Marilyn Manson - Mechanical Animals (1998)

Antichrist Superstar.
De geboorte van Rosemary’s baby.
Satanist Marilyn Manson laat de hel neder keren.
De aarde dreigt in tweeën te splitsen.
En te verdwijnen in het hellevuur.

Gelukkig ontwikkeld Brian Warner zich vervolgens anders.
Hij ontdekt de glamrock van de jaren zeventig.
De satans-Bijbel ligt ergens tussen het stof onder zijn bed.
Duisternis ver weg gestopt in een vochtige kelder.
Een grote verlichtte wereld opent zijn deuren.
David Bowie als gastheer.
Samen met Alice Cooper laten ze hem binnen in Luilekkerland.
Een witte coke lijn als gemarkeerde wegaanduiding.
Snuiven ze zich van de ene berg naar de andere.
Drugs in overvloed.

Het uiterlijk is ook veranderd.
Op Antichrist Superstar zag hij er uit als een vervloekte reuzebaby in een luier.
Hier als een nichterige geslachtsloze buitenaards wezen.
Opzet om te shockeren is nog steeds aanwezig.

Mechanical Animals is toegankelijker.
En mij bevalt het prima.
Het vierde album is het gemakkelijkste uit te zitten.
Er zit meer emotie in.
De paranoia wordt meer verklaard.
Marilyn Manson openbaart zichzelf.
Geeft zijn ziel bloot.
Laat zijn kwetsbaarheden aan de buitenwereld zien.
Verklaringen voor het verschuilen achter een gecreëerd rockmasker.
Verdwijnen is zo moeilijk.
Dan maar als gemaakt karakter.

In de Verenigde Staten werd hij niet begrepen.
Hij zou aan zetten tot haat.
Terwijl het er hier zo dik boven op ligt.
Zelfspot met een donker gevoel voor humor.
De weg terug is verbrokkeld.
Doodlopende paden en onzichtbare moerassen.
Dan maar vooruit.
Met een rugzak vol met stront.
Die steeds zwaarder zou wegen.

Voor mij persoonlijk is dit het beste MM album, toegegeven het is wat commerciëler en dus minder hard althans er is minder vaak "fuck" of "shit" te horen. Ik denk dat Manson heeft getracht hiermee een breder publiek te bereiken maar dat is niet erg geslaagd want ik ken maar weinig mensen die bij Manson meteen aan dit album denken.
Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik deze plaat op heb gezet maar ik moet het meteen van begin tot eind luisteren... afwisseling is erg geslaagd met nummers "the speed of pain" en "fundamentally loathsome" en andere nummers hebben een climax waar je U tegen zegt.
Dikke 5 sterren waard!

Maar weer eens uit de kast gehaald. Eén van de beste albums van meneer Manson, uit de tijd dat hij muzikaal nog iets te betekenen had. Productioneel hebben zijn songs sindsdien ook nooit meer zo goed geklonken als hier. Alle songs zijn sterk, de hits The Dope Show en I Don't Like The Drugs (But The Drugs Like Me) zijn eigenlijk nog de minste tracks. Alles is mooi in balans en behoorlijk afwisselend, al kent Manson's zang zeker zijn beperkingen. Na de volle 14 tracks heb je het dan ook wel weer even gehad met zijn stem.