menu

Death - Spiritual Healing (1990)

mijn stem
3,96 (111)
111 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Combat

  1. Living Monstrosity (5:08)
  2. Altering the Future (5:34)
  3. Defensive Personalities (4:45)
  4. Within the Mind (5:34)
  5. Spiritual Healing (7:44)
  6. Low Life (5:23)
  7. Genetic Reconstruction (4:52)
  8. Killing Spree (4:16)
totale tijdsduur: 43:16
zoeken in:
avatar van Kill_illuminati
4,0
De remaster van Living Monstrosity is via de Control Denied Facebook te horen. Klinkt goed al had ik zelf niks tegen het origineel. Het lijkt alsof de gekke echo in de vocalen weg is. Maar dat is te snel geoordeeld.

avatar van Edwynn
Het is weer een mooie driedubbelaar geworden. Maar ik geloof niet dat ik er centjes voor opzij ga leggen.

avatar van Metal-D78
4,0
Edwynn schreef:
Het is weer een mooie driedubbelaar geworden. Maar ik geloof niet dat ik er centjes voor opzij ga leggen.


Eens.

avatar van Kill_illuminati
4,0
Edwynn schreef:
Het is weer een mooie driedubbelaar geworden. Maar ik geloof niet dat ik er centjes voor opzij ga leggen.


Dat was geloof ik de limited edition (gelimiteerd tot 1000 stuks). Ik heb het ook maar niet gedaan omdat ik uiteindelijk toch alleen de plaat zelf draai. Het is niet zo dat de Schuldiners het geld niet nodig hebben. Naar mijn weten is het niet bepaald een rijke familie.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Klopt, het meeste is denk ik wel opgegaan aan de behandeling van Chuck. Woning e.d. zal nog wat opgeleverd hebben, maar de inkomsten zullen nu wel meevallen, denk ik.

Desondanks ben ik ook niet onder de indruk van al die heruitgaves. Ik ga ze ook niet aanschaffen.

avatar van Edwynn
Rijk wordt je niet van metal zoals Shuldiner ooit voorschreef. Maar dat heeft niets te maken met of ik nu wel of niet tot aanschaf over ga.

avatar van Kill_illuminati
4,0
Stijn_Slayer schreef:
Desondanks ben ik ook niet onder de indruk van al die heruitgaves. Ik ga ze ook niet aanschaffen.

Ik ben er wel van gecharmeerd. Vooral de booklets vind ik erg fijn. Ik las graag de soort van interviews met de respectievelijke bandleden met de bijbehorende foto’s. Verder kosten ze ook verder niet meer dan gemiddelde nieuwe plaat.

Over de geluidskwaliteit kunnen we discussiëren. Bij The Sound of Perseverance vind ik het niet bijzonder nodig. Ik heb zelf een eerste druk en die klinkt qua productie geweldig. Echter vind ik wel dat Human er flink op vooruit is gegaan. De drumpartijen klinken veel beter en de baslijnen van Steve Digiogio zijn beter hoorbaar.

Alleen als we het dan over dit album hebben. Die logge of liever gezegd ranzige minimalistische (in de zin dat er weinig aan gepoetst is) productie vind ik passen bij Spiritual Healing. Het klinkt zo lomp, maar dat vind ik er juist zo tof aan. En nog een vraag. Waar begint de verandering van Death in een prog-Death Metal nou echt? Of in hoe verre we dat eigenlijk kunnen zeggen. Ik vind dat hier al een stap in die richting wordt gezet.

avatar van Edwynn
Kill_illuminati schreef:


En nog een vraag. Waar begint de verandering van Death in een prog-Death Metal nou echt? Of in hoe verre we dat eigenlijk kunnen zeggen. Ik vind dat hier al een stap in die richting wordt gezet.


