menu

Nine Horses - Snow Borne Sorrow (2005)

mijn stem
3,98 (101)
101 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Avant-Garde
Label: Samadhisound

  1. Wonderful World (6:02)

    met Stina Nordenstam

  2. Darkest Birds (5:04)
  3. The Banality of Evil (8:00)
  4. Atom and Cell (7:06)
  5. A History of Holes (8:03)
  6. Snow Borne Sorrow (6:24)
  7. The Day the Earth Stole Heaven (3:19)
  8. Serotonin (5:54)
  9. The Librarian (9:00)
  10. Birds Sing for Their Lives * (7:08)

    met Stina Nordenstam

toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 58:52 (1:06:00)
zoeken in:
avatar van wirbel
4,5
De eerste keer dat ik David Sylvian hoorde omdat op de nummers 1 en 10 Stina Nordenstam meezingt. Die bijdrage werd niet door een ieder gewaardeerd, maar vooral nummer 10, Birds sing for their Lives komt er extra door tot zijn recht. Voor mij staan er alleen goede nummers op dit album die zeer goed passen bij de stem van David. Deze samenwerking met Jansen en Friedman mag nog eens een vervolg krijgen!

avatar van nikon42
5,0
Heerlijk voor deze tijd van het jaar.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Meer dan twee-en-een-half jaar geen bericht bij een plaat van iemand die in de jaren 80 met eerst Japan en daarna zijn soloplaten toch zijn sporen meer dan genoeg verdiend heeft, zoiets is toch altijd verrassend, en dat terwijl dit een album is dat min of meer in het verlengde van zijn prachtige eerste drie soloplaten ligt. Sylvians gebruikelijke muzikale attributen zijn weer aanwezig: fraaie zang, soms met een tweede stem, een apart klinkend trompetje of een andere blazer die zich door de muziek heen krult, de precieze drums van Steve Jansen, alles mooi herfstig en vooral vreselijk smaakvol - het is soms zó ontzettend Sylvianesk dat het gevaarlijk dicht tegen een pastiche aanzit. Ik kan er zelf eigenlijk niet meer naar luisteren, sinds de grote stilte na The first day is het om de een of andere reden nooit meer helemaal goed gekomen tussen hem en mij (ligt geheel aan mij, naar ik vrees), maar ik herken nog wel degelijk de kwaliteit die zijn muziek op de beste momenten ontegenzeggelijk nog altijd heeft.

5,0
VanDeGriend schreef:
Prachtig album van David Sylvian (want hij is de man achter Nine Horses).

Daar waar hij zich in recente releases verloor in niet door heen te komen, expirimentele stukken (Blemish) is David hier fenomenaal op dreef. Een cd vol prachtig opgebouwde, heerlijk lang uitgesponnen, van melancholie druipende en razendknap in elkaar stekende nummers.

Daarmee, evenals stylistisch vergelijkbare werkjes als Secrets of the Beehive en Briliant Trees, prima soundtracks voor lange winteravonden voor de open haard. Muziek om je in te verliezen dus.

Met medewerking van Steve Jansen (eveneens ex-Japan) en Sakamoto.



Bovenstaande wordt door mij volledig onderschreven!!

avatar van Alicia
5,0
Een van de fijnste ontdekkingen van deze week!

Alhoewel ik de groep Japan al járen ken en bijna alle albums en dus ook enkele soloalums van David Sylvian in de kast heb staan, heb ik, zonder het te beseffen, tóch een poosje onder een muzikale steen geleefd. Bovendien...zonder MuMe had ik dit album zeker nooit gevonden!

Ik wist helemaal niet dat hij überhaupt nog zulke liedjes maakte!

De rustige, warme en melodieuze muziek met hier en daar wat jazz invloeden - zonder dat het mij stoort overigens, ben niet zo'n jazz liefhebber - en in combinatie met de prachtige stem van David Sylvian... het is een lust voor het oor! Het oog denk ik er maar bij.

Nou jongelui... ik kruip toch maar weer even terug onder mijn heerlijk warme steen en neem nog een aantal albums van Sylvian mee. Tot laters...

Misterfool
Een mooie winterse plaat van Sylvian die door de jazz-invloeden desondanks wel warm aanvoelt. Een stuk voller in klankkleur dan de minimalistische experimenten in zijn solo-werk in deze periode. Erg spannende muziek die rustig de tijd neemt om uit te pakken. David Sylvian mag van mij best weer eens zo'n soort plaat uitbrengen.Een samenwerking met Stina Nordenstam bijvoorbeeld?

