Zita Swoon - A Band in a Box (2005)

Wondermooie liveplaat van de groep rond Stef Kamiel Carlens. De uitvoeringen op A Band In A Box zijn bijna allemaal beter dan de studio-versies. Geruggensteund door een fantastische groep en de bevallige Gijsels-zusjes, bewijst SKC dat Zita Swoon één van de beste Belgische bands is. Favorieten aanduiden is onmogelijk want deze plaat loopt over van de pareltjes. Enkel My Bond With You And Your Planet: Disco! en vooral Jintro And The Great Luna (dat nog zo heerlijk klonk op Everyday I Wear a Greasy Black Feather on My Hat) kunnen niet tippen aan de originele versie.
Ik heb ervoor gekozen om dit album in mijn top 10 te zetten, en niet bijvoorbeeld het schitterende A Song About A Girls, omdat hier diezelfde nummers nog iets beter worden uitgevoerd. Ook de aanwezigheid van een aantal oudere songs en de prachtige covers You're A Big Girl Now en Raining Pleasure (twee hoogtepunten!) doen me voor deze kiezen.

55 Stemmen en een gemiddelde van 4,30! Het zou heel wat toplijsten aanvoeren als het een regulier album was geweest

ik ken maar weinig albums op deze site met zo een hoog gemiddelde

Maar pas op: zodra ze het in de gaten krijgen dendert dat snel omlaag (is bijna een mume-wet).

Misschien moet ik mijn ontdekkingstocht van deze ongetwijfelde avontuurlijke band, beginnen bij deze.

Ik moet er wel bijvertellen dat wat ik van hen op de radio gehoord heb best ok vind, maar dat ik naar wat Stef met Moondog Jr. deed totaal mijn ding niet is, wegens te kakafonisch en te chaotisch.

Maar ik denk dat er toch wat meer structuur in Stef's muziek gekomen is als Moondog Jr in Zita Swoon is overgegaan, of zie ik dat verkeerd?

Die structuur hoorde ik ook al in het oude werk: dus je ziet het verkeerd
Maar dit is wel toegankelijker denk ik, alhoewel ik betwijfel of het wat voor je is gezien je commentaren bij de andere albums.

Ik vrees er voor, dat klopt... maar eens lenen bij de bieb.

Doe maar niet...... het gemiddelde is nu zo mooi

Ik was vroeger ook niet echt fan van de nummers van Zita Swoon, tot ik ze vorig jaar live aan het werk zag. Het was een heel bijzondere belevenis en ik kon haast niet begrijpen dat ik ze daarvoor niet goed vond. Op deze cd merk je echt wat een potentieel in deze groep zit, maar het komt er op hun studioplaten vooralsnog niet uit.
Als ik jou was zeker eens uittesten, want anders laat je misschien wel een parel aan je voorbij gaan!

Eind februari ga ik de mannen en vrouwen maar weer eens zien (Den Haag). Heerlijk dat ze hun Band in a Box-optredens nog voortzetten, want dit gaat er weer zo eentje worden.
Ik ben benieuwd wat ze er van hun nieuwste album Big City aan gaan toevoegen want ik denk dat die nummers prima passen binnen dit concept.
Het maakt de optredens van de band telkens weer anders en verrassend.

Toen ik ze laatst zag speelden ze ongeveer 2/3 van het optreden nummers van big city dus er zal aardig wat tussen zitten denk ik

Maar was dat ook A Band in a Box? Het laatste gewone optreden was inderdaad veel Big City
Ik ben trouwens de tel kwijt van het aantal keren dat ik ze nu gezien heb en telkens weer blijft het één groot feest!
Hoe dan ook mogen er best weer een paar nummers van dit album gespeeld worden: daar kan ik geen genoeg van krijgen.

