Testament - Practice What You Preach (1989)

Hier had ik destijds nog een T-shirt van. Ongelofelijk!
Vandaar toch nog 3 sterren.

Fuck, dit album vergeet ik telkens te kopen.
Gave Thrash, hoeiiii woppa!

Dit album is volledig om zeep geholpen door de vlakke productie. Best jammer.

Tja, deze heb ik bijna 20 jaar in de kast staan. Ik vind hier dat de ideeën
een beetje op waren, wat nog erger was op "Souls of black". "The ballad" is natuurlijk gewoonweg lachwekkend, dachten ze hiermee nu echt in de voetsporen van "One" te kunnen treden ?

Uitschieters vind ik: Practice....Sins of Omission....Nightmare.

Deze blijft voor mij één van de beste testament platen, de geweldige zanglijnen, ditto riffs en geweldige gitaarsolo's.

Het titel nummer blijft toch altijd gaaf. Time is Coming, Perilous Nation en Sins of Omission zijn ook een must om te horen. Wel ben ik van mening dat de productie inderdaad te vlak is. The New Oder was een stuk vetter. Gelukking is de band niet zo groot geworden als Metallica. Zo spelen ze tenminste nog in leuke zaaltjes.

Ze zijn echt wel even groot als Metallica.
Beluister eens de eerste 2 albums. Da is echt wel big four waardig!

Wow, nog niet genoeg dat ze Megadeth cd's gaan vergelijken met Metallica, nu komen ze er hier ook al mee af :/

Dat was toen, maar zie jij Testament in een stadion met 30.000 man? Ik ze liever een een zaal. Zoals het Burgerweeshuis in Deventer ( ongeveer 500 man ). Dat ze een grote status hebben in de metalwereld ben ik met je eens. Dat moet ook want ze zijn erg goed.

Testament had het wel in zich om zo groot te worden als de andere big 4, maar het is toch nooit gebeurd. The Legacy en The New Order zijn idd classics. Deze was ook nog prima, maar hierna ging het wel erg snel berg af met de groep.

Mensen, kom nou! Testament heeft nooit de potentie gehad om aan te haken bij de koplopers van dit genre, laat staan een status als Metallica op te bouwen. Daarvoor ontbeert men gewoon kwaliteit. Toegegeven, die Alex Skolnick kan heel aardig snaren rijgen maar Chuck Billy is een matige zanger en de songwriting is doorsnee. Deze band moet, en dat is vaker in dit genre, het gewoon hebben van energie. En laat dat nu juist dit album ontberen. Wat een lange zoutloze zit! Het debuut is voor die-hards die energie willen maar ook daar bestaan wel betere platen voor in dit genre.

Hmmmm je zangargument slaat op niet veel: alsof Hetfield, Mustaine, Baloff, Araya,... zo'n goeie zangers zijn. In dit genre zijn vocals ondergeschikt aan de riffs.

Anderzijds snap ik je ergens wel. Ik blijf er wel bij dat Testament genoeg potentie had: zo is Skolnick een begenadigd gitarist en kunnen de eerste 2 cd's zich meten met bijvoorbeeld Slayer's oeuvre. Practice What You Preach is ook nog prima, maar ik denk dat ze het hier wat te groots zagen en Metallica poogden te imiteren...

Chuck Billy een matige zanger ?!?


In de thrash is dat echt wel een van de beste vocalisten. Veel beter dan Hetfield.

Maar niet beter als Araya

Iedereen is beter dan Hetfield.

Das sust.
Maar kvind de zangstijl nogal bij araya aanleunen. (Ik hoor Dexter wel eens zeggen: hetfield-kloon) ?

Met die hoge uithalen/schreeuwtjes hier en daar.

