Mavis Staples - One True Vine (2013)

Hopelijk van een zelfde goede kwaliteit als de vorige 3 albums (You Are Not Alone 2010, We'll Never Turn Back 2007 en Have a Little Faith 2004).

Toch wel een ijzersterke come-back van Mavis de afgelopen 10 jaar.

Nice, weer geproduceerd door Jeff Tweedy ook. Funkadelic-cover Can You Get To That is te beluisteren.

Lekkere cover hoor

Als ik mag afgaan op wat ik van dit album heb gehoord (samples op Allmusic plus het Funkadelicnummer Can You Get To That - dank overigens voor de link), dan denk ik dat dit album dit jaar tot mijn favorieten zal gaan behoren. Even afwachten tot ik het album in huis heb.

Wat me meteen opviel: er zitten enkele verrassende stukjes met alternatieve(re) rock in verweven; bijvoorbeeld in het tweede nummer. Op het vorige album was dat (geloof ik) niet zo prominent als hier. Zou het bijna een rootsrockalbum noemen. Hoe dan ook een lekker album.

De magie tussen Mavis Staples en Jeff Tweedy is nog niet uitgewerkt. Mavis Staples zorgt voor een portie nauwelijks te evenaren gospel en soul, terwijl Tweedy haar geluid een heel bijzonder rootsrock tintje geeft. Prachtige plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Mavis Staples - One True Vine - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Muzikaal zijn het 10 funky soul snoepjes.
Wat jammer nu dat de teksten tenenkrommende Christelijke zedenpreken zijn, die zo overtuigend door Staples gezongen worden, dat niet naar de tekst luisteren ondoenlijk is..

tja die kreeg ze al als heel jong meisje mee, raak je niet zomaar kwijt

Een beetje grooven met Jezus heeft nog nooit iemand kwaad gedaan Voor mij heeft het wel iets dat iemand zo zeker weet dat er een ''far celestial shore'' is. Word ik blij van.

Andere aantekeningen: een halfje omhoog. Warme plaat. En ik weet eindelijk waar Every Step me aan doet denken: Beetlebum van Blur. Dank aan blur8, dat was het laatste zetje.

Every Step is zowiezo HET muzikale hoogtepunt van dit album . De inderdaad bij herbeluistering (met voorkennis) duidelijk hoorbare link met mijn Helden maakt het alleen maar fraaier.
toch kan ik hier moeilijk een ster-kwalificatie aan verbinden. Mijn antipathie tegen de teksten in combinatie met de onweerstaanbare muzikaliteit.... geen idee.

raar ondanks dat het goed klinkt ben ik na 1x luisteren klaar hiermee. Had toch liever gehad dat joe henry dit produceerde....

Ik vind de Funkadelic cover vrij matig. Voegt weinig tot niets toe aan het origineel dat hier praktisch noot-voor-noot gevolgd wordt en dat origineel funkt toch wel een stuk harder. Hoop dat de rest van het album beter uitpakt!

Kort en krachtig album met een lekkere stevige bas. Alleen jammer van het te hoge hallelujah gehalte. Zonde want dit is precies de soul/blues sound waar ik zo van houd.

Zonder al het 'praise the lord' gedoe met gemak 4,5*, nu 3*

Je bent al de tweede die daar over begint, dat snap ik dus niet echt. Voor mij persoonlijk is belangrijker dat iemand met passie en oprechtheid zingt. Of dat dan over God gaat of over gesandwitcht worden door twee groot geschapen Afrikanen zou me dan echt een worst wezen. Ik bedoel, als ze nou zou zingen 'laten we alle homo's gaan stenigen' of 'evolutieleer is bedacht door de duivel' dan kan ik me nog wel voorstellen dat je ergens een grens trekt, maar om anderhalve ster af te trekken door dit soort vrij onschuldige gospelthema's? Jouw keuze uiteraard, maar ik vind het toch wel zonde.

Far Celestial Shore is trouwens geschreven door Nick Lowe kom ik net achter. Wellicht ook in/aan den Heere. Het lijkt besmettelijk...

Kan me sterk vinden in het commentaar van Vortex. Heb deze cd van Mavis tijdens mijn vakantie enkele malen geprobeerd op de IPod. Lukte maar met moeite om het hele album achter elkaar te luisteren. Raak ook geïrriteerd door het halleluja gehalte. Knap daar echt op af. Muzikaal gezien allemaal dik in orde maar over THE top wat mij betreft. Ieder z'n smaak.

