Mastodon - Remission (2002)

KILL AND I WILL BE DAMNED
FORGIVE AND I WILL BE FREE
!!!!

begint toch steeds meer vorm te krijgen als een ware 'underground' metal klassieker van de laatste jaren!

Waanzinnig hoog gemiddelde ook (ok pas 9 stemmen, maar toch). Volledig terecht overigens.

hoog gemiddelde, omdat iedereen die het kent, het eigenlijk wel goed zal vinden, melodieus en toch ruig, gewoon een meesterwerk

Ik heb 'm inmiddels ook maar naar 5 sterren gegooid. Er zat weinig anders op gezien de absolute genialiteit van deze band en plaat.

Vooral het drumwerk blijf ik van een uizonderlijk hoog niveau vinden.

inderdaad hammerhead, een wijs besluit

5* voor dit superalbum en vooral de laatste 5 nummers.

Dit blijft inderdaad zo'n killeralbum. En behalve het drumwerk komen ze ook vaak met originele gitaarriffs en is dit dou (ik ben de namen even kwijt) ook een prima gitaartandem. Ik had het al aangegeven bij Leviathan geloof ik, maar ik wil alsnog weer even kwijt dat ik blij ben dat ze met hun mythologische/historische teksten nog een extra tint aan hun muziek geven. Ik kan ook echt niks anders geven dan 5*

Noise? Progressief? keihard metal? Remission is het allemaal! Vlammend, dynamisch, emotioneel en haatdragend. Briljante release! 4,5*, want ik geef Lifesblood er 5*

Ik heb, onder meer vanwege het lovende commentaar hieronder, deze plaat inmiddels vele malen beluisterd en ik moet zeggen dat ik het inderdaad een sterke plaat ben gaan vinden. Toch wil het voor mij maar geen 5*-album worden. Hoewel ik het met HammerHead eens ben,



stoort datzelfde drumwerk mij op bepaalde momenten. De drummer laat werkelijk geen enkel gaatje open. Op een of andere manier vind ik het vele 'snare-geroffel' (bij gebrek aan een beter woord) niet altijd even goed bij de rest van de muziek passen. Ik zeg het niet vaak, maar de drums hadden wat mij betreft iets minder 'druk' gemogen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of er luisteraars zijn die deze mening met mij delen...
Al met al kan ik de kwaliteit van dit album niet ontkennen en heb ik dus toch 4,5* gegeven. In de toekomst is zowel een stijging naar 5 als een daling naar 4* sterren niet onmogelijk. Nieuwe luisterbeurten (en wellicht nieuwe inzichten/meningen) zullen dat gaan uitwijzen..

er is iets mis met dropsoep!

Nogalwelzotamelijk ja.

Toen ik deze plaat opzette ging er een soort gevoel van herkenning door mij heen. Niet in de zin van "ik ken dit al", maar in de zin van "dit is wat ik zoek". Dat wat ik zocht was: intensiteit, complexiteit, instrumentenbeheersing zonder "gevoel" kwijt te raken, snoeihard, (en dan vergeet ik bijna nog het bijna legendarisch goede drumwerk), melodieus, ingetogen (het slotnummer), kortom alles wat voor mij een metal plaat moet hebben. Niet dat een cd zonder al deze dingen geen goede is, maar het geeft toch een bepaalde meerwaarde aan mijn muziekbeleving.

Het begint al met Crusher Destroyer, beter kan een plaat niet openen, snoeihard, veelbelovend en zet je al op scherp na de eerste minuut.
En dan March of the Fire Ants... man toch die intro! Hier laat de drummer, meer noch dan op de nummers, weten wat voor klasbak die jongen wel niet is. Om dan uit te barsten in orgie van agressie. Op naar het volgende denk je dan.
Where Strides the Benemoth begint tergend traag met een ongeloofelijk logge gitaarmuur, als ik het trouwens goed heb, meen ik het zelfde stuk melodie terugkeren een beetje verder in het nummer, maar dan met ietsje meer tempo. In ieder geval, we zijn aan het einde van het derde nummer en er zijn al drie wereldplaten langsgekomen. Deze trend zet zich de hele plaat voort om te eindigen met een slepend slotnummer, een waardig einde voor een klasseplaat
Verder zou ik nog even Mother Puncher willen vermelden, voor mij is dit de absolute topper van de cd. Een werkelijk prachtige opbouw, met hoe tegendraads het ook moge wezen, de climax ietsje voor het midden van het nummmer. Weinig groepen doen en diegene die het doen, bereiken er niets mee (nu ik een beetje nadenk schiet ermij eigenlijk geen enkele groep te binnen die het eigenlijk al gedaan heeft, maar soit), maar mastodon, die sloebers toch, lappen het hem toch niet zeker! Met een werkelijk sublieme glansrol voor, jawel, de drummer. Maar hier krijgt het gitaartandem toch ook wel een eervolle vermelding, ze kunnen al magistrale riffen uit hen vingers toveren, maar wat ze hier presteren is nog niet eerder vertoond, en op leviathan ook niet (alhoewel megalodon dicht in de buurt komt)
Om kort samen te vatten: gewoon kopen.

