Mastodon - Remission (2002)

Mastodon is volgens mij een van de bekendste van de metalbands die de laatste 10 jaar zijn komen bovendrijven. Blood Mountain heb ik een tijdje in huis gehad, maar heb dat album vrij snel weer weggeven. Vond er weinig aan. Een paar weken geleden ben ik desondanks begonnen aan Remission.

Ook met Remission kan ik niet zoveel. Voor mij kunnen albums (inclusief metalalbums) op verschillende manieren goed zijn: doordat ze vol staan met sterke nummers, liefst met kop en staart, die door hun melodie of riffs in mijn hoofd blijven hangen; doordat ze een gevoel uitademen waarin ik me goed kan verplaatsen; of doordat ze zo extreem zijn dat het een avontuur is om het album te beluisteren.
Remission is voor mij geen van dat alles: ik kan geen structuren ontwaren die me bevallen en er zijn geen riffs die blijven hangen. Het vooral door de zang opgewekte holbewonergevoel spreekt me niet aan. Niet in de minste plaats omdat ik die zang absoluut niet sterk vind. Na een tijdje gaat het me tegenstaan zelfs. Tot slot heb ik binnen de metal veel extremere dingen gehoord (die me wèl aanspraken).

Het drumwerk vind ik hier aanvankelijk nog wel de moeite waard. Ook dat wordt me op een gegeven moment bijna te veel: te druk, elk gaatje dichtgetimmerd.

Conclusie, na het horen van Remission en Blood Mountain: het soort metal dat Mastodon maakt, bevalt mij gewoon niet. Waar ik zo nu en dan best nog kan genieten van de albums van Baroness en Kylesa die ik heb, verpest de zang het hier.
Ik was van plan Leviathan nog te luisteren, maar ik geloof dat ik me daar maar niet meer aan ga wagen.

2.5*

Ok, ik snap het enthousiasme van een aantal leden hier. Ik kan ook zo binnen mijn vriendenkring de mensen aanwijzen die dit ongetwijfeld heel tof vinden, maar ik vind het toch teveel geschreeuw, weinig wol. Dat geschreeuw mag je vrij letterlijk nemen. Sludge is ook nooit echt mijn genre geweest. Ten opzichte van de EP Lifesblood hoor ik in elk geval veel progressie. De punk attitude hoor ik nog een beetje. Zeker in zo'n opener (die ook weer een sample uit Jurassic Park geleend heeft. Ik weet zelfs exact het moment in de film). Ik mis gewoon een beetje inhoud en Mastodon lijkt harde en rustige stukken niet te kunnen combineren. Ik heb Ol'e Nessie als favoriet aangevinkt, maar dat is omdat het prettig klinkt. Niet omdat het een goed nummer is. Trainwreck komt misschien nog wel het meest in de buurt.

Ik stoor me ook aan het voortdurende geschreeuw. Dit soort grunts zijn kneiterhard, maar tegelijkertijd ook heel vlak. Voor mij zit er niks achter en het is eendimensionaal. Instrumentaal hoor ik wel interessante dingen, maar de plaat als geheel vind ik niet heel boeiend. Ik houd het, net als bij de EP, op drie sterren, maar wel een dikke drie hier.


Tussenstand:
1. Remission
2. Lifesblood

Nog steeds teveel geschreeuw naar mijn smaak, maar er staan wel een paar hele sterke tracks op. Ol'e Nessie, Trilobite en Elephant Man geven namelijk echt enorm veel kwaliteit met sterke sfeerwisselingen en melodieuze passages. Ik voel hier al langzaamaan dat de band wel aan het evolueren is in een richting die me wel trekt, maar de meer hardcore-achtige stukken mag men dan wel echt laten vallen. De kwaliteit kan ik echter op dit album ook niet ontkennen.

Tussenstand:
1. Remission
2. Lifesblood