Pagan's Mind - Enigmatic : Calling (2005)

Superieur prog/power metal album!

Inmiddels gestegen naar #4 van de top 10 ge-wel-dig

Van gedachten veranderd. houd het op een 4*

Prima album. Heeft wel wat raakvlakken met Sonata Arctica, maar toch een heel eigen stijl. Vrij heavy prog/metal, met een beregoede zanger. De teksten van dit album zijn allemaal gebaseerd op de boeken van Erich von Daniken.

Raakvlakken misschien. Maar Pagan's Mind vind ik wel heel wat beter dan Sonata Arctica. Interessante, spannende nummers en geen flauwe powermetal. De beste nummers staan vooraan met Supremacy, Our Kind als hoogtepunt.

Metal album van deze week! Zie hier

Yep, als uitverkoren album in de topic HMAvdW ligt deze nu op en ik ben zeer aangenaam én blij verrast. Goeie muzikanten, goeie songs met ruimte voor iedereen maar zonder het DT-virus (overdaad schaadt). Ik heb tevens de videoclip voor Enigmatic Mission toegevoegd, staat blijkbaar ook op dit album
.
Edit: En de eerste luisterbeurt is voorbij: mag ik dit veel beter verteerbaar vinden dan bloody DT? Ik houd hieraan een positief gevoel over. Wordt vervolgd.

Waarom toch vergelijken met Dream Theater? In helemaal niets lijkt dit daarop. Zoals ik eerder ergens las, ligt het meer in de lijn van Crimson Glory, oude Queensrÿche en oude Fates Warning of Symphony X. Wel met een eigen stijl, uiteraard. Alleen met de overdaad van geluid heb ik af en toe wat moeite. Kniesoor die daarop let want de songs liggen heerlijk in het gehoor.

Onder andere die drukke overdaad aan geluid, vet gespekt met keyboards, doen aan Dream Theater denken. Maar ook de stem van de zanger en zijn manier van zingen klinken soms bijna als James LaBrie. Behalve dat de nummers hier een stuk compacter zijn lijkt de muziek er dus best wel op. In mijn oren logisch dat de vergelijking wordt gemaakt, al doe je dit album tekort als je daar in blijft hangen en eens je er helemaal mee vertrouwd bent vallen die uiterlijke gelijkenissen misschien wel weg. Iets gelijkaardigs heb ik met Curse of the Red River van Barren Earth. Het lijkt wat op Opeth. Maar nu ik dat album goed ken weet ik eigenlijk niet meer hoe dan precies. Misschien de beste omschrijving voor wat Pagan's Mind hier laat horen is muziek als de bands die jij noemt met een geluid dat aan Dream Theater doet denken.

Hooguit het eerste Dream Theater album dan.

Ja, dat vooral. Maar dat was dan nog met de andere zanger dus komen de volgende albums met LaBrie toch ook wel in gedachten.

Niet meer, niet minder: DT is lange tijd de maatstaf geweest, maar nu vind ik het te veel van het goede. In mijn eerste luisterervaring van dit album, progressieve metal genaamd, vond ik het positief dat er geen overdaad te bespeuren valt. Let op, het was pas de eerste keer dat deze ten huize Spamalot schalde, hé, dus niet te veel belang hechten aan mijn DT-verwijzing. Uiteindelijk zal de stijl eigen aan Pagan's Mind wel de bovenhand nemen.

