Zita Swoon - A Band in a Box (2005)

Schoonheid

Pure schoonheid, anders kan ik het betoverende A Band In A Box niet omschrijven. Na enkele dEUS-albums is dit zonder twijfel de plaat die bij mij de meeste emotie oproept. Hoewel er ook in het andere werk van Zita Swoon enkele meesterwerkjes verscholen zitten, heb ik het gevoel dat de band hier boven zichzelf is uitgestegen. Dat dit het allerbeste is dat ze ooit zullen maken, dat ze de magie op het juiste moment hebben weten te grijpen.
Een "live-plaat zonder publiek": het klinkt niet echt warmhartig, maar dat is het net wél: de sound die Carlens en zijn handlangers hier creëren is zo juist, zo oprecht. Van het instrumentarium, de bloedmooie, hese stem van Stef Kamil tot de exotische inbreng van de zusjes Gijsels: elk element dikt de intensiteit exponentieel aan.
Zestien nummers vind ik véél, zelfs voor een live-plaat, maar nergens heb je het gevoel dat A Band In A Box te lang doorgaat. Neen, ik ben er daarentegen nog geen klein beetje over verbaasd dat ie afklokt na maar liefst meer dan 70 minuten. Dat ligt uiteraard aan de songs, die één voor één van een verbazende kwaliteit zijn.

Hey You, Whatshadoing bijvoorbeeld: een nummer dat sober van aard lijkt. Je hebt als het ware niet door dat dit liedje je op het einde met verstomming zal hebben geslagen. Meteen is duidelijk over wat een muzikaliteit Zita Swoon beschikt: als deze mannen muziek maken, zal er iets moois uitkomen, dat weet je zo. Ze kunnen spelen, en dat koppelen ze aan de songsmeed-kwaliteiten van Carlens. Hij staat natuurlijk bekend als iemand die heel uitlopende, soms wat freaky geluiden uit z'n stem krijgt, maar hier zingt hij gewoon, zo mooi als hij kan.

Intrigue wordt ook vooruitgestuwd door een funky kracht die van de groep in deze bezetting uitgaat. Een broeierige elektrische gitaar zorgt ervoor dat ik getransporteerd word naar een verzengende zomernamiddag in Marseilles, ik zie doorheen de jaloezieën de wasdraden hangen die van raam tot raam over de straat heen gespannen zijn. En ach wat, ik rook een sigaretje (In de realiteit ben ik natuurlijk al lang gestopt). Ik zie opeens een frisse, kortgerokte verschijning doorheen het straatbeeld flaneren, en lui edoch niet ongeïnteresseerd volg ik met mijn ogen haar tocht. Een soort van sloom, maar toch betoverend gevoel ontwaar ik in Intrigue.

Thinking About You All The Time is toch één van de klassiekers van Zita, die al op A Song About A Girls tot mijn allergrootste favorieten behoorde. Opnieuw die prachtige vocalen vallen me op, waarbij SKC mijn favoriete manier van zingen bovenhaalt. Ik kan er niet echt een term op plakken, enkel een imitatie van geven, maar daar is de mensheid niet mee gebaat, dat kan ik je verzekeren!

De Quoi A Besoin L'Amour is, voor mij veel meer dan Intrigue, een chanson volgens de Franse traditie. Tom Pintens (die jammer genoeg het ruime sop heeft gekozen) spreidt zijn meerwaarde tentoon met enkele goedgeplaatste, subtiele toetsstrelingen. Verder valt ook Radio Candip hier niet weg te denken, en zorgen ze mee voor de onmeetbare klasse van A Band In A Box.

Individu Animal heb ik lange tijd beschouwd als een overgang van de eerste vier toppers naar het tweede wonderluik met nummers 6, 7 en 8. Maar ondertussen maakt ie gewoon deel uit van het eerste wonderluik van acht nummers . Opnieuw een drukkend hete, klamme song die eerder als soundtrack zou dienen bij een liefdesspel met de kortgerokte uit het tweede nummer. Héél zwoele song.