Gek he dat Halleluja gehalte. Bij Mavis en veel van haar generatie genoten liggen hun muziekale roots in de kerk, daar zijn de meesten hun muziekale carriere begonnen en zo als volgens mij wel algemeen bekend is heeft de kerk en hun Gospels nog steeds een zeer grote invloed op de oudere afro-amerikaanse bevolking. Neem bv Charles Bradley gisteren op NSJ ik quote de beste man maar even (luid schreeuwend met die rauwe hese stem van hem) "Do you wanne go to church, Raise your hands to The Lord and scream yaaah" en de handen gingen de lucht en en men schreeuwde yaaah. Of wat te denken van The Godfather of Soul die zijn live shows doordrenkte van het geloof zeker op latere leeftijd. Of Marvin Gaye, Al Green, Bill Withers, Stevie Wonder, Bobby Womack (ook gisteren weer tijdens NSJ) en zo kan ik er nog wel tig opnoemen die allemaal The Lord er bij halen live of op plaat.
Nee Gospel zit zeer vast verankerd in de Soul en dat is maar goed ook.

Dus nee ik vind het helemaal niet vreemd die religieuze inslag bij veelal de "oudere" soul artiesten.
Het hoort simpel weg bij de muziek Soul en Gospel zijn erg met elkaar verwoven.
Heb 1x in mijn leven een echte gospel dienst meegemaakt in de V.S. en dat vergeet je van je lang zal je leven niet meer Raymond van het Groenewoud omschreef het zeer treffend in zijn Liefde voor Muziek
"Ik zag de grootvader van Prince en hij leidde daar een kerkdienst, ole ola
Oeh beminde gelovigen, dat was nogal eens een kerkdienst, ole ola
Niet zoals hier waar menige uitgescheten kruidenier met een wezenloos grijs kostuum komt luisteren naar een mummelende pastoor, ole ola
Nee het was een stel uitgelaten zwarte apen on de zotste stond van voor, ole ola"

Nu ik hier tog bezig ben dan ook maar gelijk mijn mening over Mavis haar laatste:

Dit is wederom een schitterende Southern Soul / Gospel / Blues album van Mavis, sterke nummers in kwalitatief goede arragementen. Mavis brengt de nummers vol overgave en met passie en bezieling gezongen. Net als haar vorige 3 albums is ook dit album weer een getuigenis van haar kunnen. Samen met oa. Bettye LaVette, Betty Harris en Candi Staton houden zij de Soul / Gospel traditie hoog.
Dit is gewoon zeer goede Southern Soul / Blues in de traditie van Muscle Shoals zo als die al ruim 60 jaar gemaakt word en als het aan de dames licht gaan ze er ook nog wel even mee door.
Van mij mogen ze en ook live zijn deze dames nog zeer de moeite waard ik durf zelfs te stellen dat mening R&B zangeresje heel jaloers is op deze dames en zo niet dan zouden ze dat wel moeten zijn.

Ben altijd voorzichtig om albums te bespreken die niet mijn 'ding' zijn. Ik weet (eigenlijk) van tevoren dat ze mij niet of nauwelijks kunnen/zullen bekoren. Waarom dan de moeite om naar muziek te luisteren die het toch niet gaat worden. Deze Mavis stond echter op mijn iPod gedurende mijn vakantie en kwam zo toch een paar keer voorbij. Ik vind het muzikaal gewoon goed, ze heeft een prachtige stem...maar toch. Ik kreeg een beetje het Oletta Adams gevoel. Daar was ik in het begin door overrompeld totdat...Ik heb niets tegen Gospel maar ook niks met Gospel.

Als niet religieus persoon heb ik religieuze muziek wel altijd interessant gevonden. Er gaat een bepaalde passie en beleving achter schuil die ik intrigerend vind en zeker als het wordt verpakt in de blues en soul zoals die is te horen op "One True Vine". De religieuze thematiek vind ik dus nergens storend. Jeff Tweedy zorgt wederom voor een heerlijke productie, maar speelt ook nog eens bijna alle instrumenten in. Afhankelijk van de toon van het liedje klinkt de muziek enerzijds opbeurend en opgewekt en anderzijds duister, donker en dreigend. Die tegenstelling hoort ook een beetje bij religie en dat draagt op een positieve manier bij aan mijn luisterbeleving. "One True Vine" is wederom een prima album van Mavis Staples. Ze zet zo in de herfst van carrière toch een prima reeks albums neer. Deze gospelblues is wat mij betreft zeer geslaagd en is het beste wat je kunt krijgen los van een echte gospelkerkdienst uit het zuiden van de Verenigde Staten.