel dope covers en de typische Rage sound. Heerlijk om naar te luisteren.

Goede covers van o.a. rock/punk acts MC5, Rolling Stones, Stooges, Minor Threat en hiphop acts zoals Cypress Hill.
Ze hebben ook Fuck tha Police van N.W.A. gecoverd, die staat hier niet op.

Tja..Tja..

Aardig cover album, maar valt erg tegen na Battle of Los Angeles.

Tja, een leuk cover album. Opzich niks met het album. En knap zoals ze de covers toch een eigen sound mee hebben weten te geven. Ik luister met 'redelijk' wat plezier naar het album wanneer ik hem nog eens opzet. Uiteindelijk voor mij persoonlijk wel het album dat het minste met me doet.

Dit coveralbum van Rage Against The Machine vind ik maar matig. Wat ik wel knap vind is dat Rage Against the Machine een geheel eigen draai geeft aan de gespeelde nummers. Het is dus geen klakkeloze naspeeloefening en dat siert ze. Het geheel klinkt mij toch niet overtuigend in de oren. Mijn gevoel zegt me dat Rage Against The Machine veel beter af is door hun eigen boodschap te verkondigen, en niet die van anderen. Ik mis de urgentie, de beleving en hun eigen overtuiging. Muzikaal gezien klinkt het allemaal best aardig en zijn er een paar hoogtepunten. Maar ik prefereer de studioalbums van Rage Against the Machine. "Renegades" blijft daardoor een redelijk tussendoortje, niet meer en niet minder.

In z'n soort is dit best geslaagd.
Je moet het niet gaan vergelijken met hun reguliere albums.

Ik vind dit hun op 1 na beste album. Heel veel energie, maar veel subtieler dan hun voorgande werk. Tom heeft nog meer ruimte om te schitteren en andere componisten worden sterk vertaald in een RATM sound.

Revolutionaire jams uit rock, folk en hiphopmuziek die door RATM wordt gespeeld met het directe enthousiasme van een net opgerichte tienerband.

Overwegend goede resultaten; oldschool hiphoptracks als I'm Housin' en Microphone Fiend passen goed in het RATM 92'-jasje dat ze geven. Housetrack Renegades of Funk werkt goed, en van How I Could Just Kill a Man weet je van tevoren dat het goed zit.

Kick Out the Jams is daarentegen om je oren voor te sluiten, en Down on the Street heeft niet de sex appeal van het origineel. Rocknummers coveren werkt dan ook beter als het wordt gedaan zoals bij Street Fighting Man. Of zoals op opgefokte hardcore van In My Eyes.

Verder is de opbouwende woede op Maggie's Farm overtuigend; je hoort een band die zijn laatste adem uitblaast en na bijna tien jaar protest en activisme gedag zegt en het stokje doorgeeft aan de volgende generatie wereldverbeteraars.

Ben ooit bij dit album terecht gekomen omdat ik heel benieuwd was wat RATM van Bruce Springsteen's The Ghost Of Tom Joad maakte. Tsja, ze hebben hun eigen versie gemaakt van dit nummer en dat geldt eigenlijk voor alle nummers alhier. En Devo's versie van Beautiful World is wat mij betreft zeer geslaagd. De rest is best ok maar eigenlijk meer leuk voor een keertje. Meestal prefereer ik toch liever het origineel.

En o ja, ook al is Tom Morello lekker bezig op zijn gitaar hij is geen original want alles gejat/geïnspireerd van/door Urban Dance Squad 's René van Barneveld. Dat is op zich niet zo'n punt maar als gitaarliefhebber stoor ik me eraan dat Engelse en Amerikaanse gitaartijdschriften hem als vernieuwend en meer neerzetten. Tom is niet zo bescheiden dat hij de credits aan RvB geeft. Jammer.