Coverdale / Page - Coverdale / Page (1993)

mooi Whitesnake/Ledzep mengelmoesje. Door de dominante zang van Covderdale wellicht net een beetje meer Whitesnake dan Zep maar voor adepten van beide stromingen goed aan te bevelen. Jammer dat het bij deze ene cd is gebleven. smaakte naar meer.

Vreemd dat hier zo weinig berichten (en stemmen) staan, want dit is een prima album. Whitesnake meets Led Zeppelin natuurlijk, maar dat is toch te verwachten: de stem van een zanger bepaalt nu immers heel veel van het totale geluid. Wreed goed plaatje!

Geweldig album, dit samenwerkingsverband tussen deze twee grootheden.Klinkt heel erg als Whitesnake, maar met een (mystiek) Led Zep sausje eroverheen, maar toch ook weer met een eigen identiteit..

Het album is behoorlijk heavy, en Jimmy Page weet weer een paar mooie riffs uit zijn gitaar te toveren. Ook David Coverdale is goed en ruig bij stem. De meeste nummers zijn erg sterk, maar Whisper a prayer for the dying is voor mij het hoogtepunt.. Goede produktie ook.

De cd begint gelijk met een mooie opener en houdt het tempo vast en geeft ruimte voor sterke ballads die gedragen worden door een topzanger. Misschien dat de plaat voor velen niet zo bekend is maar voor mij niet minder dan een reguliere Whitesnake album, eigenlijk beter.

verrassend goeie samenwerking waarbij beiden enorm goed uit de verf komen

de produktie had iets minder schel gemogen, drums staan ergens onder in een kelder lijkt wel, maar verder een lekker plaatje

Twee absolute toppers die samenwerken op dit album. Misschien dat vanwege die hoge verwachtingen deze cd me toch wat tegenvalt.
Misschien ligt het aan mij, maar het lijkt net of Coverdale hier bij tijd en wijle een wat schorre stem opzet. Het doet wat onnatuurlijk aan. Daarnaast heeft de cd vooral te lijden onder een gebrek aan goeie liedjes. De cd opent wel aardig met Shake My Tree, maar daarna wordt het allemaal voorspelbaarder en dertien-in-een-dozijn. Daarmee niet heel slecht, maar ook nooit echt goed.

de beste plaat die Led Zeppelin nooit gemaakt heeft. Dat is wat ik ooit in een recensie gelezen heb. Ik neem aan de de schrijver geen fan van Led Zeppelin is.

Best een degelijke rock plaat hoor!

En dan vooral de eerste 2 nummers (Shake My Tree & Waiting on You)
Meeste nummers zijn echte Whitesnake style maar toch is de invloed van page ook duidelijk te horen.
Andere uitschieters zijn Feeling Hot & Whisper a Prayer for the Dying
De rest is ook niet slecht.. maar ook niet bijzonder.
3,5 voor nu

Erg goed album!
Beter dan verwacht.

Zou kunnen, Snakeskin. Toch moet ik bekennen dat Led Zeppelin wel overschat wordt, zo'n geweldige band was dat nou ook weer niet.

Verrassend goeie plaat met een meesterlijke Take Me for a Little While, wat ook mijn favoriet is van deze plaat. Eigenlijk bijna geen inzinkingen, alleen vind ik Easy Does It wat raar klinken, maar die mening zal ook ng wel verbeteren denk ik. Ook het laatste nummer is een topper. Begint ingetogen, maar dan knalt het echt tot de allerlaatste seconde.

Erg goed en ook erg stevig album. Take Me for a Little While en Whisper a Prayer for the Dying zijn nog de beste nummers, op de voet gevolgd door Over Now en Don't Leave Me this Way.
Easy Does It bevalt me ook wel goed, Pride and Joy is zo ongeveer het minste nummer.

