Europe - Wings of Tomorrow (1984)

Gisteren dus EINDELIJK mijn zo'n beetje favoriete Europe-nummer live gehoord!!!

Fantastische solo's van Norum op een album die lekker doordendert.. jammer van de fade outs bij de titeltrack en bij de dubbele bass kicks in Wasted Times.
Ik vind de opener en Dreamer teveel op het refrein gebaseerd en daarom de minste track. Niet dat ze slecht zijn maar andere bands waren daar veel bedrevener in. (Scorpions bijvoorbeeld) Laten ze daar nou later hun werk van maken. Afijn, dat bestond toen nog niet en dit voelde toen meer als een ontdekking, bijna 'underground" haha.

Ja die fade outs zijn echt zonde hè!? Vraag me altijd af; wat komt daarna nog allemaal voor moois?? Wat betreft Stormwind kan ik je absoluut geen gelijk geven! Fantastisch nummer vind ik. Maar ik snap dan wel weer wat je bedoeld dat andere bands daar op dat moment beter in waren. Als je het zo bekijkt dan is Stormwind al een soort blauw druk van wat komen ging...

Stormwind zet een beetje de verkeerde toon voor mij. De meeste songs hebben al vrij vlot een gitaar break (je) ipv het herhalen van het refrein. Als opener valt dat misschien ook teveel op.

Dat ik deze nog niet beoordeeld had. Schande. Zeker de beste van Europe met mooie ballads en beukend gitaarwerk maar de fade outs waar mijn voorgangers het over hadden zijn inderdaad een beetje jammer.

Ja, dit is toch een erg lekkere plaat van de heren.

Een grote stap voorwaarts vergeleken met get debuut wat ook niet slecht is.

Natuurlijk neigt dit nog meer naar rock in vergelijking tot wat hierna zou komen (wat ook niet erg is wat mjj betreft) maar voor een rock plaat vind ik deze en de voorganger ook al redelijk glad qua productie. Dus de overgang naar the Final Countdown is niet een keiharde overgang naar mijn idee. Ik leerde de band pas kennen in 1986, dus kan niet uit ervaring vertellen hoe dat overkwam, maar als ik zo terugluister vind ik het allemaal wel meevallen.

Deze plaat is wel heel erg de moeite waard, en gezien het feit dat er maar 2 paginas aan besteed is tot nu toe zegt genoeg over de onderschatting van deze band in Nederland. Jammer is dat.

In mijn ogen de beste schijf van de mannen. Stormwind en Scream of Anger zijn heerlijke nummers. Er is een mooie afwisseling tussen de wat hardere nummers en een aantal ballads. De productie is wat beter verzorgd in vergelijking met het debuut en de sound is over het algemeen nog wat ruiger dan wat de heren hierna produceerden, de comeback even daargelaten. Open Your Heart en Dreamer heb ik altijd een soort guilty pleasures gevonden, van een goede ballad ben ik niet vies en Europe komt er mee weg. Aangezien Joey uitstekend bij stem is, het album een lekkere jeugdige dynamiek heeft en de songs af zijn blijft dit voor mij de beste van de heren. Hoewel de mannen na hun comeback ook nog redelijk materiaal hebben uitgebracht.

Lekker album. luistert heerlijk weg door de compacte nummers met fijn gitaarwerk van Norum en de plezierige stem van Tempest. miles davisjr noemt Dreamer en Open yopur heart guilty pleaures en daar sluit ik me volledig bij aan. Hoogtepunt vind ik echter Aphasia. Heb het trouwens altijd een soort van ode aan Obsession van UFO gevonden. De opbouw van het album als geheel bedoel ik dan.

Lekker jaren '80 hair metal album. Norum speelt de sterren van de hemel wat vooral op Aphasia goed te horen is. Dit is samen met Stormwind voor mij het hoogtepunt van de plaat.

Heerlijke rockplaat van deze heren! Een mooie mengeling van uptempo knallers , midtempo hardrockers en kitcherige, typisch jaren '80, ballads die stiekem heel prima zijn. Het album opent nog wat weifelend met Stormwind maar Scream Of Anger is een voltreffer van jewelste en wat mij betreft het absolute prijsnummer van dit album. Wat een energie heeft dit nummer. Alleen het afsluitende Dance The Night Away komt nog in de buurt.

Ster van het album is absoluut John Norum. Natuurlijk met zijn vlammende solo's, die niet zouden misstaan op menig album uit de Shrapnel-stal, maar ook zijn smaakvolle riffs zijn een genot voor het oor. Sowieso is het gitaargeluid erg goed op dit album. Ook Rolf Larsson levert een sterke performance op dit album. Zijn stem klinkt energiek, dynamisch en vol passie. Zijn naam kom ik zelden tegen op 'beste zanger'-lijstjes maar dat is mijns inziens niet terecht.

Score: 80/100

Dit album is juist geen hairmetal album vind ik. Veel meer een Brits aandoend album qua sound en feel.

Ja, de NWoBHM kwam in die dagen ook in Zweden aan. Luister maar eens naar Torch, Axe Witch en Syron Vanes.

speelde Marcel Jacobs ook nog op dit album ?