Ik was eventjes mis,ik ben naar een gewoon optreden geweest maar ik had geen flauw idee dat ze ook nog steeds a band in a box deden, de franse nummers zouden er zeker wel tussen passen natuurlijk

eventjes toch de aandacht vestigen op 1 van de mooiste momenten van deze plaat: de vocale solo van een van de zusjes gysel op you' re a big girl now

Ik ben gisteren naar het optreden genaamd A band in a box geweest van Zita swoon. Ik had er grote verwachtingen van, omdat ik dit plaatje ondertussen al grijs gedraaid had. Nu ik heb de cd Big City nog niet intensief beluisterd. Het was voor mij daarom een klein domper dat ze zoveeel nummers van dat album speelden (logisch, ik weet het wel). Toch had ik stiekem gehoopt dat ze betoverende songs zoals, you're a big girl now en our daily reminders zouden spelen. Begrijp me niet verkeerd, het was steengoed, maar een betere setlist dan op deze cd is moeilijk te evenaren.

Ik begrijp je niet verkeerd, maar deze Band in a Box cd is van de tour die in 2006 volgde na release van dit album (ze hadden voor verschijnen van dit album al wat optredens op deze manier gegeven en dat beviel dusdanig dat een album en uitgebreidere tour volgde).

De huidige Band in a Box optredens zijn een beetje vertegenwoordigd op het album Big Blueville (die helaas wat aan de korte kant is).

is dit wel een live-opname? ik luister hem vandaag voor de 2e keer en nog even los van het ontbreken van enig publiek, klinkt het meer als 'one take opnames' van nummers die live reeds een tijdje op het programma staan en een eigen leven zijn gaan leiden.
klinkt verrot goed allemaal, overigens, maar ik twijfel of het een live-opname is.

edit: net even de bijbehorende DVD bekeken en dat bevestigt m'n vermoeden: geen live-opname.

het duurde even voordat het kwartje viel, maar dan valt hij wel direct Hard. Zo'n 2 jaar geleden voor het eerst geluisterd en vond het toen niet erg veel aan. veelal saaie nummers die maar voort kabbelden. Het zal vast ook iets te maken hebben met de omstandigheden waarin in deze plaat opzette, namelijk tijdens het leren van de stof voor een toets Engelse Literatuurgeschiedenis. Nu weer een 2de kans gegeven. Omstandigheden ditmaal? Relaxt op de bank met een kop thee en een donut. Oordeel ditmaal? Een dikke 4,5. Conclusie: donuts zijn lekker.

Ik ga m'n beoordeling ook maar eens verhogen. Een van de sterkere platen die ik de laatste tijd heb aangeschaft.

Kijk Nicci: dat waardeer ik nu weer
Trouwens wel opvallend dat juist dit album het best scoort van deze band. Maar ja aan de andere kant ook weer niet echt want dit benadert toch wel datgene wat ze live ten gehore brengen.

Ik doe je graag een plezier . . . .
Het is gewoon erg goed gedaan allemaal. Die 3 zangeressen die meedoen geven het allemaal net even wat meer 'soul'. Zita Swoon heeft nog wel eens het probleem dat het wat kil overkomt allemaal. Vandaar dat veel mensen (en ik) pas na vele luisterbeurten er achter komen dat het toch echt heel erg lekker is allemaal. Deze plaat heeft dat niet. Erg goede opname.

Hun laatste worp Big Blueville heeft hier ook wat van weg: zelfde soort benadering.

dank je voor de tip.

ik krijg iedere keer kippevel bij hot hotter hottest.
Het doet me denken aan hun optreden op kneistival, prachtig was het!

Schoonheid

Pure schoonheid, anders kan ik het betoverende A Band In A Box niet omschrijven. Na enkele dEUS-albums is dit zonder twijfel de plaat die bij mij de meeste emotie oproept. Hoewel er ook in het andere werk van Zita Swoon enkele meesterwerkjes verscholen zitten, heb ik het gevoel dat de band hier boven zichzelf is uitgestegen. Dat dit het allerbeste is dat ze ooit zullen maken, dat ze de magie op het juiste moment hebben weten te grijpen.
Een "live-plaat zonder publiek": het klinkt niet echt warmhartig, maar dat is het net wél: de sound die Carlens en zijn handlangers hier creëren is zo juist, zo oprecht. Van het instrumentarium, de bloedmooie, hese stem van Stef Kamil tot de exotische inbreng van de zusjes Gijsels: elk element dikt de intensiteit exponentieel aan.
Zestien nummers vind ik véél, zelfs voor een live-plaat, maar nergens heb je het gevoel dat A Band In A Box te lang doorgaat. Neen, ik ben er daarentegen nog geen klein beetje over verbaasd dat ie afklokt na maar liefst meer dan 70 minuten. Dat ligt uiteraard aan de songs, die één voor één van een verbazende kwaliteit zijn.

