Testament - Practice What You Preach (1989)

Hier begint het verval van Testament. Het probleem is niet eens dat de heren al afstappen van de pure thrash die ze eerst maakten, maar vooral dat de goede songs niet meer zo vlot uit de pen komen. De beste nummers zijn de titeltrack en, vooral, Sins Of Omission. Twee songs die niet misstaan hadden op de vorige platen. De andere nummers vallen op door lelijk zangwerk (The Ballad) of gekke fratsen. De basgitaar klinkt als een natte scheet of wordt soms helemaal weggelaten. Dit album is zelden echt goed en op veel momenten gooit Testament de eigen ruiten in.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Ik kende de titeltrack al een tijdje en dacht op basis hiervan toch dat het album best een vergelijkbare kwaliteit zou kunnen hebben met de twee voorgangers, maar in de praktijk valt dit toch tegen. Chuck Billy's zang gaat daarvoor teveel alle kanten op. De semi-grunt is echt verdomd lelijk en de zangstukken bij het refrein van Time Is Coming klinken vreemd radiovriendelijk op een onplezierige manier. Blessed In Contempt is dan weer wel een track die zich met gemak kan meten met het materiaal van de vorige albums. Greenhouse Effect en Sins Of Omission zijn ook beide lekkere thrashsongs en het intro van The Ballad laat toch ook horen dat Skolnick zich kan meten met een Friedman. Jammer dat laatstgenoemde lied echt baggerslecht gezongen is. Dit had nooit op het album mogen komen. Afsluitende twee tracks zijn dan wel weer lekker.

Vreemd album zodoende. Echt niet slecht, maar het voelt allemaal net gewoon te inconsistent om echt goed te zijn. Alsnog heb ik er voor het gros toch best van genoten.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Ik moest hier wel weer even in komen. Die bassdrumsound... klinkt nergens naar. Verder wel lekker zware catchy metal, met smeuïg sologitaarwerk van Skolnick, veel leuke tot sterke riffs (ook wel wat afgezaagde) en de strot van Billy blijft om u tegen te zeggen. Een hoogvlieger is 'Practice...' niet, maar vroeger wel veel gedraaid en dat helpt ook mee. Tegenwoordig zet ik het zelden op. Het intro van 'Sins...' blijft smullen, 'The Ballad' is erg magertjes.

3,5*.