We zijn een tijdje verder en ik heb dit album een aantal keren beluisterd: een positieve ervaring. Pagan's Mind komt dus uit Noorwegen, dit zou hun vierde studioalbum moeten zijn en de stijl is progressieve metal. Voor mij is dit een eerste kennismaking met
Pagan's Mind dus onze topic HMAvdW bewijst opnieuw zijn waarde voor mij.
Progressieve metal laat altijd technisch verzorgde muziek horen, met vele breaks, lange(re) instrumentale passages en overdonderend geluid. Overdaad dreigt veelal en het is zaak voor de groep om kwestie om niet toe te geven aan gulzigheid. Dergelijke muziek vereist ook een goede zanger/zangeres met goede intonatie en stembereik, hij/zij moet de hoge én lage tonen aankunnen. Meestal brengt live het bewijs van eenieders kunnen.
Hier krijgen we een groep die veelal aan mijn bovenstaande voorwaarden beantwoordt, behalve natuurlijk het live-aspect want ik heb ze nooit live gezien. Een album van 65 minuten met 11 nummers, dus er is een welkome afwisseling van tijdsduur van de nummers onderling, geen ellenlange epistels hier. Het tempo verandert ook dikwijls (Enigmatic Mission) maar nergens hoor ik kunstmatige overgangen, het lijkt mij volstrekt organisch en/of natuurlijk te verlopen en dat krijgt altijd een streepje voor bij mij. Het geluid is enorm vol, bombastisch, tja overdonderend eigenlijk.
De zanger is uitstekend maar veel slechte zangers zul je eigenlijk de dag van vandaag niet tegenkomen en zeker niet in Scandinavische groepen. Technisch haalt hij alles en hij heeft een redelijk aangenaam stemgeluid, welke je nog het beste kan vergelijken met Ralf Schepers van o.a. Gamma Ray.
De gitarist kan er wat van: zeer vette riffs worden afgewisseld met zeer vette solo's. Wie kan daar nu tegen zijn? Het toetsenwerk krijgt zijn plaats in het geheel maar nooit de bovenhand: het is een samenwerking met de rest van de band en geen egotripperij.
Vette nummers? Het is een vet album dat regelmatig zijn toertjes zal draaien en als drie favoriete tracks selecteer ik: Enigmatic Mission, Supremacy Our Kind en Search For Life (die gitaarsolo!).

Bij de eerste luisterbeurt moest ik even wennen aan wat er allemaal over mij heen kwam, aangezien ik had verwacht een gewone power metal plaat te treffen. Het blijkt echter progressieve metal te zijn! Wel met een erg grote hang naar power metal, wat helemaal niet verkeerd is.
Deze band weet beide genre's erg goede te combineren. Hier en daar hoor je wel wat Dream Theater trekjes en zelfs wat Ayreon (bijvoorbeeld in het nummer Supremacy, our Kind), maar Pagan's Mind onderscheid zich door er ook gewoon heerlijke Power metal stukken tussen te gooien. Ook de zanger is erg positief te noemen en is erg veelzijdig. Heerlijk album en deze zal nog wel zijn rondjes maken!

Inderdaad een heerlijk album. Nu ik het op cd heb draai ik het bijna dagelijks. Ik vind het een perfecte kruising tussen Queensryche, Dream Theater en ook Nevermore. In Enigmatic Mission klinkt de zanger bijna als Warrel Dane.

Gezien het voortdurende enthousiasme over deze plaat bij de deelnemers van het Metal Album van de Week topic zal ik deze nogmaals een kans geven. Kennelijk heb ik iets gemist...

En?

Het is vooralsnog bij een voornemen gebleven. Maar ik zal het album queuen, dan kan ik het wellicht zometeen nog luisteren.

Nee, dit wordt hem niet. Teveel, te bombastisch, te gelikt. Halverwege heb ik het eigenlijk wel gehoord. De stem van de zanger ligt me bovendien ook niet echt.

Ik vind de zanger wel goed. De productie ook. De overdaad eveneens.

Zalig vind ik het openingsnummer. Dat toont in de eerste minuten al waar het hele album voor staat. Inderdaad bombast, maar wel gepast, in nummers vol afwisseling, met knappe opbouw, heerlijke riffs en dito solo's.

Ik ben er een beetje verslaafd aan, maar het lijkt me meteen ook het beste album van de band en ik voel geen behoefte ander werk van hen te beluisteren. Het is overigens ook niet helemaal mijn muziek. Maar ik maak hier graag een uitzondering voor. Zonder het Metal Album vd Week topic was ik hier nooit bijgekomen.

Wanneer ik deze plaat ook opzet, ik kan er telkens van genieten. Het klikt gewoon allemaal, die heerlijke stem, de fantastische melodieën (en solo's!), het energie drumwerk en de kraakheldere maar volle productie. Ik overweeg (weer) te verhogen naar een 4,5*. Het is eigenlijk helemaal niet mijn genre verder, maar misschien toont juist het feit dat het ondanks dat zoveel mensen buiten het genre kan bekoren wat voor topplaat dit is.

Alle CD's van Pagan's Mind zijn toch redelijk van hetzelfde kaliber. Deze laat zelfs een stukje zanglijn uit Wait for Sleep horen. Deze kleine ode aan hun voorbeeld zullen wij ze vergeven, voor de rest wordt er meer dan gemiddeld werk geleverd. Doordat deze CD een wat spontaan karakter heeft, vind ik deze zelfs hun beste.