Jack Bruce - Songs for a Tailor (1969)

Het knappe van deze plaat is eigenlijk dat de muziek op een bepaalde manier tegelijkertijd toegankelijk en onorthodox klinkt, want de melodieën zijn nooit voorspelbaar (bijvoorbeeld Weird of Hermiston) en de arrangementen wijken vaak nèt af van wat je zou kunnen verwachten of van wat "traditioneel" is. Naast de evidente kwaliteiten van zang, "musicianship" en gedrevenheid lijkt me dat een belangrijke oorzaak waarom dit album na 43 jaar nog altijd fris en messcherp klinkt. Een enkel minpuntje (voor Boston ball game, 1967 ben ik niet altijd in de stemming, en de tweede helft van To Isengard schiet mij persoonlijk in het verkeerde keelgat) neem ik dan graag voor lief.

George Harrison, L'angelo misterioso...

En op die site van JB blijkt dat hij op 8 mei warempel weer een nieuw album getiteld Spectrum Road gaat uitbrengen, en wie wil kan hem op 6 juli op het North Sea Jazz Festival gaan bekijken. Still going strong dus.