Europe - Wings of Tomorrow (1984)

Heerlijke rockplaat van deze heren! Een mooie mengeling van uptempo knallers , midtempo hardrockers en kitcherige, typisch jaren '80, ballads die stiekem heel prima zijn. Het album opent nog wat weifelend met Stormwind maar Scream Of Anger is een voltreffer van jewelste en wat mij betreft het absolute prijsnummer van dit album. Wat een energie heeft dit nummer. Alleen het afsluitende Dance The Night Away komt nog in de buurt.

Ster van het album is absoluut John Norum. Natuurlijk met zijn vlammende solo's, die niet zouden misstaan op menig album uit de Shrapnel-stal, maar ook zijn smaakvolle riffs zijn een genot voor het oor. Sowieso is het gitaargeluid erg goed op dit album. Ook Rolf Larsson levert een sterke performance op dit album. Zijn stem klinkt energiek, dynamisch en vol passie. Zijn naam kom ik zelden tegen op 'beste zanger'-lijstjes maar dat is mijns inziens niet terecht.

Score: 80/100

Europe was doorgebroken met The Final Countdown en die plaat werd veel gedraaid door mijn zusje. Op gegeven moment schafte ze ook voorganger Wings of Tomorrow aan of misschien kocht ik die voor haar toen ik 'm voor een schappelijke prijs tegenkwam. Dat moet de heruitgave zijn geweest bij Epic uit 1987. Deze Vleugels bevielen veel beter dan het mij te gladde hitalbum.
Vooral verbaasd was ik over de ruimte die de getalenteerde gitarist John Norum kreeg, meer dan op TFC. Talrijk zijn de solo's die hij speelt, altijd een combinatie van sterke melodieën en snelheid. Ik herkende hierin een combinatie van het beste van Michael Schenker en Ritchie Blackmore.

Sterkste nummers volgens zusjelief: Open Your Heart (dat ze met een vriendin luid meezong ) en op kant 2 pianoballade Dreamer.
Sterkste nummers volgens mij, kant 1: de vlotte opener Stormwind en de dubbele basdrumrocker Scream of Anger (beide nummers alsof der Michael zelf in de studio stond) en het instrumentale Aphasia. In Treated Bad Again herkende ik Deep Purples Mistreated.
Kant 2 start sterk met het titelnummer, de gitaarsolo van Wasted Time is het hoogtepunt van dat nummer, dan het snellere Lyin' Eyes en slotlied Dance the Night Away lijkt op het Rainbow met Joe Lynn Turner.

Ten opzichte van de debuutplaat is duidelijk dat de groep sterk is gegroeid, mede omdat er nu wél een producer werd ingehuurd, genaamd Leif Mases. Mij onbekend maar blijkens Discogs bepaald geen groentje.
Toetsen (hier nog door zanger Joey Tempest bespeeld) nemen nog een uiterst bescheiden plaats in, dit is vooral een gitaarplaat met een glansrol voor John Norum. Bassist John Levén en drummer Tony Reno vormen een solide basis. Waarom moest de laatste hierna het veld ruimen? Aan zijn spel kan het niet hebben gelegen.

Binnenkort mijn zus vragen of ze de plaat nog heeft. Ze staan daar op zolder achter een schot, geloof ik. Moet ze toch maar eens een tweede leven gunnen...