Judas Priest - Killing Machine (1978)

Degelijke Judas Priest. Mijn favorieten hierop zijn: Delivering the Goods, Hell Bent For Leather, The Green Manalishi en Running Wild. Eigenlijk zijn het de nummers welke ze jaren lang live gespeeld hebben en op tijd en stond nog eens opgevoerd worden. Ze weten wel hun sterke songs uit te kiezen voor optredens. Toch staan er hier wel een aantal nummers op die mij de wenkbrauwen doen fronsen.
Zoals ook vermeld op het boekje bij de Remaster welke ik in mijn bezit heb: het bonusnummer Fight for You Life is later op Defenders of the Faith terechtgekomen in een ietwat gewijzigde vorm en onder de titel Rock Hard, Ride Free.

Dit album van Judas Priest wist mij wat minder te bekoren. JP kiest een wat andere weg, en waar ze in de vorige albums vaak lange nummers maken hebben ze het hier korter gehouden (we blijven rond de 4 minuten haken). Toch kent ook dit album weer perfecte zangwerken van Rob Halford en ongetwijfeld genoeg goeie gitaarsolo's, waar 'Hell Bent for Leather' toch wel het nummer is wat naar mijn mening er erg goed uit springt. 'Delivering the Goods' is er trouwens ook zo'n ééntje en wederom een openingsnummer wat echt naar binnen tikt.

Ik ben niet echt fan van dit album, het is even wennen dat Judas Priest een wat andere kant op gaat al zal het niet veel mogen uitmaken, en het haalt niet het niveau van de heren naar beneden want ze knallen in veel nummers gewoon nog lekker door. En ook al klink ik wat negatiever, de solo's zijn vaak gewoon wel echt weer om te snoepen.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Killing Machine
05. Rocka Rolla

Dit gaat dan weer de kant op die me niet veel doet. De leather-look is vanaf dit punt canon geworden, maar al het mysterieuze van de vorige platen is ook meteen weg. Resultaat is een simpelere sound met simpelere teksten die me gewoon niet helemaal kan bekoren. Bij een band als Saxon ergerde me dit ook vrij snel en bij Priest (die toch eerder waren) is het allemaal net iets beter omdat er wel degelijk een hoop aandacht in de nummers is gestoken (lekker drum- en gitaarwerk), maar ik houd hier gewoon niet van. Take On The World is in mijn ogen een obligate meezinger, Rock Forever is me echt te simpel en Evening Star heeft buiten een paar van de mooiere passages ook een verschrikkelijk refrein en Running Wild is in tegenstelling tot de band haar naam hiervan heeft overgenomen behoorlijk duf.

Hoogtepunt is eigenlijk nog The Green Manalishi (With The Two-Pronged Crown), maar als een cover je hoogtepunt van het album is, dan schort er wat mij betreft toch iets aan het eigen materiaal. Before The Dawn is ook beter, maar de impact daarvan wordt weer de nek omgedraaid door het jolige Evil Fantasies. Killing Machine/Hell Bent For Leather is gewoon niet hoe ik de band graag hoor. Rocka Rolla deed me ook niet veel, maar dat ergerde me ook niet.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Oef, dit is toch wel met recht een teleurstellend album. Waar het met Hell Bent For Leather en The Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown) (nota bene een cover) nog redelijk scoort, is de rest slecht tot redelijk. Evening Star, Take On The World en Running Wild zijn echt rampzalig. Priest maakt het zich hier echt veel te makkelijk of probeert heel overdreven van die popiejopie rock te spelen. qua genre hetzelfde kritiek als ik op Stained Class had. Het grote verschil is dat daar wel klasse op staan. Zoals Halford zingt op Evil Fantasies, hoop ik dat hij dat nooit meer doet.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Bepaalde tracks zijn om te janken zo slecht, met name de tenenkrommende meezingers Evening Star en Take On The World, maar toch is dit met terugwerkende kracht best een lekker album. Het songmateriaal is over de hele linie wat korter en toegankelijker, minder metal, maar tracks als Delivering The Goods en Hell Bent For Leather zijn klassiekers voor de eeuwigheid, wat mij betreft. Niet één van de betere albums van Priest, maar degelijk genoeg.

Dit album betekende een keerpunt in de ontwikkeling van Judas Priest. De wat meer progressieve elementen van de onmiddellijke voorgangers worden hier achterwege gelaten. In ruil krijgen we een wat toegankelijker geluid met kortere, simpelere nummers. Uiteindelijk zou deze aanpak op de volgende platen tot de grootste commerciële successen gaan leiden. Ook zette de groep ten tijde van dit album haar befaamde 'leather & chains'-imago neer, dat door collega-muzikanten en fans gretig werd overgenomen en heden ten dage nog steeds de mode is op menig metalfestival.

De stijlbreuk leidt tot overwegend positieve resultaten, met een paar stevige krakers (Delivering the Goods en Hell Bent for Leather) als duidelijke uitschieters. Na Diamonds and Rust krijgen we hier met The Green Manalishi opnieuw een originele, geslaagde cover waarvan je, als je het niet wist, nooit zou vermoeden dat het geen origineel Priest-nummer is. Before the Dawn is de 'ballade' van het album, een sfeervol akoestisch nummer met smaakvolle zang en ditto gitaarsolo dat goed binnenkomt tussen het gitaargeweld. Aan de andere kant staan er met Evening Star en Take on the World helaas ook een paar vreselijk kitscherige meezingers op. De rest zit er zo'n beetje tussenin, geen hoogvliegers maar allemaal toch best plezierige, zij het wat gedateerde, rocknummers die gemakkelijk wegluisteren.