Rage Against the Machine - Renegades (2000)

Dit coveralbum van Rage Against The Machine vind ik maar matig. Wat ik wel knap vind is dat Rage Against the Machine een geheel eigen draai geeft aan de gespeelde nummers. Het is dus geen klakkeloze naspeeloefening en dat siert ze. Het geheel klinkt mij toch niet overtuigend in de oren. Mijn gevoel zegt me dat Rage Against The Machine veel beter af is door hun eigen boodschap te verkondigen, en niet die van anderen. Ik mis de urgentie, de beleving en hun eigen overtuiging. Muzikaal gezien klinkt het allemaal best aardig en zijn er een paar hoogtepunten. Maar ik prefereer de studioalbums van Rage Against the Machine. "Renegades" blijft daardoor een redelijk tussendoortje, niet meer en niet minder.

Revolutionaire jams uit rock, folk en hiphopmuziek die door RATM wordt gespeeld met het directe enthousiasme van een net opgerichte tienerband.

Overwegend goede resultaten; oldschool hiphoptracks als I'm Housin' en Microphone Fiend passen goed in het RATM 92'-jasje dat ze geven. Housetrack Renegades of Funk werkt goed, en van How I Could Just Kill a Man weet je van tevoren dat het goed zit.

Kick Out the Jams is daarentegen om je oren voor te sluiten, en Down on the Street heeft niet de sex appeal van het origineel. Rocknummers coveren werkt dan ook beter als het wordt gedaan zoals bij Street Fighting Man. Of zoals op opgefokte hardcore van In My Eyes.

Verder is de opbouwende woede op Maggie's Farm overtuigend; je hoort een band die zijn laatste adem uitblaast en na bijna tien jaar protest en activisme gedag zegt en het stokje doorgeeft aan de volgende generatie wereldverbeteraars.