The Wailers - Catch a Fire (1973)

Eerste album van Bob Marley & The Wailers hiervoor had hij al samen met The Wailers Soul Rebels en Soul Revolutiuons uitgebracht.

Dit album is eigenlijk een soort van wederopstanding van Bob Marley. In 1971 was hij totaal berooid en doelde doelloos rond door London. Door Chris Blackwell de oprichter van Island Records werden Bob Marley & The Wailers terug gestuurd naar Jamaica om daar dit album op te gaan nemen. Bij beluistering van de Master-Tapes van dit album was Blackwell van meening dat er nog het een en ander toegevoegd moest worden en hij liet een aantal Amerikaanse sessie muziekanten (steel)gitaar en keyboardsriffs toe om het album toegangkelijk te maken voor de Amerikaanse en Europese markt. Ook het idee van de orgineele Zippohoes met afgeronde hoeken en openklappend bovenstuk komt van Blackwell af.

Het album zelf betekend de grote doorbraak van Bob Marley & The Wailers. De nummers op het album geven een goed beeld van hoe het er in Jamaica aan toe ging in de vroege jaren 70, zoals in het nummer Concrete Jungle dat de schrijnende armoede beschrijft in de getto's en de aanklacht tegen de slavernij in Slave Driver, maar des ondanks is het geen treurig album nummers als Stir It up en Kinky Reaggae geven weer dat ondaks de ellende men het hoofd niet laat hangen.

Catch A Fire is een mooi en degelijk album dat Reggea ook buiten Jamaica bekend heeft gemaakt.

De orgineele nooit eerder uitgebrachte Kingston opnames (zonder de toevoegingen van Blackwell) zijn als bonus bijgevoegd op de Deluxe editie die in 2001 werd uitebracht naar aanleiding van de 20ste sterftdag van Bob Marley.

Bob Marley & The Wailers. Fascinerend, dat is het zeker. Op jonge leeftijd leerde ik Bob Marley kennen als een legende, zoals iedereen op een gegeven moment kennis maakt met de groten der aarde. Waarom dit de de legendes zijn is mij niet altijd duidelijk. Zo ook bij Robert Nesta Marley.

Want hij is niet de enige reggae-artiest in de jaren '70 die uit Jamaica komt. Het barst er van, van de geweldige artiesten en bands die de woorden van Jah verkondigden. Toch kent vrijwel niemand een van deze artiesten, terwijl iedereen Bob Marley kent. Het maatschappelijk geengageerde woord van Marley zal ook een rol spelen in de hype. Al verkondigt hij net zoveel reggae cliches als de anderen.

Ik verdiepte me graag in de reggae, maar van Bob Marley luisterde ik eigenlijk alleen maar de hits. Het klinkt allemaal wat poppy. Misschien ook wel omdat het altijd tussen de bekende popnummers werd afgespeeld.

De aankondiging dat The Wailers vrijwel bij mij om de hoek komen optreden gaf mij aanzet om het gehele oeuvre te gaan bestuderen. Te beginnen bij Catch A Fire, de klassieker, waarmee de hype begon.

Niks van de poppy hits, dit is authenticiteit in zijn puurste vorm. Romantisch ook, wat waarschijnlijk ook wel een belangrijk aandeel heeft in de hype. Dit album laat mijn verbeelding spreken.

Ik waan me in een vruchtbaar land met weedplanten zo groot als bomen. Een soundsystem, echte roots, en wat steppende dreadlocks die genieten van de ruimte en vrijheid. De straten in de ghetto's van Kingston, waar Rastafaris geloven in vredig Zion, ondanks de criminaliteit die is gestegen tot grote hoogten. Vervolgens een slavenplantage, waar de slaven uitgebuit worden en zingen om de moed er in te houden:

Slave driver, the table is turned.
Catch a fire, so you can get burned.
Dan op het strand met een meisje genieten van de zonsondergang. De rook vervaagt voor het zicht van de oranje gloed. De heerlijke geur, het moment.

Dit alles uitgedrukt in muziek. Geluid in harmonie. Zou dit de basis zijn voor de legende? Ik weet het niet. Voor mij persoonlijk is dit de basis.

We don't need no more trouble, what we need is love

"Catch a Fire" van The Wailers (ja die van Bob Marley) is de eerste stap naar hun grote doorbraak. Samen met o.a. Peter Tosh brengt Bob Marley reggae van het allerhoogste niveau. Het klinkt allemaal erg zomers en vrolijk, maar als je naar de teksten luistert is het allesbehalve koek en ei. De teksten verhalen over het harde leven op Jamaica, politiek en onderdrukking. Hoe vaker ik naar deze plaat luister hoe meer ik het gevoel krijg dat die zo op het eerste oor vrolijke en zomerse geluiden eigenlijk meer bezwerende, indringende en hypnotiserende ritmes worden. "Stir it Up" is het meest bekende nummer van deze plaat en heeft wat mij betreft als hoogtepunt de gitaarsolo van Peter Tosh. Overigens vormen Tosh en Marley op deze plaat een perfect duo dat helaas niet stand zal blijken te houden. "Catch a Fire" is een plaat uit de premier league van de reggae en als je wat verder luistert dan alleen de muziek sleurt Marley je mee naar de donkere kant van Jamaica.

Dit album is toch wel één van de beste van meneer Marley. Van begin tot eind gevuld met favorieten! Denk toch dat ik, als ik moet kiezen, "Concrete Jungle" het mooist vind.

Vroeger al grijs gedraaid, maar ik krijg er nog geen genoeg van... Toppertje!

Catch a Fire is samen met Exodus mijn favoriete plaat van Bob Marley & the Wailers, hier zeker nog met Peter Tosh. Hoewel de reggae regelmatig zonnig klinkt, zijn er ook somberder tonen te horen die helemaal in de sociaal bewogen teksten te horen zijn. Bob Marley's stem is geweldig en Peter Tosh's gitaar ijzersterk. The Wailers zijn een geweldige band. Peter Tosh componeerde 400 Years & Stop That Train. De rest werd geschreven door Bob Marley. Opvallend is dat echt alle songs op dit album echt goed zijn. Ijzersterk zijn voor mij Concrete Jungle, Slave Driver, 400 Years, Stop That Train, Stir It Up, Kinky Reggae & No More Trouble. Dat is dus bijna de hele LP: een klassieker met recht.