5,0
Wordt inderdaad tijd dat DS weer minder experimenteel is in zijn muziek en weer terug gaat naar de muziek waarmee hij na de Japan tijd zijn invloed heeft uitgeoefend op menigeen. Zijn eigen platenlabel Samadhisound heeft wel geen invloed op de keuze van DS sound maar mis wel de oude DS.

5,0
@ nostagia Helemaal mee eens.

avatar van Mjuman
Gaan we nou met zijn allen het werk van Sylvian c.s fff helemaal aan gort fileren?

Zal ik voortaan gewoon uit m'n hoofd laten om tips te geven; dan doe ik dat wel, als ik het nog doe, in een p.m.

Af en toe heb ik het gevoel bij de praktijkcursus opstelschrijven van de OU te zijn beland, alleen is de docent ziek. Muziek is er vooral om naar te luisteren; al dat toetsenbordgeklapper. Laat gewoon de autonomie van een artistiek artefact intact.

Misterfool
nostalgia Het recente minimalistische werk van deze artiest vind ik echter ook heel erg sterk. De muzikale taal die daar gehanteerd wordt is enkel zeer ingewikkeld en ongemakkelijk. Men kan, naar analogie, ook niet dagelijks James Joyce lezen. Laatst bracht Sylvian een nummer("do you know me now") uit met een Singer-songwriter inslag. Een album in die trant zou ik erg interessant vinden.

avatar van zaaf
4,0
@Mjuman ... allitereerde hij guitig. ach mju, ik vind het mooi dat je jezelf met je geklapper ook niet altijd even serieus neemt.

deze site is toch onder andere voor den ouden lul die dingen mist in de hedendaagse muziekkeuzes? of andersom?

als t om sylvian gaat loopt het werk ook flink uiteen tot zachtjes oorstrelend tot schurend en teasend, dus dat daar tegenstellingen in ontstaan, ikzelf vind dat alleen maar logisch en ook wel mooi. persoonlijk waardeer ik de hele scope, alleen niet altijd hetzelfde.

ps. ik zie dat ik Misterfool aardig volg. prima!

avatar van deric raven
4,0
David Sylvian begint hier wat duisterder, zijn stem klinkt doorleefder.
De opener Wonderful World heeft het Oosterse van Forbidden Colours, maar dan met meer jazz.
En die Stina Nordenstam, waar is die mee te vergelijken?
Ik weet het niet, maar hier in dit nummer is het meer Björk achtig; of zo.
Het is niet Japan wat je hoort, toch duidelijk Sylvian solo.
Misschien nog meer in de lijn van Brilliant Trees, bij Darkest Birds krijg je zelfs door de jazz heen een bijna gewelddadige uitbarsting.
Heerlijk hoe die trompettist op adem komt, om vervolgens weer in te zetten.
Sylvian heeft zoals altijd het sensuele in zijn stem, waardoor het niet broeierig of verstikkend werkt.
The Banality Of Evil werkt hierdoor niet bijtend, maar zalvend.
Verder gewoon naar luisteren, deze stijl houdt hij de rest van het album ook vast.
Mooi werk om de nacht mee in te luiden.

5,0
geen waardering deric??? Mooi stukje dat wel

avatar van deric raven
4,0
Deze heb ik niet, ik was afgelopen zaterdag in een cd zaak, waar ze op zoek waren naar het hoesje, de cd hadden ze wel.
Ze speelden deze daar toen wel af.
Ik stem alleen op albums die ik gekocht heb, maar deze zou rond de 4 of 4,5 sterren komen.

avatar van deric raven
4,0
Nu wel in bezit, vanavond eens lekker van gaan genieten.

5,0
en???

avatar van deric raven
4,0
Ja, super, zoals ik in februari al vermelde.

avatar van Mjuman
deric raven schreef:
Ja, super, zoals ik in februari al vermelde.


Denk dat je dit nog niet kent - ook redelijk gevoelig en sfeervol - met een enkele inbreng van Sylvian en er liggen meer kruisverbanden, denk 'broze' (geen schrijffout) vrouwenstemmen
Virginia Astley - Hope in a Darkened Heart (1986)

Stina Nordenstam - And She Closed Her Eyes (1994)

avatar van Broem
4,0
Voor mij ook 2 onbekende albums (en artiesten) Die ga ik eens checken. Keep them coming Mjuman

5,0
bedankt voor de tip Mjuman

avatar van Broem
4,0
Net beide albums op MP 'gescored' Virginia Astley op vinyl...leuk. Ze komen er aan.

