Blonde Redhead - Fake Can Be Just as Good (1997)

Destijds afgedaan als Sonic Youth-ripoff, maar imho veel meer dan dat. Erg sterke composities, schitterende samenzang en ja, afwijkend gestemde gitaren. Maar geen ripoff.

M'n eerste kennismaking met dit gezelschap en een behoorlijk sterk, compact plaatje dat inderdaad aardig wat overeenkomsten vertoont met SY. Hun "sleazy" sound bijvoorbeeld waarbij trashy elementen op een hoopje worden gegooid met popmelodieën.

Het resultaat is behoorlijk rock 'n roll en Fake Can Be Just As Good lijkt een opvallend coherent geheel te vormen. Als ik er toch 1 favorietje moet uitpikken, laat het dan maar Bipolar wezen.

Niet echt 100% m'n kopje thee maar ik heb er toch nog 'n 3-tje voor veil, en dan ben ik eigenlijk al tamelijk vrijgevig .

Moet deze gauw eens gaan luisteren, ken hun eerste album. die qua stemmen nogal laag uitvalt. (waar ik het niet mee eens ben).

Qua gemiddelde bedoel je.... ja dat klopt. Maar deze blijft voor mij hun beste. Zeldzaam spannende plaat!

Inderdaad qua stem gemiddelde. Ben deze nu a/h luisteren en bevalt best goed. Eigenlijk doet alleen het drumwerk mij af en toe aan Sonic Youth denken en misschien de afwisseling tussen zanger/zangeres!

Dat komt door de sambaballen

Heerlijk album - nog voordat hun geluid gladder en minder interessant werd - hoewel het album hierna (Lemons) ook niet te versmaden is. Beste track: Futurism Vs Passéism - instrumentaal en met een lekkere riff.

De latere albums van Blonde Redhead heb ik wat meer mee. Toch is dit een fijn album. De vergelijking met Sonic Youth is te begrijpen, alleen mis ik de drive die Sonic Youth zo kenmerkt. Het grijpt me minder bij de strot.
In de eerste drie nummers lijkt de band nog wat zoekende. In slotnummer Futurism Vs Passéism lijkt de juiste snaar gevonden. Dit is ook het nummer wat volgens mij de SY sound het meeste benadert.
De 3,5* kan blijven staan.

In aanloop van hun concert volgende week deze nog eens bovengehaald. Blijft inderdaad met voorsprong hun spannendste. Geen enkel zwak moment. Jammer genoeg geen ouder werk te bespeuren op de setlists van deze tournee.

Bipolar wordt gespeeld deze tournee, maar niet op elk concert dus je moet geluk hebben.

Gelukkig hadden we in Amsterdam gisteren geluk! Wat een fantastische uitvoering, en sowieso een sterk optreden. Vond het een fijne mix tussen oudjes en nieuw werk. Alleen het toegift had nog wel een uptempo nummer kunnen gebruiken.

Geschreven in De album Top 100 van...:



Een paar platen later poetste Blonde Redhead haar sound op om meer richting dreampop dan wel shoegaze te gaan, maar deze plaat is voor mij de real deal: vaak wringend en schurend en daardoor nagelbijtend spannend, rafelig, rauw. Op deze plaat worden ze bijgestaan door Unwound-bassist Vern Rumsey die een hele kenmerkende basstijl heeft die wonderwel goed bij de muziek past. Helaas spelt hij alleen op deze plaat mee. Originele en sterk in elkaar zittende composities, mooi tegen elkaar in spelende gitaren, geen enkele misser en geen seconde te lang: de beste Blonde Redhead.

Aangekruist als favoriet:
1. Bipolar
2. Futurism vs. Passéism