UFO - Lights Out (1977)

Bij een U.F.O. uitgave is het altijd de moeite om de bezetting te vermelden, want die wil nog wel eens veranderen: Phil Mogg (zang), Michael Schenker (gitaar), Pete Way (bass), Paul Raymond (keyboards) en Andy Parker (drums). Drie van de vijf leden zijn nog de originele leden: Mogg, Way en Parker.
Het album begint met twee lekkere uptempo nummers Too Hot To Handle en Just Another Suicide. Try Me is een ballad met zang, keyboards, strijkarrangement en een bijzonder fijne ingetogen solo van Michael Schenker (kippenvel krijg ik ervan), nadien vallen de andere instrumenten in. Ik vind Try Me een onbekend pareltje. Nummer 4 Lights is een UFO klassieker opnieuw met spetterend gitaarwerk van Michael Schenker en een lekker gedreven tempo. Getting Ready is niets speciaals, maar ik hou absoluut niet van Alone Again Or, het lijkt meer op The Monkeys, de gitaarsolo redt het een beetje. Eletric Phase is alweer beter met slidegitaarwerk van Michael Schenker. Het lange en overbekende Love To Love sluit dit album in stijl af: heel sfeervol nummer maar volgens mij heeft Michael bepaalde delen van dit nummer later gerecycleerd in het nummer Desert Song (Michael Schenker Group – album Desert Song uit 1982): de akoestische riff tussen 1:48 en 2:04, tussen 5:15 en 5:38. Dit is geen verwijt maar gewoon een vaststelling.
Van dit album zijn er tevens 3 songs verschenen op het live-album Strangers in the Night: Too Hot To Handle, Lights Out en Love To Love.

Vanavond draait hier de 2024-Deluxe Edition van Lights Out. Een 2cd met andere bonussen dan de 2008-versie die MuMe vermeldt: zie de officiële bandsite.
Op cd1 zijn dat een ingekorte versie van Too Hot to Handle, een pakkende akoestische versie van Alone Again Or én de singleversie van Try Me. En natuurlijk klinkt het reguliere album kristalhelder.

Cd2 bevat het openingsconcert van de Lights Out Tour, gegeven in de Londense Roundhouse. De wijze waarop de groep er meteen inknalt via Lights Out, de opmerkingen tussendoor van frontman Phil Mogg die onder meer het Londense publiek op vermakelijke wijze opzet tegen fans uit Sheffield, de combinatie van de hese zang van Mogg, het gitaar-toetsentandem Michael Schenker (die in topvorm verkeerde) en Paul Raymond en de stuwende ritmesectie Pete Way en Andy Parker in deze ijzersterke set maken dat de 2024-remaster (gemixt door Richard Whittaker) klinkt alsof het gisteren was. In vergelijking met liveklassieker Strangers in the Night klinkt de band net zo goed, waar je aan het publiek hoort dat dit geen stadion- maar een cluboptreden was. Het is hierdoor intiemer en tegelijk hoor je hoe de toeschouwers op hoge snelheid worden ingepakt via de enerverende set.

Het vouwboekje tenslotte heeft een interessant achtergrondverhaal van de hand van Michael Hann. Fans die zweren bij vinyl alleen missen hier toch werkelijk iets! Wát een optreden... Waar zijn professor Barrabas en zijn tijdmachine? Ik wil ernaartoe!