Workhorse vind ik een fantastisch nummer.
Dat verschroeiende begin met het volume open is echt geweldig.
Ik ben niet zo voor het groepen van het Mastodon type, maar voor deze band wil ik een uitzondering maken, omdat ze muzikaal verschrikkelijk goed zijn.
Vooral instrumentaal is dit dus geweldig, want het geschreeuw is niet mijn ding.

De zang doet wat afbreuk(half sterretje d'r af)- ook weer niet zo slecht dat ik er aan zit te storen- op volgens mij een van de beste orginele Rock/Metal cds van de laatste jaren.
En hun beste in mijn optiek tot nou toe.

Met dit album ben ik een jaar of 2 terug in Mastodon gekomen. Ik vind het drumwerk te geniaal voor woorden en als een bandje genaamd Tool niet zou bestaan zou Bran mijn favo drummer zijn. De riffs op het album gaan alle kanten op en de vocals zijn hoewel totaal onverstaanbaar heerlijk om bij mee te schreeuwen.


Crusher Destroyer is mijn favo nummer van de cd. Mijn vriendin kan Mastodon best appricieren behalve dat nummer. Haar hoofd wordt echt gekraakt daar

Toen ik deze plaat besteld had wist ik niet zo goed wat ik ermee aan moest... Ik dacht dat het High on Fire-achtige stoner was... Maar wat een plaat! Een van de beste metalplaten ooit!

uhu!

Ben ik de enige die alleen de snellere nummers zoals Burning Man, Crusher Destroyer, Mother Puncher,.. écht goed vindt? Niet dat de rest slecht is, maar het interesseert me toch niet zo...

Een van de vetste Metal. Heeft nog net geen plaats in mn Top 10.
1. Omdat ik al zoveel kandidaten heb
2. Omdat er toch ook nog heel wat betere platen zijn

Echter ik kan deze plaat niet anders dan een 5* geven. Toch een halfje meer als Levi..huppelepup en een heel stuk beter als Blood Mountain, wat ik nog steeds een achteruitgang voor mastodon principes vind. Het gekke is dat ik nu juist Blood Mountain als enige plaat heb, vanwege dat het mijn 1e kennismaking was.
Geniaal drumwerk, vette gitaren en een oerbrul.

5* dus.

Tsjah, besluit je eens te postten bij het "Ga dat eens reviewen topic", word prompt dit album aangewezen als materiaal. Goed dan.

Het album heb ik nog steeds niet in bezit en luister ik niet vaak. Dergelijke albums als Catch 33 (Meshuggah), Alien (SYL) en ook dit Remission staan al een hele tijd op mijn immer groeiende TO BUY list (43 inmiddels, waren er 39 geworden, herkenbaar?), maar zijn nu niet direct albums die ik vaak luister. Ze zijn namenlijk zooooooooo vermoeiend, dit album dan vooral door het ADHD hakwerk van Dailor. (kom ik nog op terug)

Genoeg negatiefs. Waarom dit voor mij een 5* verdient.
Dit was nieuw, zeker voor mij. Nuja dat was de EP natuurlijk, maartoch het eerste volwaardige album waar ze het geluid op lieten horen. Ik vraag me af hoe ver bands als Baroness, Kylesa en misschien ook wel Intronaut waren gekomen als Mastodon niet met dit geluid voorop had gelopen. Wat dat betreft in mijn ogen een klassieker ja, want wel een soort start van een nieuw soort tak van Metal naar mijn weten.

De kracht van deze plaat is dus de kracht, maar ook de speelsheid die daarin zit. Die word vooral veroorzaakt door het drumwerk. Die man blijft, zeker bij de snelle nummers, niet langer als een paar seconden bij een ritme hangen of hij is alweer met de volgende break bezig. Geweldig, maar af en toe ook vrij zwaar om naar te luisteren. Er zitten daarvoor dan ook weer wat rustige stukken ingebouwt, waaruit blijkt dat ie het wel KAN, 1 maat vasthouden. Topdrummer. De rest klinkt gewooon heel lomp, maar ook daar gaat toch heel wat techniek vanuit.
Dat het niet alleen lomp hoeft te wezen, word maar weer bewezen in het nummer Elephant Man, waar de gitaar nu eens een keer niet voortraast, maar mooi speelt.

Ik hoop dat dit het allemaal duidelijk gernoeg weergeeft. De plaat verdient de 5* daarom terecht.