Het staat allemaal op internet te lezen.

Maar Marcel Jacobs heeft nooit bij Europe gespeeld. Nee dus.

Nou dat ligt toch iets anders. Hij heeft wel degelijk een klein poosje deel uitgemaakt van de band. Er heeft een (heel) kortstondige ruil plaats gevonden tussen Jacobs en Levén in Europe (toen nog Force) en Rising Force van Yngwie. Of Jacobs toen ook daadwerkelijk optredens dan wel opnames heeft gedaan is mij niet bekend. Levén voelde zich overigens totaal niet thuis bij Yngwie en ging al rap weer terug naar Europe (Force). Althans, zo staat het op Wiki. Het nummer Scream of anger heette overigens Black journey through my soul toen Jacobs het met Tempest schreef. Later werd het pas omgedoopt tot Scream of anger.

Ja, als je 'de band' schrijft in plaats van Europe, dan ligt het iets anders.

Gewoon een fijne plaat en nog niet zo'n commercieel geluid zoals op the Final Countdown.

Amper een jaar na hun debuutalbum komt Europe alweer met hun tweede album. En het is een enorme stap voorwaarts, wat door de sterkere composities, maar ook door de productie komt.
Het is voornamelijk het album van John Norum.

Het album begint fantastisch met ‘Stormwind’, een nummer dat alle elementen bevat van de sound die Europe een album later echt bekend maakt (sterk refrein, goede riffs en gedubbelde zang), alleen iets minder ‘glad’ geproduceerd.
Het stevige ‘Scream of Anger’ heeft lekkere metalriffs en drums en toch blijft het toegankelijk klinken, met name door het refrein. Lekker einde ook!

De fraaie ballad ‘Open Your Heart’ klinkt hier nog in zijn pure vorm en laat de klasse van de stem van Tempest horen. Het is een geweldig nummer waarvan ik met terugwerkende kracht niet snap dat het geen dikke hit is geweest. Op het album ‘Out of This World’ zou dit nummer een wat commerciëlere remake krijgen (die ook fraai is), maar ik prefereer deze versie. Lekkere solo ook.

‘Treated Bad Again’ is een wat meer traditioneel rocknummer, het doet me wat een Queen denken. Hier hoor je wel goed dat Tempest zijn stem gevonden heeft. Ook hier soleert Norum er driftig op los.
Dat doet hij ook op het geweldige instrumentale nummer ‘Aphasia’ dat veel te kort is.

Titelnummer ‘Wings of Tomorrow’ heeft net als ‘Scream of Anger’ de echte metalvibe in de backingtrack, maar de zanglijnen maken het toch erg toegankelijk. En wat een solo van John Norum! Maar waarom eindigt het nummer in een fade-out…?

We denderen lekker door met ‘Wasted Time’ en ‘Lyin' Eyes’, waar (het wordt eentonig) Norum weer driftig soleert. Ik begrijp wel waarom hij het minst blij was met de koerswisseling die na dit album werd ingezet.

Met ‘Dreamer’ komt er nog een tweede rustpunt op het album. Het is een mooie ballad die voornamelijk steunt op de stem van Tempest. Maar ook de samenzang met Norum mag er zijn. De solo echoot wat Brian May in mijn ogen. Ik zou het album overigens met ‘Dreamer’ afgesloten hebben.

Maar de echte afsluiter is het stevige ‘Dance the Night Away’, dat ook weer iets meer classic rock is.

Ik moet bekennen dat ik dit album tot enkele weken geleden nog nooit goed had beluisterd, maar dat heb ik ruimschoots ingehaald . In alles een hele stap vooruit t.o.v. het debuut en het is duidelijk dat een doorbraak niet uit kan blijven. Door zijn ruwe sound, geweldige solo's en erg goede composities waarschijnlijk mijn favoriete Europe-plaat. Hele mooie hoes ook.


Dit begrijp ik wel. Zou ik inderdaad ook wel willen horen.

Open your heart was het nummer waardoor de band bij CBS in Amerika op de radar kwam. Die nodigde Tempest en manager Erdtman uit en tekenden de band daarna. Daarna werden ook de eerste albums pas internationaal heruitgegeven. Daarvoor waren ze enkel in Scandinavië uitgebracht op HOT records. Het nummer Open your heart heeft inderdaad alles in zich om een vette hit te zijn. Denk dat ze het daarom ook heropgenomen hebben voor Out of this world. Om het nog een keer te proberen. Helaas werd het ook in die versie slechts een hitje. Jammer!

Begrijpelijk, want het refrein is niet echt schitterend.

Niks mis mee.

Loopt gewoon niet helemaal lekker, met die tempoversnelling.

Echt? Dat vind ik dan juist weer net dat extraatje dat het nummer naar een hoger niveau tilt. Zo zie je maar weer

Ja, echt.

Maar meer nog dan de tempoversnelling is het hoe de zang daarin geplaatst wordt.

