Mike Oldfield - Exposed (1979)

Dit album is altijd een favoriet van mij geweest. Ten eerste omdat het de grote van fout van Incantations corrigeert: de vele onnodige herhalingen van dezelfde passages. Ten tweede omdat de versie van Tubular Bells ronduit opzienbarend is bij vlagen. Met name door de toevoeging van de ritme-sectie Pekka Pohjola (bas) en Pierre Moerlen (drums) krijgt de muziek een ongekende drive. Dit gekoppeld aan soms radicaal andere arrangementen. Dit is een Tubular Bells On Steroids of Oldfield Goes Jazzrock

Goed live album waar zijn twee klassieke platen in zijn geheel (in aangepaste versie) voorbij komen. Wel een lange zit. Het invallen van het engelengezang bij Incantations is overigens een mooi "uitkijkmoment"

Het album "Incantations" staat al jaren in mijn persoonlijke top 10. Op dit album "Exposed" is Incantations (part 1 tm 4) in aangepaste versie terug te vinden. Wat VanDeGriend al schrijft: het is een lange zit, Incantations en Tubular Bells in een live uitvoering. Maar het is zeer de moeite waard. En als je, zoals ik, voor je werk regelmatig lange autoritten mag maken, dan is dat een prima gelegenheid om "Exposed" in al zijn glorie tot je te laten komen. Het is dan zelfs plezierig om zo nu en dan een poosje in de file te staan . 5*

Mooie schijf.

De incatations uitvoering is veel sterke dan die op zijn studio dubbellaar.Jammer dat ik toen dat koncert gemist heb (

Ik ben niet zo aan live albums.

En Mike Oldfield live is toch meer om naar te kijken
dan om naar te luisteren vind ik.

De Guilty live versie is wel een voltreffer.
Maar Tubular Bells (part one) vind ik live sterker op Airborn.

Een glas rode wijn, een lekkere sigaar, vrouw en dochters het huis uit. En dan lang uit op de bank met je ogen dicht luisteren naar "Exposed (1979)". Dat is genieten van Mike Oldfield in optima forma .

Wat ik tussen de regels bedoelde
is dat de DVD van Exposed (mijn broer heeft hem)
bijzonder interessant is omdat je het concert
vanuit verschillende hoeken gefilmd kan meemaken.

Ooit als limited edition bedoeld, deze Exposed,
maar toch uitgegroeid als regulier album in Mike's backcatalogus.

Dan is je broer vast een onwijs gelukkig man. Ik heb desbetreffende DVD helaas niet. Ik moet Mike Oldfield als het ware op mijn netvlies fantaseren .

Bij vlagen briljant, vooral TB part 1 springt er bij vlagen uniek uit! Super!

Prachtige uitvoeringen van enkele Mike Oldfield klassiekers, Ook de 2 DVD is niet verkeerd. Ik zou wel eens een goede live versie van Ommadawn willen horen.

Hij doet een behoorlijk blok Ommadawn op de Live In Montreux dvd. Dat is overigens een dvd die ik persoonlijk tig keer beter vind dat de Exposed dvd. Het is dan wel een optreden ten tijde van QE2 (niet z'n beste album) maar de band is erg sterk (en compact) en hij heeft een flink aantal stukken van QE2 weer gegroepeerd in 1 lange suite. Heb eigenlijk daardoor ook sterk het idee dat Virgin hem op die plaat gedwongen heeft om met kortere stukken te komen, terwijl hij veel iever weer lange suites had willen maken.

Er zijn meerdere redenen waarom ik dit live-album bovengemiddeld vind . Allereerst is daar de prachtige versie van Incantations. Hoewel ik de minimalistische Studioversie zeer sterk vind, is de versie van deze plaat een stuk toegankelijker. De liveversie is een stuk vlotter, daarnaast zijn er op bepaalde momenten subtiele veranderingen in de composities doorgevoerd. Zo zijn er aan de hiawhata-sectie en het einde van incantations part 4 zeer sterke variaties aangebracht. Incantations (Parts Three & Four) wordt hiermee zelfs zo sterk dat het als compositie kan wedijveren met het eerste deel van Ommadawn.
-
De tubular bells versie die op dit live-album staat vind ik ook heel sterk. Het prachtige jazzy arrangement weet te intrigeren. Toch vind ik de studio-versie van deze compositie sterker. De liveversie is niet zo duister en ik mis het declameren van de instrumenten. Het tweede deel van de compositie profiteert een stuk meer van een live-adaptatie. Zonder het irritante caveman-gedreuzel blijkt dit toch een heel leuke compositie.
-
De live-versie van guilty vind ik erg sterk, maar voegt weinig toe aan de single-versie. Hierdoor komt dit live-album aan een zeer comfortabele 4.5*. Uitstekend album van oldfield; voegt een nieuwe dimensie toe aan zijn euvre en is daarmee een van de essentiëlere platen die Mike heeft uitgebracht.