avatar van brandos
5,0
Aliciazegt:
Ik wist helemaal niet dat hij überhaupt nog zulke liedjes maakte!
De rustige, warme en melodieuze muziek met hier en daar wat jazz invloeden - zonder dat het mij stoort overigens, ben niet zo'n jazz liefhebber - en in combinatie met de prachtige stem van David Sylvian... het is een lust voor het oor!
Bij mij ook wel zo'n zelfde ervaring. Dit album is vooralsnog wel het aangenaamste wat ik van Sylvian na '87 hoorde. Ook ik ben geen Jazz-liefhebber pur sang maar in combinatie met andere stijlen kan de 'Jazz' zeer verrassend en verdiepend uitwerken (ik noem een Joni Mitchell, Tim Buckley, John Martyn). Maar na de jaren 80 raakte ik Sylvian een beetje kwijt. Vanaf de glamrock van de eerste Japan-platen was er een ontwikkeling richting avant-garde die bij Sylvian ook nogal eens esoterisch 'afdwaalde'. Hier hoor je tenminste weer 'echte' liedjes, en dan met dat nog altijd goddelijke stemgeluid van hem. Ook tekstueel lijkt Sylvian zichzelf hier weer flink uit te dagen. Of het een verdienste van broer Steve is of niet, dit is de koers van Sylvian die ik graag (weer) volg.

avatar van brandos
5,0
Aliciazegt:
Het oog denk ik er maar bij.
Inmiddels is David (Sylvian) als 'mooie man' ruim voorbij gestreefd door zijn jongere broer Steve. Ook voor Sylvian tellen de jaren; ietwat eenkennige cq. melancholieke persoonlijkheid/'typische zoeker', vroegere cocaineverslaving en doorgemaakte relatieperikelen. Maar groot kunstenaar en in zijn stem zit hier nog geen begin van sleet. Met het wegvallen van Bowie zijn David Sylvian en Nick Cave wat mij betreft de meest fascinerende, nog actieve persoonlijkheden uit de popmuziek.

avatar van Alicia
5,0
brandos schreef:
Aliciazegt:
(quote)
Inmiddels is David (Sylvian) als 'mooie man' ruim voorbij gestreefd door zijn jongere broer Steve.


Absoluut!

En vlak dat jongere broertje Steve ook op muzikaal gebied niet helemaal uit...

5,0
Exact Alicia, zijn laatste soloalbum is ook super gaaf!

avatar van Zagato
4,5
Hmmm, heb ik dit album nog geen stem gegeven? Het is nota bene het laatste fatsoenlijke album dat Sylvian gemaakt heeft, naar mijn bescheiden mening dan. Ik weet dat Blemish en Manafon veel liefhebbers hebben maar ik kom er niet doorheen. Sylvian is voor mij prachtige liedjes met dito stem, hoewel de 'rock' Sylvian samen met Fripp mij ook erg kon bekoren. Anyway, Nine Horses vooralsnog de zwanenzang van Sylvian. 4,5 ster.

5,0
Is dus gewoon JAPAN! Al mis ik Barbieri wel

avatar van perrospicados
4,5
Nou....2 leden van Japan maakt nog geen Japan

avatar van Mjuman
Neal Peart schreef:
Is dus gewoon JAPAN! Al mis ik Barbieri wel

perrospicados schreef:
Nou....2 leden van Japan maakt nog geen Japan


Kijk, met het eind van 19e eeuw heeft de prog-rockery het imperialisme gemeen, het ene koloniaal, het andere muzikaal. Er zijn van die dwaallichten die ook Talk Talk (vanaf Spirit of Eden) de progrock willen aandoen

Nabij is de verwantschap met Porcupine Tree: klim erin en zie half Japan; alleen die Steven Wilson - handje zout over de linkerschouder werpen, driemaal met de rechtervoet op de vloer stampen en ondertussen o mani padme hum uitroepend


avatar van Premonition
4,5
Zag dat ik dit fraaie (maar door mij vergeten) album nog niet had gewaardeerd. Even rechtgezet.
De link met Procupine Tree (behalve dat Barbieri daar deel van uit maakt) zie ik niet zo. Mss dat Mjuman bedoelt dat Sylvian en Wilson beide een hang naar het Boeddhisme hebben? Alleen Up the Downstairs (en da's nog zonder Barbieri) komt enigszins in de buurt.

avatar van perrospicados
4,5
Het is wel jammer dat Steve Jansen niet meer samenwerkt met zijn broer. De cooperatie met Thomas Feiner levert ook mooie resultaten op maar de broertjes is is fijner

Gast
geplaatst: vandaag om 00:18 uur

geplaatst: vandaag om 00:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.