Heb deze laatst voor 3 euro op een beurs gekocht. Coverdale / Page een
goede combinatie zou je denken. Maar persoonlijk vindt ik hem wat
tegenvallen. David Coverdale zijn stem is nogal dominant en rauw.
Hij klinkt nogal geforceerd. Ook wordt ik behoorlijk moe van zijn teksten,
love dit making love dat, al jaren het zelfde. De inbreng van Jimmy Page
komen met wat Zeppelin achtige riffs, niet echt schokkend. Helaas begon
ik dus met het skippen van nummers.
Begrijp me niet verkeerd, Whitesnake en Led Zeppelin zijn toffe bands!
Maar dit project had niet gehoeven.

Toch wel een heel fijn plaatje. Geen Whitesnake en geen Zep, maar twee bijzondere wegen die voor een uurtje samenlopen. De lucht is blauw, het landschap is open, en de muziek is goed.

Ik vind Coverdale de laatste (25) jaren te veel last hebben van pathos, terwijl het eerder toch wel 1 van mijn favoriete zangers was (Deep Purple / eerste Whitesnake albums), dit is de laatste plaat van hem waarvan ik echt nog uit mijn plaat ging....

Nu ben ik hem weer aan het beluisteren en ik moet zeggen dat ie me nog steeds bevalt.... Coverdale zingt lekker rauw... Page gooit er echt wel een lekker Zep sausje op en de drums knallen bij tijd en wijle behoorlijk....

Prima (hard)rock plaat derhalve....

Sterke whitesnake/led zeppelin cd.
Lekker rouw zang zware drum en gitaar werk.
Draai hem geregeld ,twee van mijn favoriete bands samen.
Topper.

coverdale zingt nu tenminste niet het hele album over zijn veroveringen, de nummers die het meest aan whitesnake doen denken zijn de minste(feeling hot met name), maar andere zijn zéér goed(over now, don't leave me..., absolution...,whisper a prayer...er is bijna geen promotie gedaan voor deze plaat, waardoor hij flopte;page wou liever weer aan de slag met plant met unledded; whitesnake met adje vandenberg had nog wel een nummer van dit album op de programma staan (weet niet meer welke). ik blijf het een lekkere plaat vinden.

De beste plaat van 1993. De gitarist van Led Zeppelin die een verbond sluit met de zanger van Whitesnake. En dat terwijl Coverdale in een interview met Aardschok Metal Hammer een paar jaar daarvoor de heren van Zeppelin nog 'flapdrollen' noemde. Als het zulke fenomenale platen als deze oplevert mogen ze het voor mij zijn.

Ik zie dat velen klagen dat Coverdale hier nogal schreeuwerig en rauw zingt, maar vergeet niet hij tijdens opnames last had van poliepen op de stembanden. De operatie die later volgde heeft C/P min of meer de das om gedaan, want Jimmy Page is toen weer met Plant gaan werken.

Jammer is dat de track Saccharin niet op het album is te vinden. Dit had zeker een goede aanvulling geweest. Elf nummers is m.i niet zo veel. Online is ie wel te vinden, maar het geluid is helaas niet al te geweldig.

Toen het album uitkwam had het niet de hitpotentie van de 2 eerdere whitesnake albums noch de ledzep vibe waardoor ik deze toch wat minder hoog in mijn virtuele lijst had staan. Nu nog denk ik wel eens dat er meer in gezeten had. Zoals het sterke easy does it. Was deze nou mooi afgeroomd met een spettere gitaarsolo dan had deze song misschien wel in the still of the nightnaar dekroon gestoken. Nu blijft het eea een beetje in de goede bedoelingen hangen. Het wat flauwe take a look at yourself helpt ook niet erg. DC is ook niet zo heel goed bij stem, het zij hem vergeven, maarde drummer drumt ook als sessiemuzikant en nergens krijg je het idee dat er een hechte band staat te spelen. Doch er staan wel erg gave songs tussen zoals het zeppelinneske Dont leave me this way en de eerste en laatste track. Ruime voldoende

Viel mij tegen. Coverdale overschreeuwt zich en de songs overtuigen niet. Veel skipmomenten omdat het allemaal te langdradig wordt. Page geloofde er ook niet echt in, althans die indruk wekte hij tijdens menig interview. Dit integenstelling tot een zeer enthousiaste Coverdale die maar niet genoeg kon benadrukken wat een "honour" het was om met deze man te mogen samenwerken.

