Savatage - Fight for the Rock (1986)

Dit album wordt door Jon Oliva consequent betiteld als Fight For The Nightmare. Het is wat mij betreft ook zeker de minste plaat uit het ouevre van de band. Het titelnummer is prima, The Edge Of Midnight, Hyde en Red Light Paradise kunnen er ook prima mee door.

Out For Love is een gladgespreken versie van het nummer dat ook op Sirens stond. De Sirens-versie heeft absoluut mijn voorkeur en deze versie kan ermee door. She's Only RnR gaat ook nog wel.

De rest van de plaat kan me gestolen worden eerlijk gezegd. De covers doen me niets en de herbewerking Cry For love (een demoversie van Fighting For Your Love stond als bonus op de CD van Dungeons Are Calling) is maar slap, evenals het zeikerige Lady In Disguise.

Score: 61/100

Met een betere productie en zonder die belachelijke intro's zouden sommige songs nog best wat zijn: Red Light Paradise, Hyde, Fight for the Rock en misschien Edge of Midnight.

Wat Mssr Renard hierboven beschrijft snap ik helemaal. Dit zijn ook de 4 beste songs op de schijf. Voor het overige is het vleesch noch visch, de dominante synthesizer, de obligate intro's gemaakt voor b-films, een aantal enorm slappe ballads. Het is een zwakke schijf in het oeuvre van de band. Jon kwijt zich nog redelijk van zijn taak maar kan de boel ook niet redden. Met een betere productie en wat meer pit was het misschien nog wat geworden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de mannen met dit plaatje gokten op een groter publiek, midden jaren 80 kwamen er immers legio van dit soort gelikte albums uit. Desalniettemin, enkele redelijke songs trekken het geheel nog wat naar boven maar redden doen ze de schijf niet.

Tussenstand:

1. Sirens
2. Power of the Night
3. Fight for the Rock

Alleen al Hyde is toch een echt savatage waardig nummer

Savatage, de metalband die mij het meest lief is, en van Sirens tot en met Poets and Madmen eigenlijk geen slechte plaat heeft afgeleverd, zelfs Fight for the Rock heb ik te zwaar beoordeeld. Toegegeven, het behoort nog steeds niet tot mijn favoriete platen van de band, maar het zal toch nog eindigen boven Dead Winter Dead, met die laatste kan ik niet zoveel meer.

Dan Fight for the Rock; de titelsong klinkt nog wel lekker maar met een aantal songs kan ik slecht uit de voeten. Out on the Streets is te flauw voor woorden.
Met Crying for Love wordt het al niet veel beter, Jon Oliva zit er met zijn zanglijnen hier en daar zelfs naast.
Bij Day After Day moet ik altijd denken aan een of andere foute puber film uit de jaren 80. Ook dit jasje past Jon niet echt. Alsof hij het zelf ook niet helemaal zag zitten.
Gelukkig kent de plaat een stijgende lijn bij The Edge of Midnight, een fijne riff, prima soleer werk van Criss en venijnige zang.
Hyde is een van de prijspakkers van de schijf, de typische jaren 80 synthesizers geven het nummer een creepy sfeer, prima gedaan.
Helaas kakt de plaat weer wat in met Lady in Disguise, ook nu wringt er iets tussen de zanglijnen en de melodie, alsof het niet goed op elkaar aansluit.
She's Only Rock 'N' Roll; eindelijk weer wat vaart en fijne breaks, niet de beste song van de heren, maar het heeft met de jaren aan kracht gewonnen.
De cover van Free voegt weinig toe aan het origineel, en om eerlijk te zijn past een dergelijke song veel meer bij de meester; Paul Rodgers.
Gelukkig sluit de band af met Red Light Paradise, de groove is heerlijk en hier hoor je Savatage op zijn best, slepend, een refrein waar je een moord voor doet, en Jon kan ook eindelijk 'los'.
Een onvoldoende scoort de plaat zeker niet, er staan een aantal prima songs op, het legt het echter wel degelijk af tegen zijn gruizige voorganger.

Helemaal niet zo vreselijk als Word beweert maar zeker wel de minste uit de savatage catalogus.
Toch staan er best wat leuke nummers op waaronder het titel nummer en Hyde.