Coverdale / Page - Coverdale / Page (1993)

Deze plaat viert dit jaar zijn 30 jarige verjaardag, maar g**damnit wat is dit nog altijd een verdomd goed, bluesy hardrock album. Inderdaad het beste album wat Zeppelin nooit gemaakt heeft, maar datzelfde zou ook zomaar gezegd kunnen worden over Whitesnake. Geen productie trucjes en/of onnodige opsmuk, puur de kracht van goede songs, lekkere riffs en de (hier nog) geweldige stem van Coverdale. Het gerucht ging dat Plant uit kwaadheid over deze samenwerking uit woede het album tegen de muur smeet. Begrijpelijk, want het resultaat is krachtig en zeer indrukwekkend. 5 sterren, niet te missen!

David Coverdale was klaar met het uiterlijk vertoon en meer rond Whitesnake. En er was iets met een gebroken liefde. Hij doekte Whitesnake op en kreeg in 1990 een sololiedje in de film Days of Thunder, het door Billy Idol en filmcomponist Hans Zimmer geschreven The Last Note of Freedom. Tegelijkertijd ging hij zichzelf heruitvinden en toen was daar de ontmoeting met Jimmy Page, die hem naar eigen zeggen het plezier in de muziek teruggaf. Terug naar de wortels, rock zoals Led Zeppelin die in 1969 introduceerde.

De blues zit logischerwijs dik in de geluidsexplosies, ook in mijn oren klinkend als David Coverdale die bij Led Zep zingt. Al is het drumgeluid conform de trend van toen groot. Dat drummer van dienst Denny Carmassi (ex-Montrose, ex-Gamma, ex-Heart) is, vond ik fijn - al las je daar destijds weinig over in de vele artikelen. Alle aandacht ging naar dit "Deep Zeppelin/Led Purple", net als in 1983 toen Ian Gillan de handen ineensloeg met Iommi, Butler en Ward en we "Deep Sabbath/Black Purple" kregen.

Het is alsof na de sterke start met Shake My Tree de boel stukje bij beetje minder en minder wordt, waarbij ik bij Over Now voor het eerst een gevoel van verveling krijg. Dat veel nummers lang duren, helpt niet. Opvallend: Coverdale zoekt vaker ofwel de lage regionen van zijn stem, ofwel de hoogste krijs daarin.

Positieve uitzonderingen in het tweede deel zijn Easy Does It, het toegankelijke Take a Look at Yourself (had zo op Whitesnakes Lovehunter kunnen staan) en slotlied Whisper a Prayer for the Dying met enerzijds akoestische kalmte en anderzijds elektrische uptempo delen op de toppen van Coverdales stembanden. Al geldt ook hier dat de tracklengtes het album van z’n vaart beroven. Een nadeel van de cd, die met z’n maximum van 80 minuten het duo te veel tijd biedt…