Marilyn Manson - Mechanical Animals (1998)

kj?

toch niet zo goed te zacht dit doet pijn als je manson fan bent

Geweldige plaat.. alleen jammer dat Disassociative, The Last Day On Earth, Coma White en Great Big White World allemaal hetzelfde nummer zijn.

The Dope Show en I Don't Like the Drugs vind ik erg lekker klinken. Meer moet ik er niet van horen, dan begint het me weer te irriteren. 2,5*

Irriteren wil ik niet zeggen, maar het komt maar zelden voor dat ik de cd in zijn geheel hoor, dat dan weer wel.

Enige cd van de man die ik ook echt ken (en in dit geval ook heb).

Ben niet echt een Manson fan, maar kan sommige nummers klinken toch wel goed. Dit album heb ik wel in mijn bezit. Toen gekocht voor de nummers Rock Is Dead, Coma White (Gave Videoclip), I Don't Like the drugs en de Dope Show. Zelf heb ik het gevoel dat de ECHTE fans dit album niet zo waarderen (denk ik). Het is geen top album maar kan er wel goed naar luisteren. Achter elkaar daar heb ik wel moeite mee. Eigenlijk wel moeilijk oordelen voor mij, zeker om een stem uit te brengen. Dit is mijn enigste album van die gozer. Al heb ik niet zoveel verstand van zijn muziek, in ieder geval steekt Coma White er voor mij wel uit. Lekker nummer is dat.

ik ken alleen Coma White van deze plaat en dat is echt een topnummer

Hartsikke Goed album! Vooral de nummers: Coma White, The Speed Of Pain, The Dope Shop, Rock Is Dead zijn mooie nummers

ik ben nu niet echt een MM-fan, maar deze plaat vind ik wel goed, ze heeft iets zeer emotioneel in haar, de singles zijn ook wel vetjes te noemen, toch wel een dikke 4

Enige album van Manson dat mij heeft weten te bekoren. Dat glamrock imago stond hem erg goed. Heb het idee dat hij achter dit project, muzikaal gezien, het meest stond. Maar de doelgroep trok het niet helemaal, hierdoor heeft hij toch weer terug gegrepen naar de succesformule; wat mij betreft ongeinspireerde crap. Jammer, want ik denk dat de man de muziekwereld toch wat meer had te bieden. Singles als "Dope show" en "I don't like the drugs" waren verfrissend in die tijd, ook vanwege de geweldige clips.

Erg goede CD toch wel een van de beste er is geen 1 nummer dat niet goed is op deze. 4.5 of 5 ik denk nog even na ... Last Day On earth is ontzettend goed in elkaar gestoken.

mwah, door deze cd kan ik het niet warm of koud krijgen eigenlijk..

das mooi dan.
te warm of te koud is maar niks

klinkt lekker das mijn mening haha

Mijn favoriet Manson album, klinkt en voelt als één geheel. Zitten heel wat lekkere nummers op, en na een paar luisterbeurten springen de singles er niet eens meer echt uit. Verder vind ik dat Manson echt nog wat te zeggen heeft iets wat tegenwoordig niet meer het geval is.4,5*

Na Antichrist Superstar waren mijn verwachtingen erg hoog; verwachtte een zwaar, ziekmakend gedrocht (dit bedoel ik in positieve zin). Was wel erg verrast door dit glamrock produkt.

In de hemel is geen bier; in de hel is echter wel genoeg dope in voorraad.

Waarom ziet hij eruit als een vrouw op deze cd?

Waarom niet.

Hij ziet er meer androgeen uit op deze cover maar ik kan het fout hebben. Een knipoog richting David Bowie wellicht want de invloeden van Bowie komen gevoelsmatig verder dan enkel het imago. De gelijkenissen tussen de nummers Great Big White World, Dissacociative en Coma White zijn volgens mij niet toevallig en wordt er een thema muzikaal omlijst. Tekstueel ook onderhoudend, hij neemt in ieder geval stelling en dat kan ik best waarderen.

Eerste plaat van Manson waarbij ik het gevoel had dat hij enig talent had en meer was dan alleen een provocateur.

Antichrist Superstar.
De geboorte van Rosemary’s baby.
Satanist Marilyn Manson laat de hel neder keren.
De aarde dreigt in tweeën te splitsen.
En te verdwijnen in het hellevuur.

Gelukkig ontwikkeld Brian Warner zich vervolgens anders.
Hij ontdekt de glamrock van de jaren zeventig.
De satans-Bijbel ligt ergens tussen het stof onder zijn bed.
Duisternis ver weg gestopt in een vochtige kelder.
Een grote verlichtte wereld opent zijn deuren.
David Bowie als gastheer.
Samen met Alice Cooper laten ze hem binnen in Luilekkerland.
Een witte coke lijn als gemarkeerde wegaanduiding.
Snuiven ze zich van de ene berg naar de andere.
Drugs in overvloed.