Je geeft het antwoord zelf al. Die stap werd voorzichtig gezet met met Spiritual Healing. Death nam behoorlijk afstand van hetgeen standaard was in death metalland. Nu lijkt het misschien wat marginaal maar toen keken we behoorlijk op van een meer verstaanbare grunt, melodieuze solo's en de algehele afwisseling op het album.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Mee eens, al behouden ze hier nog wel die typische logge sound en het is nog niet onwijs progressief naar huidige maatstaven.

avatar van glenn53
3,5
De overgang van deze naar Human is wel enorm vind ik, met name het drumwerk, maar ook het gitaarwerk zit geraffineerder in elkaar.

avatar van Edwynn
Op Human speelde dan ook een hele andere band. Dat was eigenlijk gewoon Cynic aangevuld met Shuldiner en DiGiorgio.
Spiritual Healing werd door nagenoeg dezelfde bezetting als Leprosy ingespeeld. Enkel Rick Rozz werd ingeruild voor de technisch iets begaafdere James Murphy. Het is een tussenstap die toen best opzien baarde, maar ook zeker respect afdwong.

avatar van Edwynn
Het enige interessante aan de re-release is de toevoeging van een show uit 1990. Het is mij onduidelijk of die liveshow nu wel of niet ook op de 2cd staat. Voor de rest is het weer niks anders dan outtakes, rehearsals en andere nietszeggende geluidsopnames. Wat moet je daar toch in vredesnaam allemaal mee?

avatar van Kill_illuminati
4,0
Bij de 3cd-delige versie geluidsopnames met enkel de drum en baspartijen samen. Dat is wel handig als je een van de partijen wil leren spelen. Verder zie ik er ook niet bijzonder veel nut in.

avatar van Metal-D78
4,0
Edwynn schreef:
Nu lijkt het misschien wat marginaal maar toen keken we behoorlijk op van een meer verstaanbare grunt, melodieuze solo's en de algehele afwisseling op het album.


Die duiding kon je op je 14e al aan deze plaat geven? Vind ik knap.

avatar van Edwynn
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar toen ik 14 was, hoefde ik geen luier meer om en kon ik ook al zelf eten. Oh ja, en mijn oren deden het ook al redelijk tot goed.
De plaat zelf hoorde ik voor het eerst in de zomer van 90. Was ik al hard op weg naar mijn 15e jaar.

avatar van Metal-D78
4,0
Ik vind het oprecht knap. 14, bijna 15 jaar in een tijd dat muziek veel minder makkelijk verkrijgbaar was. En dan bij het verschijnen van dit album die plaat in perspectief kunnen zien. Dat vind ik knap.

Ik was bijvoorbeeld zelf 13 toen ik Fear Of The Dark op cassettebandje kocht (fl 24,95) en toch wel teleurgesteld was. Pas (jaren) later kon ik dat plaatsen. Simpelweg omdat ik toen, weliswaar alles op bandje had van Maiden, maar nog niet zo heel veel vergelijkingsmateriaal had.

avatar van Edwynn
Tja ik zal toen best wat meer onervaren dan nu tegenaan hebben gekeken maar toen ik in de brugklas kwam, luisterde ik naast Maiden en Metallica enzo naar niet veel andere dingen dan Death, Asphyx, Poison (de Duitse) en Napalm Death enzo. Spiritual Healing was anders dan het gebruikelijke spul. Toegankelijker maar niet gay. Natuurlijk nam ik ook wat van de opinie mijn omgeving over. Ik ging destijds om met wat oudere knapen die kasten vol met platen hadden waar ik uit kon putten. Dus ja, sorry dat ik je moet teleurstellen. Ik zat er echt al zo vroeg in.

avatar van Kronos
4,0
Al oud, het bovenstaande gesprekje, maar erop aansluitend toch even vermelden dat er natuurlijk ook de metal magazines waren.

