Savatage - Fight for the Rock (1986)

Met afstand het minste album dat Savatage ooit gemaakt heeft. Ik kan geen enkel bovengemiddeld nummer op deze plaat vinden. Alle andere platen van de band scoren voor mij moeiteloos 3 sterren, maar Fight for the Rock vormt daarop een uitzondering. Alleen het titelnummer is wel aardig, ondanks de Manowar-achtige teksten,

Gewoon een erg zwakke plaat, waar Savatage danzij de inbreng van buitenaf koos voor een meer commercieel en lichter geluid. Dat het de band niet veel goed opgeleverd heeft is duidelijk en er staan dan ook bijna geen nummers op die zelfs maar het vermelden waard zijn. Fight For The Rock, Red Light Paradise en stukjes van Hyde en The Edge Of Paradise en dan heb je het wel gehad. En zelfs deze tracks kunnen niet tippen aan wat later zou komen, of wat de band reeds had uitgebracht in de jaren ervoor.

Deze plaat vind ik toch zo ongenadig slecht.

Slechte hoes, slechte songs, slechte productie.

Popmetal van een bedroevend laag niveau.
Jon haat deze plaat ook en terecht.
Geen enkel nummer van deze plaat wordt nog live gespeeld.

Paar aardige nummers, paar missers en that's it. Draai hem zo goed als nooit, en dat houden we dan maar zo.

En "Wishing Well" coveren? Bah

Savatage met twee covers, Day After Day van Badfinger en Wishing Well van Free. Savatage met strijkers. Savatage met popproductie. Fight For the Rock? Ren voor je leven, zou ik eerder zeggen... Deze mag ook dan weer een tiental jaar de kast in...

Die covers zijn niet veel soeps. Maar voor de rest vind ik het toch niet zo slecht als de meesten vinden. Gegeven de overige platen is het een misselijke knieval aan de commercie maar dat laat voor mij onverlet dat het leeuwendeel van de nummers wel aangenaam op mij overkomt.

Ben het met Edwynn eens! Zo slecht als iedereen zegt is ie lang niet in mijn ogen. Zelfs Day after day vind ik niet eens zo slecht gedaan.
Wishing well daarentegen vind ik dan weer helemaal niks! Ja het nummer wel maar niet de manier waarop ze het coveren.
Out in the streets, Lady in disguise, The edge of midnight en Lady in disguise vind ik ook prima te luisteren. Tsja, ik vind commercieel prima en niet per definitie slecht.

Onbegrijpelijk dat ze met deze plaat zijn gekomen na Power Of The Night. Hier had de platenmaatschappij een hele dikke vinger in de pap en eiste min of meer een hitje. Deze plaat was bijna de zwanenzang voor Savatage. Het titelnummer en Hyde vind ik nog wel goede nummers.

Fight for the Rock is het enige Savatage album tot en met Edge of Thorns dat ik niet in bezit heb,
Wat ik zo aan reacties lees lijkt me dat ook niet zo heel erg.
Maar voordat ik deze helemaal links laat liggen wil ik hem binnenkort toch een kans geven.

Wel beluisteren voor aanschaf! Scheelt centjes....

Dat doe ik sowieso (bijna) altijd.
En al helemaal met albums waar vele minder goede reacties bij staan.

Ook al is dit wellicht het minste Savatage album; toch hoort ie erbij. En zo duur is ie tegenwoordig ook niet meer trouwens. Of je moet ruimtegebrek hebben natuurlijk

Het is de enige Savatage die ik niet heb. Moet ik hem nu kopen, Vielip, of niet?

Je gaat er hoe dan ook spijt van hebben: als je hem koopt én als je hem niet koopt!

Haha, nee dat helpt echt.

Ik heb wel eens gehoord dat het hier een beetje de hair-metal kant op ging. En die stroming kan ik nou niet echt waarderen.