Het absolute hoogtepunt en mijn favoriete Zita Swoon-nummer in zijn beste jasje is het melancholische Selfish Girl, dat mij al meermaals pijn heeft gedaan omdat ie als het ware té magnifiek is. Ik kan er soms moeilijk mee omgaan, met al die schoonheid.

Veel kans om te recupereren geeft de Jeff Buckley-ode Song For A Dead Singer me niet want die is al bijna even krachtig. Toen ik dit album nog maar net in huis had, was deze tandem dan ook het hart van mijn luistertrip. En na al die tijd probeer ik ook nog steeds op hetzelfde moment als Stef 'Some Mississippi river took you one bad day' mee te brullen na die paar seconden stilte.

Hot Hotter Hottest, mijn lieveling van Life=A Sexy Sanctuary, is hier een tikkeltje minder energiek dan in de studio-uitvoering, maar het blijft evengoed swingen geblazen. Ik las ergens dat Stef graag liedjes zou hebben die je op een feestje kan draaien. Wel Stef, met Hot Hotter Hottest kan je me in ieder geval veel plezier doen om mijn beste danspasjes op boven te halen.

Het tweede deel van dit schijfje wordt op gang geknald door Remember To Withhold, dat veel uitbundiger is dan op A Song About A Girls. Deze track doet dan ook wat meer denken aan het grilliger verleden dan aan de meer songgerichte aanpak van de latere albums. Heerlijk nummer!

Lange tijd heb ik gevonden dat het met My Bond With You And Your Planet: Disco! en Jintro And The Great Luna allemaal wat inzakt. Deze liederen zijn een pak uitbundiger en staan wat haaks op het intieme, harmonieuze karakter van de rest van de plaat. Ik zie deze tweeling dan ook liever op 'n ander, uitgelatener moment langskomen want fijn zijn ze zeker!

Gas wordt er teruggenomen op de eerste van twee fé-no-mé-na-le covers. Raining Pleasure is hier zonder twijfel één van de hoogvliegers: de samenzang met de Gijsels-meiden zorgt voor ijskoud kippenvel. Carlens is met zijn prachtvocalen dan ook een geschikt heerschap om welke song dan ook te coveren: hij maakt er wel iets van waarbij je duimen en vingers kan aflikken.

Zo mogelijk nog sterker vind ik You're A Big Girl Now, waarvan het origineel waarschijnlijk m'n favoriete Dylan-nummer is. Tekstueel bloedmooi en Bawb had zich geen betere pleitbezorger kunnen indenken voor zijn pareltje. De R&B-zang van een van de Gijsels op het einde mag er eveneens wezen.

Het naakte (enkel met akoestische gitaar) Our Daily Reminders klinkt vrij neerslachtig. Opgenomen op de zolder van de Vooruit hoor je ook dat Stef iets luider moet schreeuwen. Niettemin prachtig hoor!

Me And Josie On A Saturday Night is luchtiger van toon en ook passeren hier heel wat meer instrumenten de revue. Het geheel heeft iets weg van de gezelligheid waarmee een balkan-gezelschap op nonchalante, maar indrukwekkende wijze samen muziek maakt. Fijn!

Moving Through Life As Prey zorgt voor het slotakkoord en is voor mij één van de mooisten hier aanwezig. Deze uitvoering doet me wat denken aan Jim James van My Morning Jacket (ook iemand die net als Stef mij zonder enige moeite wegblaast bij de minste noot die hij in de mond neemt) die voor Lola da Musica I Will Be There When You Die ten berde brengt ergens op een koude winteravond, losjesweg.

Een gemiddelde van 4,37 is waanzinwekkend hoog, en dat hoeft niet te verbazen. Iedereen die deze plaat probeert, zal langzaam worden betoverd door de verrukkelijke schoonheid die hier valt te rapen. Beluister A Band In A Box want je zal er veel plezier aan beleven!