Nine Horses - Snow Borne Sorrow (2005)

Prachtig album van David Sylvian (want hij is de man achter Nine Horses).

Daar waar hij zich in recente releases verloor in niet door heen te komen, expirimentele stukken (Blemish) is David hier fenomenaal op dreef. Een cd vol prachtig opgebouwde, heerlijk lang uitgesponnen, van melancholie druipende en razendknap in elkaar stekende nummers.

Daarmee, evenals stylistisch vergelijkbare werkjes als Secrets of the Beehive en Briliant Trees, prima soundtracks voor lange winteravonden voor de open haard. Muziek om je in te verliezen dus.

Met medewerking van Steve Jansen (eveneens ex-Japan) en Sakamoto.

Ik kan alleen maar aansluiten bij jou..!

Een erg toegankelijk album (zeker vergeleken met Blemish) van Sylvian en twee kornuiten waarmee hij dit project heeft opgericht, zijn broer Steve Jansen en Burnt Friedman. Ze worden geholpen door diverse gasten, waaronder Ryuichi Sakamoto (keyboards) en Arve Henriksen van het Noorse jazzrock-combo Supersilent (trompet). De sfeer is weer typisch Sylvian zoals we hem van vroeger kennen, al heeft hij volgens mij enkel de teksten geschreven voor dit album. Zijn unieke stem zal er ook wel mee te maken hebben.
Wonderful world is een geslaagd nummer dat langzaam voortschrijdt over haar jazzy fundamenten. Minpuntje is de vervelende, schelle stem van Stina Nordenstam, die ook even mee mag doen.
Darkest bird is de meest poppy, radiovriendelijke track en ook de minst noemenswaardige (ex aequo met draak Serotonin). The banality of evil, A history of holes en afsluiter The librarian zijn alleraardigst, en de titeltrack, muzikaal gezien het avontuurlijkste nummer, is één van de hoogtepunten van de CD.
Jammergenoeg kon ik mij niet van een constante vergelijking met zijn eerdere werk weerhouden, en daarin delft dit album duidelijk het onderspit. Desondanks is dit best een fijn album dat vast nog wel eens zijn weg naar mijn oren zal weten te vinden. 3/5

secrets of the beehive zal het nooit meer worden,
maar mooi is het allemaal wel.

Heerlijke klanken van David Sylvian en consorten. Voor degene die dit mooi vinden, luister ook eens Supersilent.

3,5*, maar dat zou best nogwel 4* kunnen worden.

Een bijzonder dappere uitspraak.

Hey, ik zeg niet dat het op elkaar lijkt he, dat is wat anders!

Dan nog: Ik zie de link blijkbaar niet.

Dit doet me eerlijk gezegd bijna niks. Omdat iedereen er zo lovend over is zal ik het nog een kans geven, maar voor nu staat er maar een 2,5*.

Het is ook niet het beste wat sylvian gemaakt heeft.

Maar zeker ook niet het slechtste. Ik vermaak me er meer dan prima mee

dat dacht ik ook ja

Gelukkig weer een lekker album van David Sylvian. Hij lijkt weer wat beter in zijn vel te zitten na het paranoide 'Blemish'.
Met Jansen en Friedman heeft hij weer een mooi staaltje van gestileerde muziek gemaakt met voor mij het hoogtepunt 'The banality of evil'.

Dit komt weer in de buurt van de kwaliteit van 'Secrets of the beehive' en de sfeer van 'Brilliant Trees'

Zo te horen, heeft zijn psychiater weer wat tijd over.

ik vind het weer een super plaat....herken hierin weer een beetje de oude sylvian. Had weer behoefte aan een "meezing"plaat en die heb ik dus in nine horses weer gevonden.tip: hij is heerlijk op de mp3 speler!

Nine Horses is geen Sylvian! Een samenwerking van Sylvian, Jansen en Friedman. Ze hebben gedrieën de nummers geschreven. Wonderful World, Banality of Evil en Snow Borne Sorrow springen erboven uit, maar de overige nummers zijn, in mijn ogen, niet veel minder.

Voor mij heeft David Sylvian óf prachtige verstilde muziek gemaakt (Brilliant Trees, Beehives) óf vreselijke ambient. Door mijn grote waardering van de eerste categorie wil ik mij wel eens wagen aan de tweede maar word dan elke keer weer bruut wakkergeschud. Zo af en toe ga je eens verder kijken dan je gewend bent, toch? Deze is van de eerste categorie. Het nummer Darkest Birds is voor het hoogtepunt van dit album.