Er wordt een heel klein hoofdbuiginkje gedaan, maar dit is toch wel gewoon Savatage hoor.
Verwacht alleen geen rampestampers als Skull Session of Holocaust.

Eigenlijk vind ik de commerciekritiek wat overdreven.
Crying For Your Love stond in de vorm van Fighting For Your Love ook al op Sirens en daar horen we niemand over.
Out In The Streets is eveneens terug te vinden op Sirens. Ook daar hoor je nooit iemand over.

Het materiaal is iets minder sterk dan de andere Savaplaten, maar ik vind dat deze wel degelijk een plaatsje naast de andere albums verdient.

Hoho, Edwynn. Ik geef 3 sterren, nog net voldoende. En nee Uffing, het is geen hair-metal. Het is wel de minste plaat van Savatage: het zal je spijten wanneer je Savatage-collectie niet compleet is, maar de aanschaf van een cd die je waarschijnlijk niet vaak gaat draaien is natuurlijk ook spijtig....

Oh, het was geen persoonlijk gerichte kritiek hoor. Het is alleen dat in de algemene opinie van de muziekbladen en ook in de opinie van de band zelf, deze plaat wordt afgedaan als commercieel broddelwerkje.
Dat vind ik niet terecht.

zo had ik het niet opgevat. het blijft natuurlijk Savatage en die hebben nimmer broddelwerk opgehoest. laat onverlet dat dit de minst consistente Savatage plaat is. je merkt gewoon aan alles dat ze op twee gedachten hinken.

Daar heb ik er legio van Ga hem dus toch maar eens proberen te krijgen. Ik kom er nog op terug.

Koop dan de re-release uit 2002 van het SPV label. Daarop krijg je als bonustracks de live uitvoeringen van City beneath the surface en The dungeons are calling kado! Geweldige versies vind ik!! Verder ben ik het weer eens met Edwynn eens; dit album wordt overal en altijd afgedaan als 'slecht' maar daar ben ik het absoluut niet mee eens!

Ik heb die edel versie uit 97. Staat If I Go Away door Zak Stevens bij op. Heeft geen zak met Fight For The Rock te maken, maar is toch wel heel mooi.

Ik heb de originele Atlantic versie uit 1986. Heb hem net opgezet. Productie is wel beroerd. Ik weet dat sommigen (Edwynn ) het er niet mee eens zullen zijn: maar een goede oppoetsbeurt zou niet slecht zijn. Titelnummer is best prima, The edge of midnight, Hyde, She's only rock and roll en zelfs Lady in Disguise (hallo Beatles ) zijn in de basis niet beroerd. Alleen dat geluid hè...

Savatage is metal en de mannen hebben haar..

Hairmetal is de meest onzinnige term die ooit verzonnen is.
Als je glamrock bedoelt, zeg dat dan.

En nee, Savatage ging niet de glamrock kant op.
Met deze plaat wilde ze wel een meer popgerichte plaat maken.
Althans Altantic wilde dat. De band niet.

De eerste plaat die ik van Savatage hoorde en ik vind het niet eens zo heel slecht. Het openingsnummer vind ik zelfs erg goed. Daarnaast staan er best wat aardige nummers op als She's Only Rock 'N Roll, Hyde en the Edge of midnight. De plaat haalt het niet bij een Gutter Ballet, maar toch best aardig.