Beste metal plaat die er is op deze aardkloot. Stuk voor stuk brilante muziekanten die ook volop gebruik maken van hun talenten. Razendsnelle en toch rockende drums, geweldige gitaarriffs die keihard op je af komen. En dat verwerkt in ook nog is geweldige gestructueerde songs vol emotie en passie met een nog hardere sound waar je echt kapot van gaat.

minimaal 5 sterren waard, volgende albums zijn ook geweldig alleen iets minder bruut dan deze plaat!

Naar aanleiding van het positieve commentaar hier waar sommige het zelfs 'de beste metal plaat die er is' noemen ben ik deze plaat eens ga luisteren. Leviathan en Blood Mountain kende ik al wel en beide platen waardeer ik hoog, maar dit ligt me nog meer. Hier wordt de nadruk wat meer op het gebeuk gelegd in plaats van de melodie, niet dat de melodie hier niet aanwezig is, maar die hoor je op nakomende platen toch wat meer. Met deze plaat worden we getracteerd op vet gitaarwerk (Crusher Destoyer, wat buldert dat nummer toch vreselijk vet!) en drummer Brann Dailor drumt echt alsof zijn leven ervan hangt, geweldige fills en van continue in het zelfde ritme blijven drummen heeft deze man geen weet.
Werkelijk zeer goede muzikanten, en niet alleen met gebulder en gebeuk van een dusdanig hoog niveau wordt deze plaat gevuld, ook een wat ingetogen, instrumenteel nummer als Elephant Man is zeer geslaagd.

De zanger heeft overigens wel een vooruitagng geboekt in de loop van de tijd als je dit met bijvoorbeeld Blood Mountain vergelijkt waar de man iets meer variatie biedt, maar dat houdt deze originele en briljante plaat niet van de 5 sterren vandaan.

"This song is about work. Work fucking sucks!"

Hell yeah, en hiermee luidde Brent Hinds het nummer "Workhorse" in op het Hellfest festival. Om vervolgens met z'n 4en het beste nummer van deze plaat keihard beukend ten gehore te brengen.

Ik ken "Remission" niet goed genoeg om er een stem aan te binden, maar ik besef maar al te goed dat deze geniale plaat het begin was van al het moois dat Mastodon verder zou maken, vooral een gigantische ontwikkeling naar ''Leviathan", dat toch een stuk anders is dan deze "Remission".

Heel goed album, de zanger ligt me wel niet helemaal.

Mij juist wel, geweldig. Maar met hun 2de zal Mastadon pas een meesterwerk afleveren.

lol waarom heb ik dat nu geschreven? Kvind hem ondertussen zalig, de zanger

't Heeft bij mij ook even geduurd maar ik hou nu ook echt van de zangers van Mastodon (jaja, het zijn er twee). Ik zie altijd een stelletje holenmensen voor me heerlijk onbeschoft hier de bul bij elkaar aan het brullen zijn. Dat gebeurt dan gelijkertijd wel met een ongelofelijk goed gevoel voor muzikaliteit en timing waarbij precies op het juiste moment die oerbrul er bij gehaald wordt wanneer het nummer dat nodig heeft. Dat die ene zanger zich na dit album wat meer is gaan toeleggen op de melodieuze kant maakt het voor mij alleen maar diverser en interessanter.

Precies hoe Mastodon op de eerste 2 platen was! Blood Mountain is een meer uitgesponnen meesterwerk, minder beukend maar daardoor niet minder geniaal (4,5*), maar de holenmens-factor is op Remission en Leviathan het hoogst, Brent Hinds die in enkele nummers (Workhorse, Island, Aqua Dementia) de longen z'n lijf uitschreeuwd (wat we op Blood Mountain jammerlijk genoeg minder beleven) en Troy Sanders die daar met een MEESTERLIJKE brul weer extra dimensie aan toevoegt.

Overigens is het hele gebruik van meerdere zangers bij Mastodon ontzettend goed in elkaar gezet! Door de meerdere zang(stemmen/manier van zingen) worden de songs ook anders geschreven: neem bijv. Crystal Skull van "Blood Mountain". Hierin zitten 3 zangers; Brent Hinds, Troy Sanders en gastvocals van Scott Kelly van Neurosis. Live versies van dit nummer zónder Scott Kelly vallen gewoon wat tegen, omdat zijn andere stemgeluid een extra 'kleur' aan het lied geven, en dit qua muzikale begeleiding gevolgt word.

En nu even snel "Where Strides the Behemoth" oppleuren, en namens aslan en mij dan denk ik:

KILL AND I WILL BE DAMNED!!
FORGIVE AND I WILL BE FREE!!

Vooral op Crusher Destroyer is de holenmens factor erg hoog, blijft een zalig beuknummer. Die zogenoemde factor is op Leviathan al wel iets minder dan hier waar ook ruimte wordt gemaakt voor de melodie. Overigens ben ik tot het besluit gekomen dat dit hét meesterwerk van Mastodon is, verhoogd naar 5 sterren!