Wel een lekker album.

Vind vooral Don't Leave Me This Way een erg sterk nummer.

Sterke vocale performance.

Laat ook weinig van de stembanden over.

Ik red het persoonlijk wel maar als je daarna nog een aantal nummers moet wordt het lastig.

Misschien verklaart dat ook waarom de stem van de man deze dag aardig heeft moeten inleveren.

Van zijn stembanden is niet veel meer over nee. Dit album is het keerpunt.

Matig album. Ik vind ook dat er weinig meer over is van de stembanden van DC.

Had een leuke plaat kunnen zijn. Coverdale begon vanaf deze plaat echter bizar slecht te zingen. Overdreven schor (erg fake) of zwaar boven zijn bereik. Alsof hij wanhopig probeert op iemand anders te lijken. Onbegrijpelijk, want juist als hij wat lager zingt heeft hij een stemgeluid waar iedere zanger jaloers op is. Donker, bluesy en met heel veel soul. Dit gekrijs maakt de plaat echter niet te beluisteren.

Als een grote fan van David Coverdale moet ik hier de meute bijtreden, ook al klopt er niet alles van.

Het klopt dat het schreeuwige hier begonnen is. Maar tegelijkertijd heeft hij hier terug een stuk de passie voor de muziek weten op te rakelen. En laat nu net dat de fundering voor Restless Heart geweest zijn.

Een écht goede plaat zal dit nooit worden. Een single had hier echter wel in gezeten.

Whisper A Prayer For The Dying heeft wel wat weg van Iron Maidens Wasting Love van een jaar ervoor.

Ja, hier begon Coverdale zich te overschreeuwen in sommige nummers en ja, overdreven hees en ja dat had allemaal niet gehoeven, desalniettemin is dit een buitengewoon geslaagde samenwerking geworden. En voor mij één van de fijnste platen van begin jaren 90 (en waarschijnlijk van de jaren 90 überhaupt), met enkele bijzonder fijne werkjes zoals het sexy stomende "Shake My Tree", het belachelijk mooie "Take Me For A Little While" (één van de nummers waar dat hese goed bij uitpakt) en het ongenadig beukende "Whisper A Prayer For The Dying". Een ander absoluut hoogtepunt is het snelle bluesy-werkje "Absolution Blues".
Veel gezegd en gesproken over deze plaat en dat is tijd en wijle nog steeds zo, wordt op menig moment nog aan deze plaat gememoreerd, zij het goed dan wel slecht. Het is in ieder geval niet ongemerkt voorbij gegaan. En in mijn ogen, dat verdient dit kleine meesterwerkje ook niet. Bovengemiddeld goede Hard Rock.
And as always, with a touch of the Blues...

Deze plaat viert dit jaar zijn 30 jarige verjaardag, maar g**damnit wat is dit nog altijd een verdomd goed, bluesy hardrock album. Inderdaad het beste album wat Zeppelin nooit gemaakt heeft, maar datzelfde zou ook zomaar gezegd kunnen worden over Whitesnake. Geen productie trucjes en/of onnodige opsmuk, puur de kracht van goede songs, lekkere riffs en de (hier nog) geweldige stem van Coverdale. Het gerucht ging dat Plant uit kwaadheid over deze samenwerking uit woede het album tegen de muur smeet. Begrijpelijk, want het resultaat is krachtig en zeer indrukwekkend. 5 sterren, niet te missen!

En dat iedereen hierboven zo ongeveer een ander nummer aanwijst als favoriet geeft toch aan dat dit album vol staat met kwaliteits songs. Briljante plaat!