Het uiterlijk is ook veranderd.
Op Antichrist Superstar zag hij er uit als een vervloekte reuzebaby in een luier.
Hier als een nichterige geslachtsloze buitenaards wezen.
Opzet om te shockeren is nog steeds aanwezig.

Mechanical Animals is toegankelijker.
En mij bevalt het prima.
Het vierde album is het gemakkelijkste uit te zitten.
Er zit meer emotie in.
De paranoia wordt meer verklaard.
Marilyn Manson openbaart zichzelf.
Geeft zijn ziel bloot.
Laat zijn kwetsbaarheden aan de buitenwereld zien.
Verklaringen voor het verschuilen achter een gecreëerd rockmasker.
Verdwijnen is zo moeilijk.
Dan maar als gemaakt karakter.

In de Verenigde Staten werd hij niet begrepen.
Hij zou aan zetten tot haat.
Terwijl het er hier zo dik boven op ligt.
Zelfspot met een donker gevoel voor humor.
De weg terug is verbrokkeld.
Doodlopende paden en onzichtbare moerassen.
Dan maar vooruit.
Met een rugzak vol met stront.
Die steeds zwaarder zou wegen.

Coma White is voor mij persoonlijk de beste song ooit gemaakt.

Dit is toch echt een van de betere manson albums. het is een stuk rustiger en melodieuzer dan Portrait of an american family en antichrist superstar en een heel stuk minder psychedelisch, maar toch overduidelijk een manson plaat.

De eerste keer dat ik deze cd opzette vond ik het best wel moeilijk om hem helemaal uit te luisteren, wat vooral komt door de trage slepende nummers aan het begin. Het album ontplooit zich echter tot een waar meesterwerk. Een echt groei album.

MA opent met "great big white world", een prachtig nummer, absoluut een van mijn favorieten. Hierna volgen "the dope show" en het tietelnummer. Bijde net zo traag en slepend als de opener, en van een gelijkaardige kwalliteit. met "rock is dead" volgt het eerste stevige nummer op het album, waarna de volgende nummers terug traag en slepend zijn. "Disassociative" ligt zowat op het zelfde niveau als "great big white world", maar "The Speed of Pain" kan hier (net) niet aan tippen.

Met "Posthuman" komt er opnieuw vaart in het album, en deze keer volgen de stevige nummers elkaar op, met als hoogtepunt "I Don't Like the Drugs (But the Drugs Like Me)". Het vrouwen koor op het einde van dit nummer geeft echt een meerwaarde. Met de 3 laatste nummers keert Manson terug op het trage, slepende geluid van de eerste nummers. Het album wordt afgesloten met het beste nummer op de plaat (en 1 van de beste nummers uit manson's carière) namelijk: "Coma White"

dit album behoort, samen met antichrist superstar en holy wood tot het hoogtepunt van Marilyn Manson

Samen met The Golden Age of Grotesque zijn beste album. Alle 14 tracks zijn goed met Coma White als hoogtepunt.

blijft zijn beste album.

EENS !!!!

Voor mij persoonlijk is dit het beste MM album, toegegeven het is wat commerciëler en dus minder hard althans er is minder vaak "fuck" of "shit" te horen. Ik denk dat Manson heeft getracht hiermee een breder publiek te bereiken maar dat is niet erg geslaagd want ik ken maar weinig mensen die bij Manson meteen aan dit album denken.
Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik deze plaat op heb gezet maar ik moet het meteen van begin tot eind luisteren... afwisseling is erg geslaagd met nummers "the speed of pain" en "fundamentally loathsome" en andere nummers hebben een climax waar je U tegen zegt.
Dikke 5 sterren waard!

dit zullen die hard MMfans wel niet kunnen waarderen maar I don't like the drugs klinkt ontzettend funky en swingend. Vind het echt een briljante track en video.

Marilyn Manson intrigeert sinds ik de cover van Sweet dreams hoorde, deels door de bizarre clips en het hele image. Het paste ook perfect in de MTV sfeer die hem wel een duwtje heeft gegeven.
Ik ga dit album toch maar eens zoeken want ik ben niet zo bang voor de echt hardere nummers. De singles zullen vast het toegankelijkst zijn maar heb al wat zitten youtuben en het bevalt me wel. Vind ook dat de electronica perfect ingemixt wordt

prachtig album, eerst moest ik er even in komen maar na een paar luister beurten ben ik het echt een geweldig album gaan vinden. uitschieters op dit album zijn voor mij dan toch : mechanical animals, disassociative, user friendly en coma white. een dikke 5 sterren.