Wel relaxt, maar ik heb telkens na een paar nummers al de neiging hem uit te zetten. Onder andere door de overvloed aan herhaling in de nummers (op een vervelende manier). 2,5*

De samenwerking tussen David Sylvian en zijn broer Steve Janssen hebben mij nooit teleurgsteld en altijd tot muziek op een hoog jajaja bijna spiritueel level geleid. Ying en Yang is helemaal in balans op deze plaat, echt een gevoels plaat zoals we deze van Sylvian eigenlijk altijd voorgeschoteld krijgen. Je gaat de wereld na een luistersessie plots weer met hele andere ogen bekijken en dat is nog altijd goedkoper en effectiever als een sessie bij een goede psychiater. In mijn top 10, met volle overtuiging!

Met 'Snow Borne Sorrow' reikt David Sylvian terug naar zijn hoogtijdagen ten tijde van 'Brilliant Trees'. Een ongekend hoog kwalitatief album die nowadays alleen David Sylvian nog lijkt te kunnen maken. Dit album kan zonder meer worden gerekend tot zijn beste werk. Tekstueel gezien weer van ongeevenaard niveau, muziekaal gezien verstild, vervreemdend met als hoogtepunten het titelnummer 'Snow Borne Sorrow', 'Atom and Cell' en 'The Banality of Evil'.

De credits van deze plaat gaat vooral naar de briljante David Sylvian, maar toch denk ik dat de creatieve input op deze CD voor een héél groot deel door Steve Jansen is ingebracht, Want als je deze plaat goed vind is de CD Slope van Jansen een plaat die qua sfeer erg in de buurt komt van Nine Horses terwijl het regulieren werk van Sylvian daar mijlenver vandaan ligt.

volledig mee eens , sylvian op zijn best na een lange tijd van teveel experiment , terug de lange poetische melancholische nummers waar het heerlijk toeven is , spijtig dat hij dit uitbrengt onder de naam ' nine horses ' want zo kennen de meesten hem niet wat zeer spijtig is daar velen die deze plaat een warm hart zouden toedragen dit album nooit gaan opmerken !

Ik houd wel van David Sylvian zijn stem, die op dit Snow Borne Sorrow een dun laagje gruis vertoont, dat hem wel siert. Als album zijnde vind ik het wat vlak en ietwat saai. Daar heb ik bij zijn -oudere- solo werk nooit echt last van gehad. Vind het zekers niet slecht, maar wil mij als luisteraar toch niet echt betrekken in de sfeer die het naar voren wil brengen.
The Banality of Evil doet dit wel en dat komt dan ook gedeeltelijk door de tekst.
Het is helaas niet wat ik er van gehoopt had. Stillistisch en minimialistisch is niets mis mee, maar hier blijft het m.i. wat aan de oppervlakte van het water hangen. Het steentje is wel gegooid zeg maar, maar de kringen blijven uit.

Verdiep je nog eens in de titeltrack - ook de tekst. Die kwam bij mij pas na het live concert tot leven en beschouw ik nu als een van de hoogtepunten uit de Sylvian-catalogus. Briljant.

Moments in Time ( b-kant van Let the Happiness in) staat wel niet op deze cd maar zou ook niet misstaan. Eens een keer een andere weg ingeslagen.

Staat op eenzame hoogte.

Lijkt echt een uitstapje van David te zijn geweest. Alweer bijna zes jaar geleden dat dit album uitkwam en ondertussen heeft ie zich weer gestort op het meer ontoegankelijke. Jammer wat mij betreft want (9H) bevalt me veel meer. Misschien moet weer 's verliefd worden of zo......

Een ondergewaardeert album in de discografie van David Sylvian.Volledig anders dan het werk van Japan en meer naar de kant van Sylvian (ookal doet zijn broer mee). Hij zingt briljant en zijn stem is wat grover geworden, prachtig. De plaat is vrij ''leeg'' maar voelt heerlijk warm aan. Er wordt wat gedaan in de jazz, rock, electronic en dat maakt van dit plaatje een heerlijk sfeeristisch plaatje. Fijn voor de late uurtjes en een vrijwel onbegrepen meesterwerk.

Waarom ondergewaardeerd? Ik zie hier een behoorlijk gemiddelde, veel enthousiaste reacties. Die waren er ook toen het album uitkwam in de 'vakbladen' en andere recensies en bij de toer.

(ik zie trouwens dat je zelf ook niet het volle pond geeft )

Hij wordt wel erg weinig genoemt. (ik ben hier gekomen dankzij de lijst van albums bij Sylvian.

Maar ik zie nu dat hij best een aardige score heeft, maar hij was me nooit opgevallen. (Er worden ook vrij weinig berichten hier geplaatst trouwens)

Zo anoniem is deze plaat met 65 stemmen nu ook weer niet. De laatste CD van David Sylvian 'died in the wool" die is pas anoniem met slechts 5 stemmen.

Die vind ik eerlijk gezegd ook een heel stuk minder dan bv. deze.