Judas Priest - Killing Machine (1978)

Matig album, heb hem laatst ook maar verkocht, als ik de beste nummers van dit album wil beluisteren draai ik Unleast In the East wel, stukken beter dan dit matte studioalbum.

Take on the world een mindere? Ik vind hem veel beter dan United, en bijna even goed als Heavy Duty/Defenders Of The Faith.
Om steeds uit volle borst mee te zingen: AND TOGETHER WE WILL TAKE ON ALL THE WORLD!

promovideo uit 1978

"Every Heavy Metal record should have an anthem on it". zei Tom Allom (de producer van een aantal Priest platen). toen ik Heavy Duty hoorde gaf ik hem groot gelijk. maar sorry Take on All the World vind ik echt een mindere.

maar dat haalt het "Let's join force's, United we stand, Keep the Faith etc. gevoel niet weg.

Eigenlijk is dit best en een geil plaatje zeg. Zeer dubbelzinnig teksten op bepaalde momenten. Vraag me soms af of dat al dan niet expres er zo ingestoken is.

Inderdaad ja. Ik moest in het begin vooral lachen om één zin in Delivering The Goods:



En het nummer Evil Fantasies gaat overduidelijk over SM:



Mijzelf lijkt het niet zo vreemd dat ze dit soort teksten er in hebben gestoken, gezien Rob Halford's seksuele geaardheid

Evening Star, Delevering the Goods, Hell Bent for Leather en Green Manalisha zijn erg goed. Hier en daar een minder nummertje maar toch best een goede Priestplaat!

Dit is een lekkere Priest plaat. Het niveau is niet constant, maar de uitschieters als Delivering The Goods, Hell Bent For Leather, The Green Manlishi en Running Wild maken deze CD toch zeer de moeite waard. Before The Dawn is een mooie ballad en Evil Fatasies is wat weird en op het randje van fout.

Nuja, met Halford als zanger zit je zowiezo altijd op het randje van fout.

Zeer dubbelzinnig plaatje dit wel. Ik zie hier beetje boven mij zelf 'geil' staan. Ja, dat omschrijft het wel beter ja.

Evil fantasies, Deliviring the goods,...
Nog maar te zwijgen over Hell Bent For leather, Burnin' up, Take on the world, killing Machine. Allemaal zo dubbelzinning, en dat mag ik wel.

Delivering The Goods is voor mij de enige echte topper hier; de rest zit tussen (ruim) voldoende naar matig tot tenenkrommend (Take on All The World.... )

Dat is inderdaad een erg goed nummer, maar Hell Bent For Leather en The Green manalishi vind ik dan ook nog wel goed. Maar eigenlijk staan hier gewoon te weinig goede nummers op om als topalbum van Priest door te kunnen gaan. Dan vind ik het album hiervoor, Stained Class die hier wel minder goed beoordeeld word een stuk beter nog dan deze. Gewoon het live album Unleast In The East kopen, want daar staan de beste nummers van dit album ook al op en dan nog live ook.

Take on the world vind ik net een van de betere nummers.
Net zo dubbelzinnig en geil als de andere nummers, zoals deze promovideo uit 1978 bewijst.
Geweldig toch die Halford.

Of is dat normaal Vlaams taalgebruik?

Nou, over dit album: niet slecht maar ik denk dat ik hem de minste vind van de Priest-albums van de jaren '70. Het opent lekker met Delivering the Goods maar met de nummers die daarop volgen, Rock Forever en Evening Star, kan ik toch niet zo veel. Hell Bent for Leather en Take on All the World zijn weer lekkere nummers maar van de nummers die daarna komen vind ik alleen de ballad Before the Dawn ruim boven de middelmaat uitkomen. Burnin' Up rockt lekker hoor en leuk dat de intro van Running Wild me aan één van m'n favoriete Maiden-nummers doet denken (leuke maar ietwat makkelijke huiskamervraag welk nummer dit is ) maar het is het gewoon allemaal nét niet steeds. Wel voldoende, 3*.

Het begin van Running Wild laat me altijd wat aan the Wicker Man van Iron Maiden denken.

Ik zie dit als een echt overgangsalbum. De band liet het epische geluid van weleer wat varen en begon kortere strakke nummers te schrijven. Men had een eigen unieke sound gevonden. Een sound die ze heden ten dage nog steeds zo herkenbaar maakt. Ook begon Rob Halford vanaf dit album zich tijdens optredens steeds extravaganter uit te dossen. Saillant detail is dat toendertijd Rob Halford nog in de kast zat en op die manier de 'stoere leernichtenlook', als ware het een Trojaans Paard, de metalscene binnenloodste.

Terwijl voorgaande platen zoals Sin After Sin en Sad Wings Of Destiny nu wat gedateerd over kunnen komen klinkt dit juist tijdloos. Je zou niet zeggen dat dit al in 1978 is opgenomen, en alleen al vanwege de klassieker Hell Bent For Leather is dit album 4* waard.

