menu

Bob Marley & The Wailers - Natty Dread (1974)

mijn stem
3,74 (188)
188 stemmen

Jamaica
Reggae
Label: Tuff Gong

  1. Lively Up Yourself (5:29)
  2. No Woman, No Cry (4:06)
  3. Them Belly Full (But We Hungry) (3:10)
  4. Rebel Music (3 O'Clock Roadblock) (6:40)
  5. So Jah Seh (4:25)
  6. Natty Dread (3:33)
  7. Bend Down Low (3:10)
  8. Talkin' Blues (4:06)
  9. Revolution (4:20)
  10. Am-A-Do * (3:20)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 38:59 (42:19)
zoeken in:
avatar van avdj
3,0
Een vriend van me hoor ik al maanden over Bob Marley. Eindelijk heb ik de moeite genomen eens iets van de beste man te beluisteren. Nou, het valt me eerlijk gezegd niet mee. Nadat ik reggae geïnspireerde nummers van The Clash geluisterd had moest de Koning van de Reggae toch nóg betere nummers moeten neerzetten?

Nee dus. Het album klinkt wat onevenwichtig en kent de nodige langdradige stukken. De teksten zijn wat politiek getint, misschien een verklaring voor de ingetogen sound. Nou, het zal allemaal wel legendarisch zijn maar ik hoor het er absoluut niet van af. Krappe 3*

avatar van Ronald5150
4,0
Voorlopig behoort "Natty Dread" samen met "Catch a Fire" en "Exodus" tot mijn favoriete Bob Marley albums. Ook op "Natty Dread" heeft de muziek een serieuze ondertoon, ondanks het op het eerste gehoor zomerse geluid. Net als op "Catch a Fire" hoor je Marley zingen over de donkere kanten van het bestaan op Jamaica. Dat zorgt voor een interessante paradox. En als je naar de teksten luistert, dan verandert de muziek als snel van zomers naar bezwerend. Ook de hoes doet wat dat betreft een duit in het zakje. Het geheel doet allemaal wat donker en duister aan. Op "Natty Dread" zet Bob Marley wat mij betreft de kwaliteit voort en is het een prima album geworden dat zich mijn inziens kan meten met zijn beste werk.

avatar van Rudi S
5,0
Erg sterk album van Bob Marley, de eerste zonder Peter Tosh en Bunny Wailer, dit zal wel de oorzaak zijn van de gehanteerde naamswijziging (voorgaande 2 albums Catch a fire en Burnin' hadden als bandnaam The Wailers) van The Wailers naar Bob Marley & the Wailers.
Peter en Bunny waren natuurlijk fantastische vocalisten, maar Bob komt hier met een nieuw dames backing vocalen ensemble onder de naam I three(s) (ook The Ithrees werd gebruikt) met o.a. Bob's echtgenote Rita.
Op dit album zijn toch gewoon een stel van Marley's best leidjes terug te vinden.
Klassiekers als No Woman, No Cry, Them Belly Full (But We Hungry) en het geweldige titelnummer.
Hoogtepunten zijn voor mij toch wel het Rebel Music (3 O'Clock Roadblock) en het werkelijk prachtige Talking Blues.
Revelution sluit dit album fraai af, heel mooi is hier het samenspel tussen Bob en zijn dameskoortje.
Natty Dread is zo mooi.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:45 uur

geplaatst: vandaag om 19:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.