Beth Hart & Joe Bonamassa - Seesaw (2013)

Geweldige combo Beth Hart & Joe Bonamassa, Dat hebben ze op de eerste plaat "Don't explain" bewezen!
Ben erg benieuwd naar deze plaat gisteren hebben ze een leuk making off filmpje geupload en daar horen we al een aantal geweldige nummers voorbij komen YouTube - Beth Hart & Joe Bonamassa - SEESAW EPK

Wanneer ga je weer es rocken, Beth?

Al eens naar haar laatste solocd geluisterd?

"Bang Bang Boom Boom" bedoel je? Ja, heb ik. Ik vind 't allemaal een beetje gezapig worden. Ik mis de pit van nummers als "Broken & Ugly", "Say Something" of "Sick".

Bang Bang Boom Boom is nou ook niet echt een rockalbum toch? Overigens wel een top album! Maar ik hou daar in tegen ook niet van haar keiharde rock platen, Vind deze wel weer te gek! Met als hoogtepunt voor nu Miss Lady! Vandaag gekocht samen met de nieuwe Anouk
Mooie muziekmaand

Wat een fantastisch album het knalt je speakers uit zeker ook met de blazers erbij.
Wederom weer een topper van Joe deze is nu al beter als hun vorige wat ik niet voor mogelijk hield!

Geweldige plaat dit. Ondanks de voor een deel wel erg belegen covers knalt de muziek van Beth Hart en Joe Bonamassa uit de speakers. Geweldige band, een wereldgitarist en een zangeres die moes maakt van de concurrentie. Prachtig.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Beth Hart & Joe Bonamassa - Seesaw - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

De eerste samenwerking tussen Beth Hart & Joe Bonamassa op "Don't Explain" bleek direct raak te zijn. Het beviel zo goed dat een vervolg direct werd gepland en de studio werd al gereserveerd. Nu is er dus "Seesaw". Het concept is hetzelfde gebleven. "Seesaw" bevat net als de voorganger een verzameling mooie soul, roots en bluesnummers die Hart & Bonamassa geheel naar eigen hand weten te zetten. Het knappe van een dergelijk coveralbum is dat de gekozen liedjes niet zomaar willekeurige liedjes zijn. Het zijn ofwel eigenzinnige keuzes of wel nummers die een dermate grote status hebben, dat je jezelf er alleen maar aan kan vertillen. Wat kun je nu nog toevoegen aan een nummer als "Nutbush City Limits" van Tina Turner of "Can't Let Go", vooral bekend van Lucinda Williams? Nou, daar weten Hart & Bonamassa wel raad mee. "Nutbush City Limits" heeft nog nooit zo rauw geklonken. Alleen al die raunchy intro riff van Joe Bonamassa en dan de overweldigende raspende zang van Beth Hart. "Can't Let Go" wordt een tempo hoger gespeeld en het gitaarspel klinkt lekker donker en dreigend. Over het algemeen is "Seesaw" wat meer uptempo. dan voorganger "Don't Explain". Daarnaast is het geluid wat voller door meer gebruik te maken van blazers en toetsen. Mooie voorbeelden zijn opener "Them There Eyes" en "Miss Lady". Maar ook de rustpuntjes zijn van grote klasse. Juist op die momenten komen zowel de emotie en intensiteit van de stem van Beth Hart en het gitaarspel van Joe Bonamassa nog meer tot uiting. Luister maar eens naar die fantastische gitaarsolo aan het einde van "I Love You More Than You'll Ever Know". Ik kan niet anders zeggen dat deze samenwerking weer heeft geleid tot een prachtig album. Oh ja, nog een kleinigheidje: "Seesaw" is al de derde (!) release van Joe Bonamassa dit jaar ("We Want Groove" met Rock Candy Funk Party, "An Acoustic Evening with Joe Bonamassa" en deze "Seesaw"). Wat een productiviteit zonder ook maar enigszins aan kwaliteit in te boeten. Beth Hart en Joe Bonamassa is een combinatie dat tot ongekende synergie leidt. Ik ben er bij in Carré bij de DVD opnamen later dit jaar. Ik kan niet wachten!

Als je een topgitarist met een topzangeres samen laat spelen en er chemie tussen de twee is, dan is dit het resultaat. Wederom een uitstekend album!

Don't Explain vond ik een heerlijk album. 2 topartiesten die op een uitstekende wijze elkaar aanvulden. De voortreffelijke stem van Hart en het prima gitaarspel van Bonamassa. Bijkomend voordeel van de samenwerking was ook dat Bonamassa veel meer in dienst van het album speelde dan dat hij de gitaarvirtuoos uit wilde hangen. De keuze van de songs was ook heerlijk en prima in balans.

Al snel dachten de 2 dat het wel een goed idee was om het kunstje te herhalen. Voor de financien zal het een gouden zet zijn en dus geef ik ze geen ongelijk om het uit te brengen. Maar mijn hemel wat een flauwe verzameling hits bij elkaar zeg. De verrassing van Don't Explain is helemaal weg. Natuurlijk zingt Beth Hart nog steeds prima en is er met het het gitaarspel van Bonamassa nog steeds niks mis. Maar waar is de bezieling van Don't explain gebleven? Deze plaat is een brok gemakzucht. Meer kan ik er niet van maken.