Bij Hetfield heb ik tenminste het idee dat hij het meent. Het hart op de tong en bij Billy heb ik het idee dat ik meer naar een 'pose' luister. Laat me wel wezen, daar is niets mis mee maar ik hoor Hetfield liever 'I Was Born for Dyiiiiiing!' met alles uit zijn lijf persen dan Billy andermaal 'Obey!' te horen brullen. Over goede metal-zangers gesproken.. Bobby Blitz van Overkill. Die klinkt écht gemeen.

Hetfield en Chuck Billy allebei live meegemaakt en dan blijft Hetfield behoorlijk achter, Metallica en Testament zijn beiden verder geweldige bands waar ik veel luisterplezier aan beleef. Ik denk niet dat James Hetfield zichzelf te hoog inschat als zanger en dat siert de mens, hij is dan wel weer als gitarist onderschat.

Toen ik deze cd net had aangeschaft, een paar maanden terug, deed de productie me wel heel erg denken aan ...And Justice For All.. Jammer, want dat album vond ik ook niet erg goed klinken.

Aangezien ik niet een echte fan ben van Testament (heb alleen deze, Demonic, The Gathering en The Formation of Damnation), en daarom deze plaat niet heel goed kan vergelijken met hun andere vroegere albums, vind ik hem in vergelijking met de andere cd's die ik heb een stuk magerder klinken, qua nummers dan. Als Sink the Pink hierboven zegt dat de ideeen op waren, ben ik wel geneigd dat te geloven. De eerste nummers zijn best goed, maar halverwege heb ik het meestal wel gehad met deze plaat.

Ik vond Practice destijds maar een matig album....zo heb ik voorganger: The New Order ook pas onlangs ECHT ontdekt terwijl ik 'm al eeuwig in de kast had staan; bij Testament moet je soms ook wat meer moeite doen en platen een extra kans geven blijkbaar. Debuut: The Legacy ging er altijd al in als koek. Om nog maar te zwijgen over de uitvoeringen toen ze nog echt Legacy heetten..dat is gewoon HEILIG!

Ik ben het niet met (exodus eens),ik vondt het juist andersom,dat een album,the new order erg teleurstellend was en,practice what you preach,juist uitstekend is.

De grimasse en het enthousiasme van halfbloed indiaan,chuck billy is een voltreffer binnen de trash,bay-area.
De intelligente- trash verheugt mij des te meer ook op de live-acts,86/87,waar ze naar de aanloop van hun succes op live-acts als dynamo, laten zien dat de gespierde trash niet verloren gaat.

Dit album wat erg doet denken aan,dark angel/metallica,draagt een medaille van vergetelheid.

De juiste ingredieenten van het subtiel,ingetogen met veel melodie van eric peterson/alex scolnick bekoren de band.
De ingewikkelde adembenemende gitaar-lilcks van envy life,perilious nation,practice what you preach, blijven vaak in mijn hoofd hangen.
Inderdaad doet chuck billy: erg gelijken met tom araya(slayer),maar wat dacht je van zijn buhne-persoonlijkheid,die vaak doet denken aan (nasty ronnie),om met de meest dodelijke projectielen,televisies,-maar ook besnijdenissen als een halve-psychopaat met messenbezeten is),eigenlijk hierop doet lijken.

Dat,( testament niet onder doet), vooral vanwege het fraaie gitaarwerk van,scolnick/peterson,en het heelijke brul-werk van billy''blijft de band na zeker,50-jaar,nog steeds meegaan met dit top-album.

