Testament - Practice What You Preach (1989)

Titelnummer is geweldig. En er staan toch wel wat gedenkwaardige songs op. Ook de solo's zijn om te smullen.

Hier had meer in gezeten. De songs zijn best sterk maar het komt er gewoon niet uit. De productie verpest alles.

Ik vind het toch een genietbare plaat.
Lekker in het gehoor liggende zanglijnen en toch wel ontzettend veel gave licks en solo's.

Het valt me overigens wel erg op hoe hard de basskick in de mix staat. Erg irritant. Het klikt maar een eind weg. Ik heb sowieso al een hekel aan getriggerde drums.

Ik heb deze plaat grijsgedraaid in 1989/1990, en misschien juist wel omdat het zoveel op Metallica leek. Nu terugkijkend is dit misschien een matige plaat, maar er zitten voor mij zoveel herinneringen aan dat het voor mij een topper blijft.

ik heb blijkbaar ook wat met die manier van produceren, ik lees vaak dat het vlak genoemd wordt. ...And Justine for all is mijn favoriete Metallica plaat, en die droge maar heldere productie kan ik wel waarderen. Op beide platen dus.

Merci Ozric Spacefolk, nu hoor ik enkel nog maar die basskick (en ineens ook de snare)... Maar dat verandert niets aan het feit dat ik dit alweer een geslaagde plaat vind van deze klasseband.

Hahahaha.... Once you hear it, you can't unhear it....

Een opvallende sound inderdaad. Nergens voor nodig.

Heel Practice What You Preach was eigenlijk nergens voor nodig.

Het enige album dat ik van de band heb, maar persoonlijk vind ik dit een fijn album. Je hoort wat invloeden van deze en gene bands uit die tijd, maar toch een eigen geluid. Door de bank best wel sterke nummers en zeker een goede productie wel. Ik heb hem op vinyl.

Testament revancheert zich met deze plaat voor het wisselvallige The New Order. Iets minder 'thrashy', wat meer melodie en een productie die ten opzichte van de eerste twee albums erop vooruit is gegaan.

Hier begint het verval van Testament. Het probleem is niet eens dat de heren al afstappen van de pure thrash die ze eerst maakten, maar vooral dat de goede songs niet meer zo vlot uit de pen komen. De beste nummers zijn de titeltrack en, vooral, Sins Of Omission. Twee songs die niet misstaan hadden op de vorige platen. De andere nummers vallen op door lelijk zangwerk (The Ballad) of gekke fratsen. De basgitaar klinkt als een natte scheet of wordt soms helemaal weggelaten. Dit album is zelden echt goed en op veel momenten gooit Testament de eigen ruiten in.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Ik kende de titeltrack al een tijdje en dacht op basis hiervan toch dat het album best een vergelijkbare kwaliteit zou kunnen hebben met de twee voorgangers, maar in de praktijk valt dit toch tegen. Chuck Billy's zang gaat daarvoor teveel alle kanten op. De semi-grunt is echt verdomd lelijk en de zangstukken bij het refrein van Time Is Coming klinken vreemd radiovriendelijk op een onplezierige manier. Blessed In Contempt is dan weer wel een track die zich met gemak kan meten met het materiaal van de vorige albums. Greenhouse Effect en Sins Of Omission zijn ook beide lekkere thrashsongs en het intro van The Ballad laat toch ook horen dat Skolnick zich kan meten met een Friedman. Jammer dat laatstgenoemde lied echt baggerslecht gezongen is. Dit had nooit op het album mogen komen. Afsluitende twee tracks zijn dan wel weer lekker.

Vreemd album zodoende. Echt niet slecht, maar het voelt allemaal net gewoon te inconsistent om echt goed te zijn. Alsnog heb ik er voor het gros toch best van genoten.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Als ik de lijst van mislukte thrash albums bekijk die deze producer onder handen heeft gehad snap ik wel dat ik van begin tot eind vergeefs zit te wachten op vuurwerk.

De thrashmetal van Testament neigt hier naar spierballenrock. Ze zijn niet de eerste die die crossover maken. Geen snelle speedmetalsongs, maar meer midtempo metalsongs met een wat vreemde productie en inderdaad een soort quasi-grunt van Chuck die niet echt past bij de muziek.

Het gitaarwerk is okay, vooral de wat fusion-achtige solo's van Skolnick. Toch haalt deze plaat het niet bij de voorgangers.

Gek. Want in mijn geheugen was deze juist sterker dan de voorganger.
Absolute dieptepunt van deze plaat is Envy Life met zijn punkrock-refrein en de vreemde drum-effecten.

Naar mijn mening een wat vreemde schijf van de heren. De band lijkt wel te stoeien met bepaalde ritmes en songstructuren waardoor het geheel maar niet echt lekker op gang komt.
Daarnaast klinkt Chuck Billy ook wat geforceerd, alsof de zanglijnen ook niet altijd goed aansluiten op het muzikaal gebodene. Pas bij Sins of Omission veer ik op uit mijn stoel, een wervelend ritme, een kamerbreed refrein en fraaie tempowisselingen maken dit tot een prima song. The Ballad laat al een voorbode horen wat men op The Ritual zou gaan aantreffen, desalniettemin een fijne powerballad.
Afsluiter Confusion Fusion vormt wat instrumentale krachtpatserij maar maakt nooit echt indruk. Practice What You Preach gaat zo bij mij de boeken in waarbij de heren uitblinken in 'moeilijkdoenerij', vergeten zijn om echt goede songs te schrijven en hierdoor wat richtingloos klinkt.

Tussenstand:

1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Haha, dit lijkt echt wel op Metallica zeg. Buiten dat vind ik het wel een tof album van deze band, vooral de opener is erg lekker.

Ik moest hier wel weer even in komen. Die bassdrumsound... klinkt nergens naar. Verder wel lekker zware catchy metal, met smeuïg sologitaarwerk van Skolnick, veel leuke tot sterke riffs (ook wel wat afgezaagde) en de strot van Billy blijft om u tegen te zeggen. Een hoogvlieger is 'Practice...' niet, maar vroeger wel veel gedraaid en dat helpt ook mee. Tegenwoordig zet ik het zelden op. Het intro van 'Sins...' blijft smullen, 'The Ballad' is erg magertjes.

3,5*.

Hier wordt toch een meer mainstream album neergeklapt door de boys van Testament. Ik hoor bij veel nummers Metallica en soms zelfs Slayer (niet dat dat mainstream is). Nog steeds goed, maar kan beter.

1. The Legacy
2. The New Order
3. Practice What You Preach

Slayer op Practice What You Preach?

Dat moeten dan de stiltes tussen de nummers zijn die hetzelfde zijn als op een Slayerplaat.

Ja volgens mij had ik zo'n momentje bij Perilous Nation.

Ik kwam net deze re-recording uit 2012 tegen:

https://www.youtube.com/watch?v=g5j5yaXzt0c

Op zich wel tof dat alles wat lager getuned staat. Een mooie poging om het origineel wat te brutiseren. Het geeft een aardig idee hoe vet Practice What You Preach had kunnen klinken, maar dit is het toch ook niet helemaal.

Deze live uitvoering vind ik nog het meest geslaagd:

https://youtu.be/5YXb1C3fPyc?si=mI83V1U3HK8-0O5K

Ik heb de originele opnames wat getweaked met Audacity. Alles is 1 octaaf lager en de bass is naar voren gehaald. Vind het zelf wel een stuk vetter klinken zo

Testament - Practice What You Preach (Downtuned with enhanced bass)