Joe Cocker - Sheffield Steel (1982)
mijn stem
99 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Island
-
Look What You've Done (4:12)
-
Shocked (3:18)
-
Sweet Little Woman (4:02)
-
Seven Days (5:22)
-
Marie (2:37)
-
Ruby Lee (4:24)
-
Many Rivers to Cross (3:43)
-
So Good, So Right (2:34)
-
Talking Back to the Night (4:49)
-
Just Like Always (3:27)
-
Sweet Little Woman * (6:02)
-
Look What You've Done * (8:41)
-
Right in the Middle (Of Falling in Love) * (3:48)
-
Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) * (5:17)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
38:28
(1:02:16)
0
geplaatst: 9 maart 2013, 21:32 uur
Ik sluit me geheel aan bij alle positieve berichten. Uitstekende songkeuze, geweldige ritmesectiie, lekker geluid, Cocker prima bij stem, niets op aan te merken. Bob Dylans Seven days (drie jaar eerder gecoverd door Ron Wood) en Steve Winwoods Talking back to the night (de emotionele climax van de plaat) zijn voor mij de hoogtepunten, maar ook als geheel heeft dit album een zeer aangename flow.
4
geplaatst: vandaag om 01:00 uur
sluit me aan bij vrijwel alle positieve commentaren bij het album "Sheffield Steel". alles valt hier op zijn plek qua keuze songmateriaal, muzikale omlijsting en productie aangevuld met de geweldige zang van de uit de Engelse industriestad Sheffield afkomstige Joe Cocker. geen productionele poespas, overdadige orkestratie of glad gestreken songs maar 10 bezielde, gedreven uitgevoerde songs die de man recht doen. een mix van blues, rock en soul overgoten met het reggae sausje van de ijzersterke ritmesectie van Sly Dunbar en Robbie Shakepeare.
de heerlijke funky opener "Look What You've Done", een nummer van Leo Nocentelli van de New Orleans funk band The Meters zet meteen de toon. het melodieuze "Sweet Lil' Woman" van Andy Fraser (Free) met backing vocals van Jimmy Cliff is een ander prijsnummer samen met de gedreven up-tempo versies van Dylan's "Seven Days", "Ruby Lee" (Bill Withers/Melvin Dunlap) en de Steve Winwood cover "Talking Back to the Night" die het origineel overtreft.
van de 4 ballads steken "Marie" (Randy Newman) en het prachtig, ingetogen "Just Like Always" (Jimmy Webb) er boven uit. het veel gecoverde "Many Rivers to Cross" (Jimmy Cliff) en "So Good, So Right" (Brenda Russell) met backing vocals van Robert Palmer weerhouden mij ervan "Sheffield Steel" 5 sterren te geven.
wellicht zijn meest consistente album en een klassieker binnen zijn omvangrijke oeuvre. de hoge waardering op MuMe is m.i. volkomen terecht. eens met Neal Peart dat dit album op eenzame hoogte staat en eveneens eens met bikkel2 dat het jammer is dat deze lijn niet werd doorgezet. hierna volgden nog vele albums van Joe Cocker die slechts 70 jaar oud mocht worden. albums die vaak nogal wisselvallig uitvielen.
behalve Sly en Robbie zijn er glansrollen weggelegd voor Wally Badarou (keyboards) die ik met zijn partijen niet als dominant of storend ervaar en gitaristen Mikey Chung en Barry Reynolds bekend van zijn samenwerking met Marianne Faithfull. ooit afscheid genomen van het vinyl van zijn enige, sterke solo album "I Scare Myself", waarvan de re-issue op cd moeilijk verkrijgbaar blijkt te zijn.
Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Alex Sadkin
Recorded at Compass Point Studios, Nassau, Bahamas
de heerlijke funky opener "Look What You've Done", een nummer van Leo Nocentelli van de New Orleans funk band The Meters zet meteen de toon. het melodieuze "Sweet Lil' Woman" van Andy Fraser (Free) met backing vocals van Jimmy Cliff is een ander prijsnummer samen met de gedreven up-tempo versies van Dylan's "Seven Days", "Ruby Lee" (Bill Withers/Melvin Dunlap) en de Steve Winwood cover "Talking Back to the Night" die het origineel overtreft.
van de 4 ballads steken "Marie" (Randy Newman) en het prachtig, ingetogen "Just Like Always" (Jimmy Webb) er boven uit. het veel gecoverde "Many Rivers to Cross" (Jimmy Cliff) en "So Good, So Right" (Brenda Russell) met backing vocals van Robert Palmer weerhouden mij ervan "Sheffield Steel" 5 sterren te geven.
wellicht zijn meest consistente album en een klassieker binnen zijn omvangrijke oeuvre. de hoge waardering op MuMe is m.i. volkomen terecht. eens met Neal Peart dat dit album op eenzame hoogte staat en eveneens eens met bikkel2 dat het jammer is dat deze lijn niet werd doorgezet. hierna volgden nog vele albums van Joe Cocker die slechts 70 jaar oud mocht worden. albums die vaak nogal wisselvallig uitvielen.
behalve Sly en Robbie zijn er glansrollen weggelegd voor Wally Badarou (keyboards) die ik met zijn partijen niet als dominant of storend ervaar en gitaristen Mikey Chung en Barry Reynolds bekend van zijn samenwerking met Marianne Faithfull. ooit afscheid genomen van het vinyl van zijn enige, sterke solo album "I Scare Myself", waarvan de re-issue op cd moeilijk verkrijgbaar blijkt te zijn.
Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Alex Sadkin
Recorded at Compass Point Studios, Nassau, Bahamas
* denotes required fields.
* denotes required fields.