Saxon - Forever Free (1992)

Vrij lachen plaat. zo na de eerste indruk.

je blijft er wel inhangen. en dat is goed!

Matig Saxon album met een beetje hetzelfde probleem als "Dogs Of War". Er staan best een paar goede tracks op ("Forever Free", "Hole In The Sky", "Iron Wheels" en "Nighthunter") maar de rest is gewoon erg matig tot zelfs slecht (met de mislukte Willie Dixon cover "Just Wanna Make Love To You" en het über-cliché "Can't Stop Rockin' als absolute dieptepunt). Niet bepaald een hoogvlieger dus.

prima album dat ik veel heb gedraaid maar wat achteraf gezien voor saxon begrippen erg zwakke teksten bevat.

Redelijke cd. Iron wheels is nog het beste. De teksten zijn ontleend aan het nr. Calm before the storm, van het Destiny album. Grind is toch wel erg ontleend aan (Don't let 'em) Grind ya down van Motörhead. Cloud nine is niet zo goed als het vergelijkbare Red alert van Destiny. Can't stop rockin'spelen ze samen met Forever free op The eagle has landed part 2. De cover en get down and dirty zijn de minsten. Hole in the sky en Nighthunter behoren tot de besten. Forever free is qua sound en songs duidelijk minder dan Solid ball of rock. Het wordt een score ergens tussen matig en prima in. Drie sterren.

Mijn favorieten van dit album zijn Forever Free en Iron Wheels. Het album ligt lekker in het gehoor en is zeker leuk om eens rustig te beluisteren, maar het is geen topper. Mocht je als Saxon liefhebber deze dus willen beluisteren, dan is het goed om van te voren te proberen geen verwachtingen te hebben van dit album en 'neutraal' beginnen aan het beluisteren.

Ik vind de cover trouwens wel erg mooi.

Een teleurstelling na de opleving Solid ball of rock wat mij betreft! De produktie van dit album lijkt nergens op! Zeker niet in vergelijking met z'n voorganger. De nummers laten ook te wensen over. Get down and dirty, Cloud nine, Grind, I just wanna en Nighthunter vind ik niet erg geslaagd. Forever free, Hole in the sky en One step away zijn het best op dit album vind ik. De rest matig.

Solid Ball of Rock kreeg een voortreffelijke produktie van Kalle Trapp, bekend van Destruction's Release from Agony. Biff moest op Forever Free zonodig zelf de produktie in handen nemen met mager gevolg, dit klinkt te dof. Biff werd hier bijgestaan door Herwig Ursin met Rainer Hänsel als toegevoegde producer. Met die laatste produceerde Biff opvolger Dogs of War. Die klinkt aanzienlijk beter en ook het songmateriaal is beter op peil, want Forever Free kent veel matige deuntjes.

Best wel vreemd eigenlijk dat je na een (redelijk onverwachte) knaller meent alles zelf te moeten gaan doen. Had dit album dezelfde produktie als een Solid ball of rock, Dogs of war of Unleash the beast gehad dan was het al een stuk beter geweest. Het overgrootte deel van de nummers blijft echter matig.

Unleash the Beast werd opnieuw door Kalle Trapp geproduceerd, Eigenlijk meteen het beste album met Doug Scarrat. Samen met Solid Ball of Rock de beste albums die ze na Destiny gemaakt hebben.

Helemaal mee eens! Unleash the beast sinds kort weer helemaal herontdekt. Wat een machtig album is dat zeg! En die Kalle Trapp mag vaker albums produceren wat mij betreft

Ik snap de lage cijfers wel. Je zou denken dat Saxon de boel weer op de rails heeft met het ijzersterke Solid Ball of Rock en dan is het erg jammer dat die lijn niet doorgezet wordt. Sterker nog, regelmatig probeert de band weer te klinken als op Rock The Nations en Destiny. Waarom in Wodansnaam Get Down And Dirty? Waarom Just Wanna Make Love To You coveren? Ik zie er zelfs de humor niet van in. En dat terwijl de titeltrack en de ballad Iron Wheels best goed zijn.Helaas zijn de goede nummers niet in de meerderheid. De rest is ok of erg matig. De doffe productie werkt natuurlijk ook niet mee. Dit is toch wel erg jammer..

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Forever Free
9. Rock The Nations
10. Innocence Is No Excuse
11. Destiny

Toch weer een stap terug. Waar Solid Ball Of Rock klonk als een eigentijds en spetterend album, is Forever Free het restant van de jaren '80/'90 overgang oftewel: de periode waarin klassieke metal stierf. Er staan een aantal goeie tracks op zoals Iron Wheels (beste Saxon-ballad tot nu toe) en Nighthunter, maar het voelt toch voor het gros weer alsof de band achter de feiten aanloopt in plaats van dat ze zich iets compleet eigen maken. Kon alsnog erger, kon ook veel beter. Get Down And Dirty, Grind en die verschrikkelijke Just Wanna Make Love To You-cover hoef ik niet nog een keer te horen.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Rock The Nations
8. Forever Free
9. Innocense Is No Excuse
10. Crusader
11. Destiny

Forever Free kocht ik in '92, op basis van het titelnummer. Heb de cd niet gehouden, maar onlangs teruggekocht. De muziek klinkt vreemd genoeg minder gedateerd dan dertig jaar geleden. Een krachtige productie, lekker melodieus, solo's die me regelmatig aan Uriah Heep/Mick Box doen denken. De teksten vond ik destijds te cliché, en ik hield niet van de Willie Dixon cover. Nog steeds word ik niet warm van zoiets als Can't stop rockin' of Get down and dirty, al stoort het me ook niet langer en Just Wanna Make Love to You klinkt prima. Platen met welke ik FF zou vergelijken zijn Raging Silence van Uriah Heep, en vooral Crazy World van de Scorpions.

Forever Free is mijn gateway-album van Saxon. Ik leende de CD ooit bij de bibliotheek in het dorp en de kopie op tape heeft mij op menig fiets- en busrit naar school vergezeld. Ik kon het niet laten om vandaag de heruitgave van Music On Vinyl mee naar huis te nemen.

In mijn herinnering was dit album beter dan ik nu ervaar bij beluistering van de LP. Toch staan er wel aardige nummers op deze plaat, zoals het titelnummer, Hole In The Sky, Iron Wheels en Nighthunter. De cover van Just Wanna Make Love To You en het zeurderige Get Down And Dirty halen het niveau echter wel erg naar beneden.

Over de tweede Saxon van de jaren '90 is hierboven het meeste wel gezegd. Kan ik kort klagen.

Matige eigen productie van zanger Biff en dito nummers inclusief de flauwe cover Just Wanna Make Love to You, al begon het met titelnummer Forever Free nog wel aardig. Bij dit album heb ik hetzelfde gevoel als bij Denim and Leather uit 1981, dat deze fan van NwoBhm wel erg mak vond in vergelijking met de twee voorgangers.

Iron Wheels is met z'n akoestische gitaar en persoonlijke verhaal bij eerste beluistering aardig, maar gaat bij vaker draaien spoedig vervelen. De tweede helft opent wederom aardig met One Step Away ; het snelle Nighthunter lijdt onder de demokwaliteit, net als afsluiter Cloud Nine.

Was het tijdnood, beperkt budget, zelfoverschatting en/of mismanagement dat zowel inspiratie als productie zo tegenvielen? Drie jaar later volgde Dogs of War.