Savatage - Fight for the Rock (1986)

Doordat dit album vaak als Savatage’s minste album wordt omgeschreven, ook door de bandleden, had ik aanvankelijk weinig zin Fight for the Rock te gaan luisteren. Omdat ik wel toch wel nieuwsgierig was naar dit album, heb ik het toch maar een kans gegeven.
Vergeleken met eerdere Savatage-albums is dit inderdaad een flinke stap in een meer commerciële koers: veel ballads, weinig tempo, de scherpe randjes van Sirens en Dungeons zijn verdwenen ten koste van wat keyboards hier en daar. Desondanks vind ik dit nog steeds heel erg als Savatage klinken, mede door het gitaargeluid van Criss Oliva en de zang van Jon Oliva.
Hoewel de nummers niet altijd even sterk zijn, en de gerecyclede versie van Out on the Streets niet zo nodig had gehoeven voor mij, is dit album me stukken beter bevallen dan ik had verwacht. De vergelijking met Power of the Night doorstaat dit album makkelijk. Mijn favoriete Savatageplaat zal het wel niet worden, maar ik vind Fight for the Rock toch een degelijke plaat.

3.0*

Dat valt dus echt wel mee. Ja, dat nummers 2-4 allemaal ballads zijn, is een vreemde keuze, maar de opener, Hyde, The Edge Of Midnight, Lady Midnight, Red Light Paradise en de The Free-cover Wishing Well bevallen me prima. Ik had een compleet pop-rock album verwacht, maar krijg eigenlijk nog best een aantal songs die prima de naam Savatage waardig zijn. Het is in ieder geval leuker dan Power Of The Night en heeft een betere sound. Kon een stuk erger.

Voorlopige tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Fight For The Rock
3. Power Of The Night
4. Sirens

Grappig. Dit valt dan weer mee vanwege de lage verwachtingen. Ja, dit is commercieler en vooral een stuk gladder, maar er staan een paar songs op die beter zijn dan wat op Power Of The NIght te horen is. Het is jammer dat hier zoveel gladde meuk op staat, maar laten we eerlijk wezen. Het slotakkoord van deze plaat mag er wezen. De Wishing Well cover is best ok, maar Red Light Paradise is in mijn ogen een volwaardige Savatage track. Toch weer veel draken. Draken met meer pit dan op Power Of The Night, vandaar dat die de hekkensluiter blijft.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens
3. Fight For The Rock
4. Power Of The Night

Dit album wordt door Jon Oliva consequent betiteld als Fight For The Nightmare. Het is wat mij betreft ook zeker de minste plaat uit het ouevre van de band. Het titelnummer is prima, The Edge Of Midnight, Hyde en Red Light Paradise kunnen er ook prima mee door.

Out For Love is een gladgespreken versie van het nummer dat ook op Sirens stond. De Sirens-versie heeft absoluut mijn voorkeur en deze versie kan ermee door. She's Only RnR gaat ook nog wel.

De rest van de plaat kan me gestolen worden eerlijk gezegd. De covers doen me niets en de herbewerking Cry For love (een demoversie van Fighting For Your Love stond als bonus op de CD van Dungeons Are Calling) is maar slap, evenals het zeikerige Lady In Disguise.

Score: 61/100

Helemaal niet zo vreselijk als Word beweert maar zeker wel de minste uit de savatage catalogus.
Toch staan er best wat leuke nummers op waaronder het titel nummer en Hyde.