Savatage gooit het hier over een andere boeg. Daar heb ik geen problemen mee want zo onder de indruk van voorgaand werk ben ik niet, ik ben alleen onder de indruk van Gutter Ballet en die plaat moest toen nog gemaakt worden. Het ruig geproduceerde Sirens bevat wat krakers in de vorm van het titelnr. en Out on the Streets, die EP The Dungeons are Calling doet me niks, of het moet City Beneath the Surface zijn, en Power of the Night vind ik niet meer dan een leuk plaatje met een goed titelnummer en een mooie afsluitende ballade. Met Power of the Night stapte de band over naar Atlantic en prompt kreeg de band een productie die de rauwe randjes eraf schaafde, dat wordt op Fight for the Rock nog een stukje doorgetrokken. Onder Atlantic bracht een band als Raven verreweg de twee zwakste en commerciëlste albums uit. Soms vind ik dat wel 'lekker' als een band een misstap begaat en een 'heerlijk zwak album om te huilen' uitbrengt. Ik zit eigenlijk te wachten dat er piano's en blaasinstrumenten uit de kast worden getrokken, maar dat lijkt ijdele hoop. Wishing Well is een miskleun; Gary Moore heeft ooit een uitstekende cover van dat nummer opgenomen. Die heropname van Out on the Streets dient zeker om het peil wat op te krikken, of was dit een single voor Atlantic? Eigenlijk vind ik de hoes nog het zwakste. Dat concept heeft Uriah Heep al eens gebruikt op Conquest.

Doordat dit album vaak als Savatage’s minste album wordt omgeschreven, ook door de bandleden, had ik aanvankelijk weinig zin Fight for the Rock te gaan luisteren. Omdat ik wel toch wel nieuwsgierig was naar dit album, heb ik het toch maar een kans gegeven.
Vergeleken met eerdere Savatage-albums is dit inderdaad een flinke stap in een meer commerciële koers: veel ballads, weinig tempo, de scherpe randjes van Sirens en Dungeons zijn verdwenen ten koste van wat keyboards hier en daar. Desondanks vind ik dit nog steeds heel erg als Savatage klinken, mede door het gitaargeluid van Criss Oliva en de zang van Jon Oliva.
Hoewel de nummers niet altijd even sterk zijn, en de gerecyclede versie van Out on the Streets niet zo nodig had gehoeven voor mij, is dit album me stukken beter bevallen dan ik had verwacht. De vergelijking met Power of the Night doorstaat dit album makkelijk. Mijn favoriete Savatageplaat zal het wel niet worden, maar ik vind Fight for the Rock toch een degelijke plaat.

3.0*

Dat valt dus echt wel mee. Ja, dat nummers 2-4 allemaal ballads zijn, is een vreemde keuze, maar de opener, Hyde, The Edge Of Midnight, Lady Midnight, Red Light Paradise en de The Free-cover Wishing Well bevallen me prima. Ik had een compleet pop-rock album verwacht, maar krijg eigenlijk nog best een aantal songs die prima de naam Savatage waardig zijn. Het is in ieder geval leuker dan Power Of The Night en heeft een betere sound. Kon een stuk erger.

Voorlopige tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Fight For The Rock
3. Power Of The Night
4. Sirens

Grappig. Dit valt dan weer mee vanwege de lage verwachtingen. Ja, dit is commercieler en vooral een stuk gladder, maar er staan een paar songs op die beter zijn dan wat op Power Of The NIght te horen is. Het is jammer dat hier zoveel gladde meuk op staat, maar laten we eerlijk wezen. Het slotakkoord van deze plaat mag er wezen. De Wishing Well cover is best ok, maar Red Light Paradise is in mijn ogen een volwaardige Savatage track. Toch weer veel draken. Draken met meer pit dan op Power Of The Night, vandaar dat die de hekkensluiter blijft.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens
3. Fight For The Rock
4. Power Of The Night

Wat een zwakke plaat van de heren, de voorganger; Power of the Night was ook al wat commerciëler in vergelijking met de eerste platen, maar deze schijf is zo mogelijk nog gladder.
De voorganger telde echter nog wel een aantal sterke composities, dit album bevat wat flauwe deuntjes, een weinig verheffende cover van Free en veel slappe ballads. Tel daarbij de wat matte productie bij op en je hebt de zwakste schijf van de heren in huis. Is dan alles slecht, nee, The Edge of Midnight en Hyde zijn op zich redelijk sterke nummers. De mannen tapten op de opvolger van dit album gelukkig uit een ander vaatje...