Hey You, Whatshadoing bijvoorbeeld: een nummer dat sober van aard lijkt. Je hebt als het ware niet door dat dit liedje je op het einde met verstomming zal hebben geslagen. Meteen is duidelijk over wat een muzikaliteit Zita Swoon beschikt: als deze mannen muziek maken, zal er iets moois uitkomen, dat weet je zo. Ze kunnen spelen, en dat koppelen ze aan de songsmeed-kwaliteiten van Carlens. Hij staat natuurlijk bekend als iemand die heel uitlopende, soms wat freaky geluiden uit z'n stem krijgt, maar hier zingt hij gewoon, zo mooi als hij kan.

Intrigue wordt ook vooruitgestuwd door een funky kracht die van de groep in deze bezetting uitgaat. Een broeierige elektrische gitaar zorgt ervoor dat ik getransporteerd word naar een verzengende zomernamiddag in Marseilles, ik zie doorheen de jaloezieën de wasdraden hangen die van raam tot raam over de straat heen gespannen zijn. En ach wat, ik rook een sigaretje (In de realiteit ben ik natuurlijk al lang gestopt). Ik zie opeens een frisse, kortgerokte verschijning doorheen het straatbeeld flaneren, en lui edoch niet ongeïnteresseerd volg ik met mijn ogen haar tocht. Een soort van sloom, maar toch betoverend gevoel ontwaar ik in Intrigue.

Thinking About You All The Time is toch één van de klassiekers van Zita, die al op A Song About A Girls tot mijn allergrootste favorieten behoorde. Opnieuw die prachtige vocalen vallen me op, waarbij SKC mijn favoriete manier van zingen bovenhaalt. Ik kan er niet echt een term op plakken, enkel een imitatie van geven, maar daar is de mensheid niet mee gebaat, dat kan ik je verzekeren!

De Quoi A Besoin L'Amour is, voor mij veel meer dan Intrigue, een chanson volgens de Franse traditie. Tom Pintens (die jammer genoeg het ruime sop heeft gekozen) spreidt zijn meerwaarde tentoon met enkele goedgeplaatste, subtiele toetsstrelingen. Verder valt ook Radio Candip hier niet weg te denken, en zorgen ze mee voor de onmeetbare klasse van A Band In A Box.

Individu Animal heb ik lange tijd beschouwd als een overgang van de eerste vier toppers naar het tweede wonderluik met nummers 6, 7 en 8. Maar ondertussen maakt ie gewoon deel uit van het eerste wonderluik van acht nummers . Opnieuw een drukkend hete, klamme song die eerder als soundtrack zou dienen bij een liefdesspel met de kortgerokte uit het tweede nummer. Héél zwoele song.

Het absolute hoogtepunt en mijn favoriete Zita Swoon-nummer in zijn beste jasje is het melancholische Selfish Girl, dat mij al meermaals pijn heeft gedaan omdat ie als het ware té magnifiek is. Ik kan er soms moeilijk mee omgaan, met al die schoonheid.

Veel kans om te recupereren geeft de Jeff Buckley-ode Song For A Dead Singer me niet want die is al bijna even krachtig. Toen ik dit album nog maar net in huis had, was deze tandem dan ook het hart van mijn luistertrip. En na al die tijd probeer ik ook nog steeds op hetzelfde moment als Stef 'Some Mississippi river took you one bad day' mee te brullen na die paar seconden stilte.

Hot Hotter Hottest, mijn lieveling van Life=A Sexy Sanctuary, is hier een tikkeltje minder energiek dan in de studio-uitvoering, maar het blijft evengoed swingen geblazen. Ik las ergens dat Stef graag liedjes zou hebben die je op een feestje kan draaien. Wel Stef, met Hot Hotter Hottest kan je me in ieder geval veel plezier doen om mijn beste danspasjes op boven te halen.

Het tweede deel van dit schijfje wordt op gang geknald door Remember To Withhold, dat veel uitbundiger is dan op A Song About A Girls. Deze track doet dan ook wat meer denken aan het grilliger verleden dan aan de meer songgerichte aanpak van de latere albums. Heerlijk nummer!

