Boston - Greatest Hits (1997)

Walk On is eigenlijk nog het laatste goeie album............ Daarna verzandt het pas echt in linksgedraaide macrobiotische ongein...........

Het gaat toch niet verder dan More than a feeling, de rest is tsja ... 100 in een dozijn.

Daar doe je Boston toch wel wat te kort mee robbrouwer58. Een aantal andere stukken hebben enige overeenkomst met de grote hit "More Than a Feeling", zoals een sterke riff, maar nummers als "Peace of Mind" en "Don't Look Back" zijn ook verschillend genoeg. Dan zijn er ook nog tracks die naar prog-rock neigen, waarbij Deep Purple en heel lichtjes ELP bij me op komen. Deze verzamelaar heeft mijn favoriete Boston ballad als opener en de andere nieuwe track voor deze release is het spijkerharde "Higher Power"!

Het debuut (uiteraard), Third stage en Walk on zijn echt prima albums vind ik. Don't look back heb ik altijd een matig fifty-fifty album gevonden op de één of andere manier. Met kant A is zo uit m'n hoofd weinig mis. Kant B is toch wel andere (matige) koek. Jammer dat op deze verzamelaar maar 1 nummer van Walk on terug te vinden is.

Boston begon geweldig met hun debuut en ook de twee opvolgers hadden een paar geweldige nummers. Na Third Stage was de koek volledig op, volgens mij. Met name de nieuwe stukken op deze plaat zijn daar het bewijs van. Boston is terug te brengen tot een afspeellijst van een nummer of 12, samengesteld uit de eerste 3 elpees.

Van hun 4e CD Walk On staat alleen het nummer Livin' For You er op maar dat is zeker nog een goede CD ,daarna is het te gek om los te lopen zo slecht

Volgens mij was die koek ten tijde van het tweede album dan dus al gedeeltelijk op. Met Third stage en (het vaak ten onrechte 'vergeten') Walk on herpakte Boston zich prima! Nieuwe koek gevonden blijkbaar

Degelijke compilatie van Boston, de beste songs staan er wel zowat op, aangevuld met wat een paar nieuwe songs, die het wel moeten afleggen.

3 sterren

Soms pluk ik een verstofte cd uit de kast om in de auto te draaien - ja, de mijne heeft er nog één, wat ik zeer prettig vind! Schijfje in de speler en onderweg eens luisteren naar een half vergeten album.

Bostons Greatest Hits viste ik ooit uit een kringloopbak. De compilatie werd samengesteld door bandleider Tom Scholz, die op de nieuwe tracks bijna alle instrumenten speelt, en tweede gitarist Gary Pihl, die ooit bij Sammy Hagar speelde.

Wat vandaag opviel was dat de nadruk sterk ligt op de eerste twee albums, die ieder afzonderlijk spannender zijn dan deze compilatie. Het (toen nieuwe) Tell Me dat de cd opent is een powerballad. Die vind ik meestal niet zo boeiend en dan eentje als opener? Werkt niet.
Zanger op het nummer is bassist David Sikes, die tevens co-componist is van track 2 én 16 Higher Power. Het eveneens nieuwe nummer staat er namelijk in twee mixen op en was beter geweest als opener met een prima riff en dat bekende, breed uitwaaierende gitaargeluid.

Dan gaan we terug naar de dagen van toen en klinkt werk van de eerste drie albums en slechts éénmaal van Walk On, namelijk Livin' for You. Dat album ken ik niet en het nummer blijkt een prima aanvulling op deze Greatest Hits, waarbij opvalt dat de nadruk op de eerste twee albums wel érg groot is. Maar goed, dat zijn dan ook klassiekers!
Net als de opener had het instrumentale The Star-Spangled Banner/4th of July weggelaten mogen worden; ze werken op de geeuwspieren.

In 2008 ging Boston op tournee met als tijdelijke zangers Michael Sweet van Stryper en de onbekende Tommy DeCarlo, die samen de overleden Brad Delp vervingen. Die tour werd ondersteund door een nieuwe versie van Greatest Hits waarop Tell Me terecht is vervangen door I Had a Good Time van Corporate America. De trackvolgorde van deze versie is pakkender.

In Duitstalige landen kun je de 1997-versie tegenkomen met een gele hoes onder de titel All Time Best. Al met al een leuke verzamelaar, waarvan versie 1 ook op streaming is te vinden.

Zojuist las ik op. FB - de Boston page dat Tommy DeCarlo op 9 maart is overleden.

Pregnant detail is dat hij deze overlijdensdatum deelt met Brad Delp die ook op 9 maart overleed, 19 jaar geleden.

Beiden R.I.P.

O, joh?! In zijn biografie vertelt Michael Sweet heel positief over de man. DeCarlo werkte bij een grote doe-het-zelf-keten. Om te kunnen touren, nam hij onbetaald verlof en maakte bijna per ongeluk veel reclame voor zijn werkgever, omdat journalisten vaak over hem schreven. Dit in de trant van "een gewone jongen wordt popster".
Nou was de man voor dat laatste veel te bescheiden, aldus Sweet. Toen hij na de tournee weer op de deur klopte bij Home Depot, had deze géén werk voor hem. Als Sweet er enkele jaren later over schrijft, is deze nóg boos: koop niet bij die zaak, vindt hij.

Over wat er daarna gebeurde, lees ik op het nieuwsbericht van vandaag bij The Guardian.

Die 2008 versie mag dan een betere opener hebben, ik ben absoluut niet kapot van die re-master. En dat uitgerekend bij een band als Boston.

De 1997-remaster is van Ted Jensen, van wie ik het geluid over het algemeen wel goed vind. Die van 2008 is van ene Toby Mountain, een naam die me verder helaas niks zegt. Hoewel hij aardig wat masteringklussen op zijn naam heeft staan. Waaronder de Rykodisc-edities van de David Bowie-catalogus, die ik heel behoorlijk vind. Maar ja, die dateren van 1990, en toen werd er heel anders tegen mastering aangekeken dan nu.

Met het geluid van die heruitgave heb ik geen ervaring, maar zo te zien is de verpakking ook niet echt een verbetering. Zo'n slimline kartonnetje, onder het motto 'Completely eco-friendly package
100% Recycled Paperboard'. Zo'n ding slijt binnen de kortste keren, is mijn ervaring. Zodat je 'm alsnog nieuw wilt kopen, maar dan in de jewelcase-variant. So much for the environment...