Jack Bruce - Harmony Row (1971)

Top - prachtig gemaakt. Jack Bruce is de bassist van the Cream (met Eric Clapton en Ginger Baker). Intelligente met jazz invloeden gemaakte muziek.

Heerlijk tegendraads jazzy album van iemand die niet met alle winden meewaait.

Harmony Row is bijna ome Jack's beste plaat. Jammergenoeg zakt hij met de laatste twee orginele tracks Victoria Sage & The Consul At Sunset door het ijs, maar alle nummers daarvoor halen moeiteloos het nivo van Songs For A Taylor terwijl het allemaal nèt wat losser en makkelijker klinkt ......... Extra voor de briljante John Marshall op drums

Vooral kant 1 van deze plaat (nr's 1-6) is fantastisch. Het 2e deel is ook ijzersterk maar wat minder samenhangend. Minstens zo goed als Songs for a tailor en misschien wel z'n beste solo-album.

Niet direct wat je zou verwachten van Jack Bruce. Het is een jazzy album waarop vooral de toetsen een hoofdrol vervullen. Het is soms zelfs even zoeken waar de bas is. De composities zijn behoorlijk fris en tegendraads, maar het scheelt soms niet veel of de nekharen gaan me overeind staan van zijn stem. Ben sowieso geen fan van zijn stem, maar ik kan de vinger niet precies op de zere plek leggen waarom ik er hier nog meer moeite mee heb.

Omwille van de ontegenzeggelijke compositionele en instrumentale kwaliteiten toch nog 3,5*, maar ik zie mezelf deze (helaas) niet vaak herbeluisteren.

Brengt mij tot een lastige beslissing: heeft het nog zin om meer van Bruce te beluisteren? Songs for a Tailor beviel me erg goed, maar de opvolger en zijn werk met WBL vond ik al niet zo denderend.

Bruce nam het album "live in de studio" op met Spedding en Marshall vanachter de piano, de bas werd er later aan toegevoegd. Ze lieten ruimte open voor eventuele andere aanvullingen maar Bruce vond het spaarzame geluid zo bevredigend dat er weinig tot niks meer bij opgenomen werd. Daardoor klinkt het af en toe wat onaf en zijn het de komposities die de zaak over de streep moeten trekken. Als liefhebber van Bruce's zang ( als bassist heb ik daar al heel wat uitleg over moeten geven, gelukkig zing ik veel meer tegenwoordig ) heb ik daar weinig moeite mee, maar als z'n zang je niet trekt kan ik me je voorbehoud voorstellen.

WBL was een nogal teleurstellende periode die meer om de drugs dan om de muziek draaide. Ik zag ze live in het Concertgebouw waar ze vooral uitblonken door volume ......

Bruce pakte de draad daarna behoorlijk goed op met Out Of The Storm en ook How's Tricks ?! maar vooral ook Jet Set Jewel ( destijds geweigerd door RSO en pas veel later uitgebracht ) zijn echt prima albums. Ook I've Always Wanted To Do This kan ik je nog aanraden en van de live releases zit Cities Of The Heart hier nog regelmatig in de spelert.

R.I.P. Jack. Laat veel moois achter, waaronder (mijns inziens) dit beste album!

Ik stuitte afgelopen weekend op een YouTube filmpje van vorig jaar waar Collosseum Morning Story speelt nadat Jon Hiseman eerst stil staat bij het overlijden van Bruce een week eerder.
Heb de hele week dat nummer niet meer uit m'n kop kunnen krijgen ..........

Die docu over Ginger Baker, de drummer van de Cream bij het uur van de wolf was wel een eye-opener. DIe man maakte ruzie met iedereen, vooral ook met jack bruce die hij niet mocht. Die werd zelfs uit een eerdere band gezet, om later tot zijn stomme verbazing gevraagd te worden voor de cream.

Uitzending gemist | Het Uur van de Wolf, Kijk uit voor Ginger Baker (do 8 mei 2014, 23:00) op Nederland 2 - uitzendinggemist.net

Ginger Baker zelf heeft nooit een cent verdient aan de successen van de Cream omdat hij geen songs schreef zegt ie.

Gelul ! Hij schreef 3 songs voor de studio plaat van Wheels Of Fire, What A Bringdown op Goodbye, Blue Condition op Disraeli Gears en Sweet Wine op Fresh Cream ( en Live Cream ), dus van de "originele" LPs heeft hij alleen geen aandeel in de nummers op Live Cream Vol.2

Kijk de docu maar, hij zegt dat ie geen cent gehad heeft.

In kan niet met terugwerkende kracht in z'n portemonnee kijken dus daarin kan ik hem moeilijk tegenspreken, maar hij heeft meer nummers geschreven voor Cream dan ome Clap.

Bruce voelde zich trouwens ook bestolen, volgens hem stopte het RSO label van Robert Stigwood in de 70s alles wat er aan royalties met de Cream catalogus verdiend werd in de BeeGees.

Dat ze niet altijd netjes hun geld hebben gekregen is natuurlijk een terugkerend thema in de muziekwereld maar ik denk dat we beide verklaringen toch ook in het licht van hun heroine verslaving moeten zien. In die hobby gaat ook het nodige geld in zitten.......... "There's a hole in daddy's arm where all the money goes" merkte John Prine al behoorlijk droog op in Sam Stone.

Droombolus zegt:Deels eens, ik had Out of the storm en I've always wanted to do this (waarover ik iets minder enthousiast was dan de OOR destijds) al in mijn platenkoffer staan en nu tijdens wat lange autoreizen deze klassieker ook maar eens uitgeprobeerd. Kwalitatief zeker vergelijkbaar met (/evengoed als) Out of the storm - waarbij deze laatste hoogstens iets stemmiger is. Het valt me bij Harmony row iets meer op dat Bruce een super-multi-instrumentalist was, sowieso al erkend als één van de beste bassisten ter wereld, ook zijn piano- en orgelwerk (:Victoria sage - nee Droombolus; echt een geweldig nummer! En ook op The consul at sunset is wat mij betreft niets aan te merken) mag er zijn. En ik vind hem ook als vocalist geweldig. De Jazzy songwriting is altijd een beetje doorkauwen, in het begin denk je even: "waar gaat dit allemaal naar toe?" en dat blijkt dan naar andere plekken te zijn dan je verwacht, maar na goed doorluisteren kruipt zijn unieke lyriek toch onder je huid en blijkt dit juist datgene te zijn waarom Jack Bruce zo te bewonderen en te genieten is. Maar dat verklaart misschien wederom:
Ook veel krediet gaat naar de fantastische Chris Spedding, een grote naam, die ik desondanks nog niet goed kende (met typische Fender-sound): geweldige gitarist!

A question of time en Songs for a tailor waren de albums die ik het beste kende. Allebei goed. Maar ik hoorde in die tijd ook wel eens minder interessante dingen. Dus echt hard ging het ook weer niet met het verzamelen van Jack Bruce muziek. Inmiddels heb ik wel zo goed als het hele repertoire en ga ik het ook steeds beter leren kennen en waarderen. En deze plaat hoort daar zeker ook bij.