Misschien ken je de Tubular Bells live versie van deze Amerikaanse verzamelaar?
Die legt meer klemtoon op de rockelementen en swingt bijna voor zich uit.

Mike Oldfield - Airborn (1980)

Ik vind de live versie van TB op Airborn dus de beste.

De Exposed live versie van Incantations is terug te vinden
op de bonus dvd van de deluxe release van Incantations.

Volgende week verschijnen Platinum en QE2 geremasterd en uitgebreid met een live disc.
De tracklijsten op MusicMeter zijn al aangepast.

Ik vind Incantations hier mooier dan studio, wat een te lange zit voor me is. Hier is Incantations mooi op ideale lengte gebracht. Tubular Bells is ook sterk, al had part 2 wel langer gemogen, Guilty is ook genieten. Interessant album.

De dvd van dit album zit als bonus bij de deluxe release (2010) van Incantations.

Heb de eerste cd-uitgave van Incantations. Intrigerend album en de eerste twee delen hebben hun charmes, maar door het derde deel word ik wel wakker geschud. Als het vierde deel aanbreekt ben ik flauw van dat Thema van Incantations, daarom vind ik Exposed interessant omdat het allemaal wat korter is. Je betaalt de volle mep voor deluxe editie bij de Cosmox, dat gaat hem eerst niet worden omdat ik Incantations slechts een 3,0 heb gegeven. Maar ik zal er eens om vragen in mijn relatiekring.

De volle mep was in mijn geval 18 euro denk ik.
Anders gewoon nog even wachten, de prijs zal nog wel dalen.

Getsie, weer zo'n hoesafbeelding van een latere cd-uitvoering ipv van de originele LP.

Een voorstel tot correctie is ingediend en goedgekeurd.

Mooi werk, ik doe dat alleen af en toe nog. Meestal kom ik dit soort dingen tegen terwijl ik platen aan het toevoegen ben in mijn webwinkel (ik gebruik vaak hoesafbeeldingen van mume). Dan houdt dat soort wijzigingen maken me af van mijn werk.

Dit is wel een heel mooi live-album van Mike. En inderdaad, ondanks dat Incantations er in een verkorte versie op staat (scheelt zowat 25 minuten) is er toch geen onrecht aangedaan en klinkt het hartstikke mooi. En knap dat zoiets live uitgevoerd kon worden...
En dan natuurlijk Tubular Bells live, ook een hele ervaring, en heerlijk om naar te luisteren ondanks dat er niets gaat boven het origineel uit 1973.
Wellicht een mooie instapper voor mensen die het oudere werk van Mike nog willen leren kennen (alhoewel deze cd wel wat kostbaar is in de aanschaf, moeilijker aan te komen)

De nummers op dit livealbum vind ik beter uit de verf komen dan op de studioalbums.
Er zit meer afwisseling in.

Organische en dynamische uitvoeringen van twee Oldfield-stukken: Tubular Bells en Incantantations en de single Guilty komt ook voorbij.

Mike Oldfield laat zich begeleiden hier door een waanzinnige selectie topmuzikanten uit de prog/fusion-scene. Pierre Moerlen en Benoît Moerlen kennen we uit Gong. Bassist Pekka Pohjola dient ook vermeld te worden.

Niet toevallig spelen Mike Oldfield en Pierre Moerlen ook op een Pohjola-plaat, dus dat het samenspel goed klinkt, is logisch.

De stukken die gespeeld worden, worden extra ingekleurd door een koor en orkest (strijkers en blazers). Flink wat mensen op dat live-podium dus. Dat moet een aardige duit gekost hebben.

Het resultaat mag er zijn. De stukken klinken anders dan de originele studioversies. Niet beter of slechter, vind ik. Het geheel is wat speelser en organischer omdat er geen overdubs zijn. Verder heeft een wat meer jazzfusion-geluid. Met name door de stuwende drumpartijen swingt het wat meer.

