Eno / Cale - Wrong Way Up (1990)

Na zijn samenwerking met Lou Reed op Songs for Drella liet John Cale in 1990 nog een 2e keer van zich horen met een sterke CD, ditmaal samen met Brian Eno.
Wrong Way Up kent een melodieuze aanpak die samen met de zang bij vlagen voor een haast mystieke atmosfeer zorgdraagt.
Wat opvalt is dat Brian Eno na lange tijd eindelijk weer eens zong en zijn stem vormt zowel een intrigerende tegenhanger als een fascinerende aanvulling op de vocalen van John Cale.
Beide nemen afwisselend de leadzang voor hun rekening, maar soms bedrijven ze een meeslepende vorm van community singing zoals in het prachtige One Word.

Kortom een mooi, intrigerend album - 4 sterren.

mooi gezegd, ik begrijp eigenlijk ook niet waarom brian eno niet eens vaker zn stem laat horen
op spinnning away klinkt hij geweldig
en cordoba met john cale is ook prachtig,
maar dat is heel het album eigenlijk

Zijn die laatste twee tracks bonus tracks op een CD reissue? Die heb ik namelijk zelf er niet op staan

Vandaag weer eens vastgesteld hoe fenomenaal dit album is. Wel opvallend weinig stemmen trouwens.

Ik kende Spinning Away al jaren en vond het altijd (en nog steeds) een prachtig nummer. Het album kwam ik gisteren toevallig tegen en heb het meteen gekocht.
De rest van de nummers klinkt ook lekker, maar ik wacht nog even met beoordelen tot ik het wat vaker heb gehoord.

Als kind heb ik deze cd vaak geluisterd, omdat mijn vader hem had, en omdat ik het geluid van Wrong Way Up wel spannend vond, denk ik.
Inmiddels zijn we een tien-/vijftiental jaren verder, en draai ik deze cd nog heel af en toe.
Ik vind vooral de eerste nummers, tot ongeveer Spinning Away, het meest de moeite waard. De daaropvolgende nummers zijn niet even spannend, en met name Crime in the Desert en The River zijn voor mij een hele zit, en ik ben dan ook blij dat de cd daarna afgelopen is.
Het geluid van deze plaat wordt, althans naar mijn oren, erg bepaald door synthesizers en computerachtige drums. Als voornamelijk metalluisteraar zorgt dat er voor mij voor dat er een hele andere sfeer ontstaat dan die ik gewend ben, en dat is ook een van de redenen waarom ik Wrong Way Up nog steeds goed kan waarderen. Dat ik de eerste nummers van de cd het best vind, heeft hier volgens mij ook mee te maken: in het begin word ik elke keer weer verrast door het geluid, maar na een paar nummers begin ik alweer te wennen, en begint het me ook weer te vervelen. En daarbij mis ik in de laatste nummers ook de opbouw van spanning.

Ik geef dit album 3.5*, niet alleen omdat er een aantal goede nummers opstaat (In the Backroom, Cordoba, Spinning Away), maar omdat ik goede herinneringen heb aan deze plaat.

Moet zeggen dat ik veel meer had verwacht van dit album: jengelende violen, minimalistische piano’s en Eno-soundscapes hadden mij wel aangestaan. In plaats daarvan zijn Eno en Cale ineens de vrolijkheid zelve met dit niets-aan-het-handje-plaatje.

Wrong Way Up klinkt erg luchtig en behoorlijk poppy voor hun doen. Vocaal blijft het soms een beetje behelpen met deze helden. Neemt niet weg dat ik het een lekker ritmische cd vind, maar echt uitdagend wordt het nergens, terwijl een ‘Empty Frame’ wel erg onnozel en carnavalesk klinkt.

Wel één van de allerslechtste hoezen ooit. Had Eno een dummycursus Paint gevolgd toen hij zijn eerste computer kocht ofzo?

Een weekend langs de 'pop'albums van Eno en het bevalt me uitstekend. Onderschat zanger met hele rij prachtongs. Dit album heb ik met een andere, smaakvoller fotocover in de kast (Hannibal, 2005).

Bizar, maar ik hoor hem nu net voor het eerst. Verrasend, zo'n flierefluiterige schijf van deze heren. Hoes is gruwelijk.

Eno en Cale zijn gasten die ik erg hoog heb zitten. Ze verdienen echt een betere hoes, maar muziek is heel aardig. Twijfel tussen 4 en 4.5 , maar duidelijk is dat plaatje een aanwinst is in mijn kast ?
Schouders los bij Spinning Away ?

Brian Eno en John Cale = creativiteit en dat het tot een samenwerking kwam is eigenlijk best een zegen.
Wat te verwachten dan. Het zou zomaar kunnen uitmonden tot soundscapes met een verdwaalde viool van Cale en diens vaak wat sombere onheilspellende stem.
Wellicht iets in avant - garde vorm?
Maar nee, Wrong Way Up is een opvallend luchtige samenwerking. Meer pop dan art-rock en het luistert weg als een plezierig samen zijn van deze muziekhelden.
Zo'n beetje om en om de leadzang, transparante invulling en fijne pakkende melodieën.
Een heel ritmische plaat ook. Zo te horen een combi van geprogrammeerde en daadwerkelijk gespeelde drums/percussie.
Neem beiden stemmen bij elkaar en die kleuren heel fijn samen.
Een zomerse positieve plaat die gewoon heerlijk wegluistert en een prettige vibe heeft.
Lay My Love is een grootse opener met dat poppy/ folky sfeertje en feitelijk is het hele album aangenaam luistervoer.
Het ene even sterker dan het andere, maar dit is iets wat ik zeker vaker ga beluisteren.