Open your heart, let me hear you
Make up your mind, I want to hear you call
Open your heart, want to come near you
And make up your mind, before we lose it all

In plaats van vloeiende lijnen te zingen laat Tempest midden in de zinnen een ruimte bij de komma's en na het tweede deel van de zin wordt meteen de volgende eraan geplakt. Past misschien voor een funky nummer maar niet echt in een ballad zonder de sfeer te verstoren. Dat is in ieder geval mijn analyse van waarom ik dat refrein niet lekker vind lopen. En misschien is het ook een reden waarom Open Your Heart nooit het succes van Carry geëvenaard heeft. Maar om positief te eindigen, de strofes vind ik erg mooi en ook de overgang naar terug het trager tempo na het refrein.

Ik ben het wel eens met de lezing dat het refrein hier niet heel sterk is uitgewerkt. De timing en frasering door Tempest is erg onhandig en abrupt. Precies daar is op de versie van Out Of This World aan gesleuteld. Allereerst is daar de overgang van langzaam naar snel iets beter aangekondigd door een extra riff en ten tweede zingt Tempest het daar veel rustiger waardoor het net wat beter is. Alleen nog niet goed genoeg voor een hit. Maar dat boeit mij dan weer wat minder.
Ik vind de solo op het origineel wel veel beter.

Jullie verpesten dit nummer nu voor mij dat beseffen jullie wel toch? Ik kan na zo'n onderbouwing nooit meer naar het nummer luisteren zoals voorheen. Want jullie hebben inderdaad wel een punt. Had er alleen nog nooit op die manier naar geluisterd. En inderdaad Edwynn; juist aan die timing is op de remake gewerkt. Ik zocht het tot nu toe altijd in de muzikale arrangementen en het extra couplet wat betreft de verschillen. Weer wat geleerd. Van de originele uitvoering wijkt de single versie overigens nog weer af van de album versie. Ook nooit geweten tot ik de single ooit kocht en draaide.

Die single ken ik niet. Ik vind het helemaal geen slecht nummer verder. Maar je hoort daar dat Europe nog niet die professionele machine is. Ik vond dat juist ook wel weer charmant.

Europe was doorgebroken met The Final Countdown en die plaat werd veel gedraaid door mijn zusje. Op gegeven moment schafte ze ook voorganger Wings of Tomorrow aan of misschien kocht ik die voor haar toen ik 'm voor een schappelijke prijs tegenkwam. Dat moet de heruitgave zijn geweest bij Epic uit 1987. Deze Vleugels bevielen veel beter dan het mij te gladde hitalbum.
Vooral verbaasd was ik over de ruimte die de getalenteerde gitarist John Norum kreeg, meer dan op TFC. Talrijk zijn de solo's die hij speelt, altijd een combinatie van sterke melodieën en snelheid. Ik herkende hierin een combinatie van het beste van Michael Schenker en Ritchie Blackmore.

Sterkste nummers volgens zusjelief: Open Your Heart (dat ze met een vriendin luid meezong ) en op kant 2 pianoballade Dreamer.
Sterkste nummers volgens mij, kant 1: de vlotte opener Stormwind en de dubbele basdrumrocker Scream of Anger (beide nummers alsof der Michael zelf in de studio stond) en het instrumentale Aphasia. In Treated Bad Again herkende ik Deep Purples Mistreated.
Kant 2 start sterk met het titelnummer, de gitaarsolo van Wasted Time is het hoogtepunt van dat nummer, dan het snellere Lyin' Eyes en slotlied Dance the Night Away lijkt op het Rainbow met Joe Lynn Turner.

Ten opzichte van de debuutplaat is duidelijk dat de groep sterk is gegroeid, mede omdat er nu wél een producer werd ingehuurd, genaamd Leif Mases. Mij onbekend maar blijkens Discogs bepaald geen groentje.
Toetsen (hier nog door zanger Joey Tempest bespeeld) nemen nog een uiterst bescheiden plaats in, dit is vooral een gitaarplaat met een glansrol voor John Norum. Bassist John Levén en drummer Tony Reno vormen een solide basis. Waarom moest de laatste hierna het veld ruimen? Aan zijn spel kan het niet hebben gelegen.

Binnenkort mijn zus vragen of ze de plaat nog heeft. Ze staan daar op zolder achter een schot, geloof ik. Moet ze toch maar eens een tweede leven gunnen...

War of Kings Walk the Earth krijgen op deze site gemiddeld een hogere score mee in vergelijking met Wings. Hoewel die eerste twee zeker geen slechte platen zijn kan het voor mij niet tippen aan Wings of Tomorrow en verbaas ik mij enigszins. Zo blijkt maar weer: over smaak valt niet te twisten.
Alweer 41 jaar oud maar nog steeds charmant en bij vlagen nog wat rudimentair, hoewel een flinke stap voorwaarts in vergelijking met het debuut.
Wings is jeugdig, vlot, lekker energiek, doordesemt met solo's van Norum en Joey komt bij vlagen venijnig uit de hoek, dit is precies zoals hardrock uit de jaren 80 voor mij mag klinken.
Scream of Anger blijft de prijspakker, het is met name de ritmesectie die overuren maakt en mij altijd bekaf achterlaat. Chapeau!