Lange tijd heb ik gevonden dat het met My Bond With You And Your Planet: Disco! en Jintro And The Great Luna allemaal wat inzakt. Deze liederen zijn een pak uitbundiger en staan wat haaks op het intieme, harmonieuze karakter van de rest van de plaat. Ik zie deze tweeling dan ook liever op 'n ander, uitgelatener moment langskomen want fijn zijn ze zeker!

Gas wordt er teruggenomen op de eerste van twee fé-no-mé-na-le covers. Raining Pleasure is hier zonder twijfel één van de hoogvliegers: de samenzang met de Gijsels-meiden zorgt voor ijskoud kippenvel. Carlens is met zijn prachtvocalen dan ook een geschikt heerschap om welke song dan ook te coveren: hij maakt er wel iets van waarbij je duimen en vingers kan aflikken.

Zo mogelijk nog sterker vind ik You're A Big Girl Now, waarvan het origineel waarschijnlijk m'n favoriete Dylan-nummer is. Tekstueel bloedmooi en Bawb had zich geen betere pleitbezorger kunnen indenken voor zijn pareltje. De R&B-zang van een van de Gijsels op het einde mag er eveneens wezen.

Het naakte (enkel met akoestische gitaar) Our Daily Reminders klinkt vrij neerslachtig. Opgenomen op de zolder van de Vooruit hoor je ook dat Stef iets luider moet schreeuwen. Niettemin prachtig hoor!

Me And Josie On A Saturday Night is luchtiger van toon en ook passeren hier heel wat meer instrumenten de revue. Het geheel heeft iets weg van de gezelligheid waarmee een balkan-gezelschap op nonchalante, maar indrukwekkende wijze samen muziek maakt. Fijn!

Moving Through Life As Prey zorgt voor het slotakkoord en is voor mij één van de mooisten hier aanwezig. Deze uitvoering doet me wat denken aan Jim James van My Morning Jacket (ook iemand die net als Stef mij zonder enige moeite wegblaast bij de minste noot die hij in de mond neemt) die voor Lola da Musica I Will Be There When You Die ten berde brengt ergens op een koude winteravond, losjesweg.

Een gemiddelde van 4,37 is waanzinwekkend hoog, en dat hoeft niet te verbazen. Iedereen die deze plaat probeert, zal langzaam worden betoverd door de verrukkelijke schoonheid die hier valt te rapen. Beluister A Band In A Box want je zal er veel plezier aan beleven!

Mooie review, en ben het bijna volledig eens met je. Ook mijn favoriet is Selfish girl en dan vooral het stuk waarin de stemmen van stef en de zusters gijsel samenkomen, weerzinwekkend!

Ik wil hem eigenlijk wel in mijn top 10 zetten, maarja dit is geen studioalbum dus zet ik hem er niet in. Anders zou hij rond de derde plaats eindigen denk ik.

Wat is er tegen livealbums in een top 10? Overigens vind ik dit een studioplaat. In de jaren 50 - 60 werden veel platen zo opgenomen en die noem je toch ook niet een liveopname?

Omdat live albums vaak best of albums zijn waardoor het gewoon een verzameling van het beste van een groep is.

Ik snap je punt, maar dat geldt zeker niet voor alle livealbums.
Dit album heeft een eigen sfeer. Ik zie het als het resultaat van jarenlang toeren en ideeën opdoen over alternatieve manieren om nummers te spelen. Het resultaat is deze plaat. De nummers zijn eerder verschenen, maar door de andere bezetting, arrangement van die nummers heeft dit album voor mij een andere waarde dan de eerste de beste verzamelaar.
Samen met Paint Pictures . . . absoluut het beste van Zita Swoon.
Zet dus maar gewoon in je top 10!

Ik snap jouw punt en ik vind dat je ergens wel gelijk hebt. De nummers hebben een nieuw jasje gekregen en het zijn allemaal sterkere versies dan de orginele (de meeste toch). Het probleem is echter dat als ik live albums zou toelaten in mijn top 10 er zeker nog één van Neil young bijkomt en op ne duur staat mijn top 10 vol met livemateriaal.