Het sublieme gitaarwerk van Skolnick is wat mij betreft het enige lichtpuntje op deze plaat. Testament lijkt hier uit te schreeuwen: " Metallica geef ons richting!" In een tijd dat gematigde thrash op major labels verscheen wekte dat natuurlijk ook verwachtingspatronen. Testament gold als belofte en komt hier met hun compromis aan de platenmaatschappij en aan Alex Skolnick. Want die wilde niet meer als een debiel keiharde thrash maken. Het is nog wel thrash maar waar zijn de knuppelende polka's en waar zijn die geweldige spanningsbogen van de eerste twee albums.
Een handvol vleesch noch visch composities maakt hier de dienst uit. Blessed In Contempt, Time Is Coming en Envy Life zijn bijvoorbeeld allen saai, flauw en langdradig.
Het openingsnummer en de Ballad zijn dankzij hun instumentale klasse nog het verteren waard maar verder mag Practice What You Preach gerust vergeten worden. Het moest helaas eerst erger worden voor het beter werd. Want na Metallica's black album kwam het uiterst gezapige The Ritual alvorens men het licht weer ging zien, Skolnick de band uittrapte en het geweldige Low ging opnemen.

volgens mij is scolnick, de band testament nooit uitgetrapt(zie jouw regeltje),verder ademt de band uit mega-klassiekers van dat album,wat ze vaak ook hebben gespeeld als het fraaie:the ballad en practice what you preach.

En dat scolnick als een debiel speelt(dat zijn jouw woorden),misschien de uitzinnigheid van uitgebreidde solo's,maar james murphy(death,obituary),komt niet zo ver in het ouvre van een klassieke band als,testament.
Alex scolnick is de gitarist bij uitstek en door dat te zeggen (kweek je bij veel liefhebbers,kwaad bloed),en nogmaals over dit album als ook het album,the ritual,dat zijn wel de grootste uitschieters samen met,the legacy,first strike is deadly,souls of black en the formation of damnation.

Trouwens de band leunt vaak door uitgebreide nummers met flitsend gitaar-werk,the greenhouse-effect is daar ook een passend voorbeeld van.

Laat ik vooropstellen dat ik Alex Skolnick een bijzonder smaakvol gitarist vind. Niets ten nadele. Maar, ten tijde van Practice What You Preach en The Ritual werd duidelijk dat zijn stempel op het bandgeluid een andere stempel is dan die Chuck Billy en Eric Peterson wilden zetten. Skolnick wil meer melodie, geen knuppelende thrash meer. Na het dramatische The Ritual werd de situatie onhoudbaar en moest Skolnick het veld ruimen. Hij speelde vervolgens de solo's op Handful Of Rain van Savatage en startte zijn eigen, overigens sublieme, Alex Skolnick Trio. Dat is nog eens wat anders dan wat hij bij Testament deed. De man was toe aan wat anders, meer ruimte en geen metal. Totdat ergens in 200-weet ik hoeveel het weer begon te kriebelen in het metalen hart en de man een formidabele terugkeer maakte in zijn eigen warme nest dat Testament heet.
Niks kwaad bloed of whatever. Dit zijn de feiten omtrent Testament in de tijd dat dit matige Practice What You Preach uitkwam. Lees de interviews nog maar eens uit die tijd.

Deze cd en The Ritual, allebei zeer melodieus, so what?
Allebei toppers, hoedanook !

De songkwaliteit blijft voor mij nog altijd het belangrijkste.

Ik denk dat dat voor iedere muziekliefhebber geldt... En bij Edwynn zal de melodie op dit album afbreuk doen aan de songkwaliteit.

Nee de vlakheid van het album staat me tegen. Melodie is prima. Maar dit vind ik gewoon saai songmateriaal.

De songkwaliteit vind ik hier dus ondermaats. De stijl interesseert mij verder niet. Ik kan een hoop hebben wat dat betreft.

Inderdaad een wat minder 'vet' klinkende thrash plaat, maar de solo's van Alex en de zang van Chuck doen wonderen.

Echt een sympathiek klinkende metal plaat met lekkere ritmes, riffs, meezing-refreintjes. Gewoon een fijne metalplaat.

Zo op z'n tijd doet een mens wel eens een miskoop en vroeger was dat niet anders; saai album . De eerste twee nummers zijn nog wel goed, daarna zakt de aandacht weg. Pas tegen het eind van de plaat komt er nog eens een plichtmatig snel nummer in de vorm van Nightmare.