Carcass - Reek of Putrefaction (1988)

Dit was de Pioneers werk van deze Engelse Band!
...grondleging van "Grind Core" Geweldig !!!
...alleen de opnames zijn behoorlijk verneukt door de geluids man !,,,zelfs re-mastering helpte niet! (wat een Butthead!:)

Eigenlijk nog beter dan Symphonies Of Sickness...
... als de opnamekwaliteit beter was geweest. toch is dit ook een echte klassieker. een 4,5*

Dit is echt gegorgel uit het gootsteenputje met een hoop ruis en lawaai erbij, maar wel erg leuk! Ik heb deze toen ooit met Symphonies in een tweepak gekocht, mijn god wat een verzameling dood vlees stond daar in het boekje bijeen

Hail to the ancient gods of Grind! Voor mij een zeer gerespecteerd album.

Eigenlijk is dit het enige echte grindalbum dat Carcass ooit maakte. Het geluid is niet best, maar dat komt de underground feel die de plaat uitademt zeker wel ten goede.
Genital Grinder en Burnt To A Crisp zijn wel een genreklassiekers ondertussen, denk ik.

Zo geremastered op cd klinkt het geluid toch wel redelijk.goed. Dit is voor mij de mooiste plaat. Carbonized eyesockets is mooi met die lage vervormde stem. Festerday is een aanrader voor de liefhebbers van korte liedjes. Gewoon een prachtplaat dit. 4,5ster.

Toch wel erg schattig plaatje nu ik hem weer eens opzet haha. Geluid is erg slecht, en de vocalen allesbehalve agressief maar toch heeft het wel wat.

Check ook het briljante grindcore album "Horrified" van Repulsion - deze band is nog door de mannen van Carcass 'ontdekt'.

Ontdekt in welke zin? Repulsion bestond al eerder, en wordt in hun hoek toch als behoorlijk invloedrijk gezien.

Repulsion behoort tot de eerste grindcorebands, ja.

Okay, ik was niet helemaal duidelijk. Ik bedoelde niet zo zeer 'ontdekt' alswel dat Repulsion door een boost van Carcass 'op de kaart was gezet' en uiteindelijk uitgegeven:

"As the interest in REPULSION music had become even bigger as time passed, Bill Steer and Jeff Walker from UK's CARCASS decided to release the legendary "Slaughter" demo on their Necrosis label - a subsidiary of Earache records. The demo, re-mixed and re-titled "Horrified" for it's vinyl debut, was finally released in June of 1989"

(aldus de inlay van de Horrified-re-issue.)

Carcass heeft dan weer wel een heel eigen visie en dito geluid, vind ik.

Ah, in die zin. Met eigen roem de ander proberen wat te boosten, zoals bijv. Vai bij Satriani deed en Bowie bij Reed.

Machtig album, al was de band niet zo blij met het eindresultaat als ik het zo snel even op de Wiki bekijk. Een album dat ik met alle plezier meerdere malen achter elkaar kan horen, het is dat er nog andere platen op het menu staan. Dit sprak me meer aan dan Horrified, al is de kennis omtrent dat album wat verwaterd. Carcass zal op hun beurt wel de nodige andere bands beïnvloed hebben, zoals bijvoorbeeld Stoma; een gezelschap dat bij mij uit de buurt komt. Daar heb ik een eigen beheer split-CD van met last Days of Humanity. Het initiatief daarvoor zal wel vooral bij die laatste band zijn weggekomen. Als ik hier met Carcass een titel als Vomited Anal Tract lees komt zoiets me niet onbekend voor bij latere bands. Die stijl zal dan wel verder geperfectioneerd zijn, beter geluid en mischien wel knapper spel. Het blijft een interessant genre.

Uitermate rommelig klinkende Grind, maar wel met geweldige ideeën, vreselijk verslavende giraatriffs, zo smerig en underground...ik aanbid het, prachtig. Jammer nogmaals, zekers die rammelende drums, van die bijna stofzuigerproductie...zonde. Ik had alle nummers wel eens met een veel betere producer willen horen, zonder het gepolijst te laten worden waar ik sowieso een bloedhekel aan heb. Duidelijk en ruig kan mijn inziens heel hoed samen. Goede ideeën nogmaals om de haverklap en mega direct vertolkt. Dat zeker. Hoor by the way eens hoe zwaar het "Black Metal" bandje Blasphemy uit Canada even erna er destijds op leek op dit Carcass; qua wat er uit je speakers komt kent muzikaal amper een verschil, conceptueel/tekstueel echter wel! Daarom werd de èèn in het ene hokje gegooid (Grind/Black), en vond de ander min of meer een genre uit (Carcass, Grind...toen nog.) 3 sterren, maar dan vooral voor de gitarist. Bill Steer, destijds ook nog actief in Napalm Death.

Dat komt doordat punk technisch gezien het fundament is onder beide genres.

Zou kunnen...of misschien doordat bovengenoemde bands niet zo heel erg geweldig konden spelen...alhoewel ik deze bewering bij Carcass weer gedeeltelijk intrek; gitarist Bill Steer is nou niet bepaald een misselijke gitarist, toen ook al hele aardige ideeën en riffs die ik wel omarm. Blasphemy was echt stofzuiger achtige kutherrie, hoe cult? en leuk ik het soms ook vind.

Blasphemy was vooral grappig. Muzikaal stelde het niets voor. Ik ken die demo's nog wel. Die gasten hadden ook hele gekke namen enzo.
Carcass is technisch veel beter. Zelfs op deze couveusebaby Reek Of Putrefaction.

Ja, kan het wel met je eens zijn. Onfdanks de beroerde producties hardstikke duidelijk wie de winnaar is.

Bij het afspelen van de cd introduceert het album al de sfeer die het met zich meedraagt.
Het eerste wat opvalt is de beklemmende productie die aanvoelt alsof je jezelf een weg probeert te banen door een vochtige jungle om zo terecht te komen bij de grunt van Bill Steer die het vervolg van je muzikale luisterervaring begeleid.

Het opvallende aan Reek Of Putrefaction is met name de vocale chaos die plaatsvindt. In de meeste nummers horen wij een afwisseling tussen de lage vocalen van Bill Steer, de snerende vocalen van Jeff Walker maar zo komt ook de pitch shifted vocalen van Ken Owen voorbij, de vocalen die een standaard werden voor het Goregrind subgenre. Wat opvalt is hoe Jeff zijn vocalen hier alle kanten opgaan en je slechts op momenten doen herinneren aan de platen van Carcass die volgden.

Het album is overladen met pakkende nummers die goed weten te beklijven (Pyosisfied, Oxidised Razor Masticator oa) zowel als korte nummers die voorbij vliegen als een wervelwind.
Een chaos van gitaar solo's die soms veel de luid door de mix heen snijden dragen enkel bij aan de charme die het album met zich meebrengt.

In termen van de sfeer die het album bekleed kan ik geen genre genoot noemen die een album heeft uitgebracht die aan deze kan tippen. Voor mij blijft dit het perfecte album.

5,0*

Ik wist dus totaal niet dat het debuut een pure, onversneden grindplaat was. Het soort dat mij totaal niet ligt, zeker niet om thuis te luisteren.
Ik heb Carcass toch zo'n 6x gezien en kan me ook geen van deze nummer herinneren. Misschien kan dat ook aan het promillage liggen