Oei, wat is deze dame gezonken. Ik las flink positieve berichten over dit album en mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Ik ben namelijk wel flink onder de indruk van Leave The Light On en Screaming For My Supper. Op die albums combineerde ze rock met bezieling zonder dat de klemtoon te veel op het guitaarwerk lag. 17 Days vond ik al een flinke stap terug en met My California heb ik gelijk het laatste album van Beth aangeschaft.
Haar stem is en blijft geweldig, maar op dit album is er gekozen voor veilige muzikale ondersteuning. Nergens rauwigheid en de muziek lijkt te veel op de voorgrond te willen treden. Ook vind ik de muzikale achtergrond te druk Beh en vooral de meneer op de gitaar lijken wel een beetje te veel te pronken met hun vaardigheden. Dit is niet meer de Beth Hart die ik 3 keer live heb gezien. De kwetsbare vrouw die een hele scheut aan woede kan loslaten was veel beter dan de Beth die kiest voor de veilige weg. Ik ken lang niet alle originele nummers, maar degene die ik ken zijn vele malen fijner en beter. Dit album betekent niet de terugkeer van Beth Hart in mijn platenkast.

Don't Explain heeft me toentertijd compleet weggeblazen, zou dat ze hier weer lukken?
Al snel blijkt dat de kwaliteit weer erg hoog is, dat de muziek weer heerlijk is om te luisteren, en dat je halverwege november nog een heerlijk sfeervol album kan beluisteren.
Maar het wegblazen wil hier niet echt meer lukken.

Misschien ligt het aan het feit dat ze eigenlijk hetzelfde doen als op de vorige en dat de verrassing er daardoor wel vanaf is.
Ach ik weet wel dat dit album weer fantastisch klinkt en dat dit met enige regelmaat wel weer beluisterd zal worden.
En als ze besluiten om het nog een derde maal te herhalen zal dat ook zeker niet erg zijn.

Het album zelf staat vol met verschillende nummers, de een lekker snel en hard terwijl de ander een wat donkerder en rustiger sfeertje neerzet, en natuurlijk van alles ertussenin.
De stem van Beth onder de begeleiding van Joe's gitaar is natuurlijk weer heerlijk om te horen, en laten we ook de rest van de band niet vergeten want die zetten een fantastische sfeer neer.
Het plezier waarmee dit gespeeld wordt is duidelijk te horen, en ongeacht de omstandigheden weet dit me dan ook altijd weer vrolijk te krijgen.

Ja Beth & Joe flikken het weer.
Een dijk van een album wat veel mensen plezier zal brengen en waar het plezier en de kwaliteit aan af te horen zijn.
Een welverdiende 4.5*

Dit album te druk?

Niet voor mij. Dit is een fijne soort van drukte. Het lijkt soms een wedstrijd tussen Beth's gegil en Joe's huilende gitaar, maar uiteindelijk komt men toch mooi samen aan. Een klein uurtje heerlijk genieten.

Vorig jaar, voor het uitkomen van dit album, pas kennis gemaakt met de combinatie Beth en Joe. Don't Explain toen ook direct in huis gehaald. Geweldig album. Dus toen ik kort erop vernam dat er een 2de album uit zou komen was ik benieuwd. Zodra ik de eerste reacties las, had ik het idee dat het een minder album zou zijn. Toch aangeschaft. Voor mij is het geen minder album. Misschien voort borduren op 1ste album. Maar wat een klasse album.
Zodra ik het album opzet word ik vrolijk van de knallende opening. Voor mij kan het album niet meer kapot. Geen spannende verandering met vergelijking tot het eerste album,. Maar heerlijk een aantal oude nummers een spetterende nieuwe uitvoering geven. Voor mij mag er een 3de album komen.

De cover "Love you more than you'll ever know" is sensationeel goed uitgevoerd. Daar heb je t wat mij betreft ook meteen mee gehad. De rest is uitermate teleurstellend. Shame on Beth and Joe.

Omdat jij teleurgesteld bent?

Het niveau van de songs spreekt me gewoon niet aan. Ik ben het met een aantal van mijn voorgangers eens dat Don't Explain een prima bluesrock album is wat lekker, gevarieerd en spontane songs kent. Dat hoor ik echt niet terug op Seesaw. Een set mij niet aansprekende songs. Daar was/ben in teleurgesteld.

That's a shame for you.

Geweldige plaat! Gaat verder waar de samenwerking op don't explain eindigde, alleen dan iets meer up tempo. Deze samenwerking mag nog wel even doorgaan zo. Toen ze in Nederland waren voor optredens had ik nog geen kennis met ze gemaakt, dus ik hoop dat ze snel weer voor een optreden deze kant op komen. Ik ben fan!