Judas Priest ontwikkelde zich in deze fase van hun geschiedenis tot een band die ook wat meer mainstream wilde doorbreken. De nummers zijn wat toegankelijker en minder zwartgallig dan bijvoorbeeld op Stained Class. Maar desalniettemin een sterk album en evenals British Steel artistiek gesproken prima. Priest heeft altijd zijn eigen weg gekozen zonder hun roots te verloochenen (in tegenstelling tot bijv Kiss die zich rond deze jaren volledig overgaven aan de commercie en de disco rage) Daarom is Judas Priest een van de beste en meest consistente Metal bands van de jaren 70, en begin jaren 80 .

Ik heb hier nog een t-shirt van. Ook een goede plaat. Wat minder bekende nummers maar wel top. Hell Bent For Leather blijft een leuk nummer.

4*

Prima plaat uit een periode waarin Priest ongelofelijk produktief was. Dat er dan wat zwakke broeders tussen het songmateriaal zitten (Rock Forever, Take on the world) is ze dan ook nauwelijks kwalijk te nemen.
Het lekkere van Burnin' Up is dat die track bijna swingt al kan ik me niet voorstellen dat dat de bedoeling is geweest haha.

Ik ben een echte Hell bent for leather fanaat, wat een gaaf nr. Delivering the goods, Running wild en Before the dawn zijn ook toppers. The green manalishi (With the two - pronged crown) hoor ik nog het liefste van Fleetwood Mac zelf. Judas Priest heeft er een meer vlotter en toegankelijker versie van gemaakt. Voor de rest is het songmateriaal wat minder dan voorgaande platen. 3,5ster.

Deze heb ik ook gehad, maar weer doorverkocht. Hij viel mij toch wat tegen. De nummers die op het live album Unleast In The East staan van dit album, heb ik eigenlijk wel genoeg aan.

Vrij lugubere hoes ook, Killing machine kwam vrij snel achter het meesterwerk Stained class aan. Dat hoge peil konden ze niet evenaren. Dus jij hebt het Fleetwood Mac nummer en Running wild wel op Unleashed in the studio staan. Dat laatste komt niet bij mij weg, zo schijnt de plaat al heel lang spottend genoemd te worden. Nou ik kocht hem in 1986 en nu hoeft het niet meer zo nodig. Ik luister wel naar de slomere originele versies. Er staan wel leuke bonustracks op en iemand anders heeft die me wel eens laten horen. Killing machine is wel geschikt om meerdere malen achter elkaar te draaien als je met een klusje bezig bent.

Green Manalishi staat alleen op de US versie. Daar heet ie weer Hell Bent For Leather.

Op Killing Machine klinkt Priest voor het eerst als een puntige metalband met een voorliefde voor leer en motoren. Het gitaargeluid is bereheavy en de drums slaan als donderslagen om je oren. Vooral in de snelheidsduivels Helll Bent For Leather en Running Wild komt dat goed uit de verf. Ook is er ruimte voor een zwoele ballade en wat melige hardrocksongs. Het sexy Burning Up kent een geweldig bruggetje. Het We Will Rock You achtige Take On The World is een leuk intermezzo. Dat maakt Killing Machine een afwisselend album dat ik nog graag opzet. Vooral opener Deliverin The Goods rockt de ballen uit je broek. Dat zou ik nog graag eens in de setlist terugzien.

Ik ben het wel met Edwynn eens. Hoewel ik de voorloper toch beter vond. De Fleetwood Mac cover is trouwens wel heel erg geslaagd, gelukkig speelde ze hem afgelopen jaar in Brussel live .
Ik vind de naam Hell Bent For Leather eerlijk gezegd leuker dan Killing Machine, het heeft wat meer .

Kun je je voorstellen dat het album in de VS Hell Bent For Leather is gedoopt omdat aldaar de titel Killing Machine te provocerend werd bevonden?
The Green Manalishi is inderdaad een geslaagde cover. Priest heeft het nummer zich echt eigen gemaakt. Het is ook niet meer uit de set weg te denken. Lekker mee "whohoho-en" aan het einde.
De wat meer epische albums van voor deze zijn mij ook heilig. De mysterieuzere sfeer van die albums wordt wel wat gemist. Maar deze aanzet tot de nieuwe Priest is mij ook dierbaar.
Eigenlijk zijn alle Priest releases mij wel dierbaar.

Killing Machine te provocerend?? Haha. Het is nu eenmaal de VS he. Ik beschouw deze plaat meer als een aanloopje naar British Steel: een goeie start maar net niet op zijn hoogtepunt.

Ik zie hier veel mensen afgeven op Take on the world: Ik wilde even zeggen dat ik daar heel graag naar luister. Ik denk niet dat het muzikaal het beste is, maar van dit album toch waar ik het liefst naar luister.

Wat een geweldige plaat is dit eigenlijk. Ook het hierboven vermelde evening star is best leuk, het valt een beetje uit de toon. Op de een of andere manier klinkt deze muziek heel erg puur, er waren niet veek middelen om alle gebreken weg te poetsen, dus het moest gewoon goed gespeeld worden, je hoort terug dat bans toen geen maanden in een studio door brachten. kan hier geen genoeg van krijgen.

Dit album uch jaren niet aangeraakt en laatst weer eens opgezet. Zo gek klinkt ie niet, al is het geen absolute knaller van de heren.

Mij ook.

Staat weer op.Persoonlijke favorieten zijn Delivering The Goods, Running Wild en het titelnummer. Heb de oude Columbia-versie, dus zonder Green Manalishi.