Dokken - Dysfunctional (1995)

Toen ik hoorde dat Dokken na de vele ruzies weer de studio indook, was mijn verwachting iets te hoog. Nooit meer een plaat als Back for the attack of under lock and key zou worden uitgebracht. Wel goede nummers op deze schijf. From the beginning, nothing left to say en Too high to fly zijn mijn favorieten.

Flauw comeback album van Dokken, is weinig blijven hangen.

Destijds een vette tegenvaller, ik weet nog dat ik reikhalzend uitkeek naar deze plaat. Helaas hadden ze hun stijl radicaal omgegooid, naar een soort van destijds populaire alernatieve sound, waar ik niets mee heb.....met uitzondering van "Nothing left to say" wat een prachtig nummer is!

Soort van tweede (kortstondige) leven voor Dokken en dit klinkt ook anders dan hun 80's metal.

Of dat de trouwe Dokken fan er iets mee is, is moeilijk te zeggen.

Maar wat mij betreft is dit een topplaat door de sfeer die ze weet op te wekken. De gelayerde gitaren, het exotische tintje door gebruik van sitar en het gemoedelijke karakter van de plaat.
Kortom, een unieke samensmelting van invloeden dat het ook een beetje moderner maakt.

En het blijkt ook dat Jeff Pilson hier verantwoordelijk is voor een groot deel van de sound. Dit is te merken aan de cd "Wicked Underground" van Lynch & Pilson die enkele jaren later zou uitkomen. (vind ik ook een geweldig album trouwens)

Kortom, elke bandlid valt te genieten op dit album en dit krijgt 5 sterretjes !

Voor twee kerels die elkaar zo haten, klinkt deze plaat toch erg functioneel.

Lekker in het gehoor liggende rock/metal met een goed zingende Don Dokken en lekker gitaarwerk van Lynch.

Na deze reunieplaat, begonnen ze elkaar weer te haten en dit is dus de allerlaatste Dokken/Lynch plaat.

De eerste drie nummers luisteren lekker weg, maar dan Too high to fly ... wat een fantastisch nummer is dit zeg, al heb je niks met deze band, als je van metal houd mag je deze niet missen!

Long way home en What price hebben sterk gitaarwerk, maar verder niet erg bijzonder. Sweet chains vind ik persoonlijk het minste nummer, een onrustig rustig nummer. From the beginning is een prachtig akoestisch nummer, steekt ook boven de rest uit.

Al met al een heel aardig album, met twee uitschieters.

Dokken is in mijn ogen een halfslachtig top-hardrockband waarvan ze hun piek beleefden met dit machtige Dysfunctional uit 1995 alweer. Halfslachtig omdat ze op 2 albums na (deze en Tooth And Nail) geen enkel werk te vinden is die over de hele linie even sterk is. Zelfs op de meest geprezen Under Lock And Key staan een aantal tracks die niks aan zijn. Naast het feit dat het erg aan populaire hairband poppy tunes onderhevig was. Dat de twee hoofdrolspelers Don Dokken (zang) en George Lynch (stergitarist) constant met elkaar overhoop lagen, hielp daarbij ook niet. Maar daarentegen staan op elk album wel zeker 2 sterke tracks op. Daarom heb ik ze altijd wel gevolgd. Ook nu dat er weer een nieuwe Dokken plaat aankomt zal ik zeker het tot mij nemen maar de verwachtingen zijn allang niet hoog meer.
Dysfunctional (what's in the name!...) kent geen enkel zwak moment, alle tracks zijn van hoge kwalitiet, zijn lekker afwisselend. Van het mooie Nothing Less To Say tot het snoeiharde What Price. Of The Maze die een fraaie combi maakt van hard en zacht. of het heerlijk groovende Too High To Fly. En zo kan ik nog wel effe doorgaan. Je hoort invloeden van The Doors, Van Halen en zelfs The Beatles. En dit alles erg homogeen geproduceerd, klasse gewoon!