Het album is inderdaad moeilijk te vinden.
Je vraagt je af, wat daar de reden van zou kunnen zijn.
Als ik onze site mag geloven zijn er zelfs maar twee live albums van Oldfield ooit uitgebracht.

Waaronder dus Exposed.
Ik heb hier alleen maar de dubbel LP van, blijkbaar was in het verleden het ook al niet zo makkelijk de cd te vinden.
Misschien moet ik daar nu juist blij mee zijn (ik begrijp dat er niets boven vinyl gaat, qua geluid).

Heb deze plaat op tweedehands vinyl in goede staat. Een gelukkige vondst in Nijmegen. Deze versie van Incantations (Parts Three & Four) behoort i.i.g tot het beste dat Oldfield heeft gemaakt. Jammer dat veel tof livewerk niet apart is uitgebracht, al is Exposed een schrale troost.

Het klinkt nog goed op vinyl, is waar.
Hij weet Incantations 3 & 4 in ieder geval van 34 minuten studio terug te brengen naar 20 minuten live. Dat maakt het meer luistervriendelijk, tenzij je er natuurlijk geen genoeg van kan krijgen.

Ik ben in de jaren '80 wel naar Oldfield live gegaan in Den Haag, vermoedelijk rond het album Discovery.
Toen speelde hij zeker niet het (nagenoeg) volledige Incantations en Tubular bells album. Ik lees dat Mike Oldfield in 1979 op 10 april ook in Den Haag heeft gespeeld, dat moet de Exposed setlist zijn geweest, en dat heb ik helaas gemist.

Dat concert in de jaren '80 was voor aanvang voor mij al legendarisch. Ik moest uit Leiden komen om kaarten te kopen in de voorverkoop in Den Haag. De eerste trein genomen, de taxi met als verzoek de Haagsche Courant (dat was het voorverkoopadres). Reed-ie eerst naar Voorburg, waar ook een vestiging van de krant zat, ik moest uiteraard in Den Haag zijn. Zenuwachtig, dat kostte voor mijn gevoel allemaal teveel tijd (en gedoe).
Met het spookbeeld in het achterhoofd dat vele kaartkopers voor mij, inclusief de slaapzakkers die zich de avond daarvoor al hadden gemeld bij de Haagsche Courant en nu een nachtje voor de deur hadden doorgebracht om zeker te zijn van kaarten, mij ook zeker voor waren geweest.

Toen ik er naar mijn idee te laat aankwam, bleken er slechts 6 voor mij te zijn, eveneens net gearriveerd.

Geen slaapzakkers, dat Oldfield publiek
Misschien ging dat in de jaren '70 anders.

Overigens lijken er officieel weinig uitsluitend live albums te zijn uitgebracht, dat is ook zo (op Amazon zijn er wel wat obscure titels te vinden die niet op onze site staan).

Maar op alle uitgebreide heruitgaven/remixen (deluxe) staan live-opnamen zoals o.a. bij Crises (The Crises tour), Five Miles Out (Five Miles Out tour) en op Incantations (inderdaad de tour die leidde tot Exposed) is in ieder geval live Incantations I t/m IV terug te vinden.

Exposed was oorspronkelijk bedoeld als een limited release. Dat kan verklaren waarom de plaat later nauwelijks heruitgegeven werd en vandaag moeilijk te vinden is.

Tip: de dubbelaar Airborne bevat naast een voor de US aangepaste tracklist van Platinum ook een unieke, meer rockende live versie van Tubular Bells uit dezelfde periode.

Moet een andere tour geweest zijn in de jaren 80. De Discovery tour was in Ahoy in 1984 en de Crisis tour een jaar eerder was in De Vereeniging in Nijmegen. Ik was bij beide concerten.

De Exposed opnames van deze plaat had ik ook graag willen zien, fijne live plaat hier zowel op LP als op CD. Er staan nog wel wat dingen van deze tour op Youtube.

Ik ben jaloers op je Running on Empty. Ik had "Exposed" ooit op een gebrande cd. Helaas ben ik deze kopie kwijt. Waar die gebleven is Joost mag het weten en mijn vrouw wast haar handen in onschuld. Ik zou haast een moord doen om "Exposed" weer in handen te krijgen, desnoods een kopietje...