Spiritual Healing was in Aardschok/Metal Hammer 'elpee van de maand maart'. Als je dit boekje las wist je nog voor je het album had gekocht (of op cassette had bemachtigd) dat Death zich weer verder had ontwikkeld, dat de grunt minder diep was, de teksten beter verstaanbaar en de technisch begaafdere James Murphy het gitaarwerk naar een hoger niveau tilde. Meer afwisseling in de nummers, doordachte composities, vol tempo wisselingen, dit alles zonder aan agressie in te boeten.

Staat allemaal zo te lezen in de bespreking. Ik was toen juist 20 geworden. Maar het is ook perfect te begrijpen voor echte snotneuzen zou ik denken.

Op mijn 13 jaar was ik ook prima op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen. Metallica, Slayer, Venom, Mercyful Fate, Queensryche, Sortilège, Hawaii, Virgin Steele... ik pikte het allemaal op, van mijn oudere broer en van vrienden, het lokale metalblad (Sucks) was een schitterende bron, maar zelfs op de nationale radiozender (met bijna wekelijks 'de Stalen 10') viel heel wat van de nieuwste hardrock en heavy metal te ontdekken.

avatar van the crook
4,5
Mijn favoriete Death album buiten kijf! Ditmaal wordt Chuck bijgestaan door James Murphy, die een bijzonder positieve bijdrage levert op Spiritual Healing en zijn voorganger Rick Rozz letterlijk doet verbleken met zijn vernuftige technische gitaarspel. Dit levert misschien wel een van de beste (death) metal gitaar tandems op die ooit bestaan hebben, de riffs en breaks doen je af en toe duizelen!

Chuck zijn vocalen op Spiritual Healing zijn weer iets verstaanbaarder, maar druipen nog steeds van agressie. De horror cantaten van de twee voorgangers zijn overboord gegooid en vervangen door wat meer maatschappij kritische teksten, wat ook weer prima paste in de evolutie van de band.

4,5
Spriritual healing onlangs opnieuw ontdekt via Spotify nadat ik dit album ongeveer 20 jaar niet meer beluisterd had en gossamme, wat is en wat blijft dit een goed album! De heerlijke gitaarrifs, solo's, stem van Schuldiner en superstrakke drumparijen van Terry Buttler. Las in een andere recensie dat diegene dit album wat rommelig vond klinken door een rammelende ritmesectie maar een ritmesectie bestaat voor mij nog altijd uit een bassist en een drummer. Of diegene heeft iets niet in orde met z’n oren of hij weet niet dat de drummer hier ook toe behoort. Vind dit gewoon het lekkerste album van Death en wel hierom. Techniek, melodie en rauwe death metal komen hier perfect samen! Ik hou niet van metal waar muzikanten moeten laten horen hoe goed ze hun instrument wel niet kunnen bespelen en hun composities ondergeschikt maken hieraan. Ik hoef niet op het verkeerde been gezet te worden met onverwachte breaks en tegendraadse ritmes. Helaas vind ik dit in de opvolgende albums wel steeds meer het geval wat dit kwalitatief misschien betere albums maakte maar zeker niet prettiger om te beluisteren voor mij. Beste nummer voor mij is voor mij Within the mind en vooral de gedeeltes met die heerlijke dubbele bassdrum eronder. Ook het gitaarwerk en vooral de solo’s van James Murphy zijn een verrijking ten opzichte van Rick Rozz en dus Leprosy. Kortom, geniaal, kippenvel, een klassieker en voorloper van de melodieuze en progressieve death metal. Zo is Death altijd aan het pionieren en het trendsetten geweest.

avatar van Jelle78
4,0
Na Altars of Madness nog een death metal klassieker die ik al lange tijd niet meer had gehoord. En wederom een aangename verrassing! Op Spiritual Healing horen we voor het eerst het begin van de sound waarmee Chuck op de albums hierna voorgoed onsterfelijk zou maken. Het klinkt hier allemaal nog behoorlijk rauw, maar de progressieve riffs en melodielijnen waarmee platen als Human en Symbolic vol staan hoor ik hier ook al. Het is al meer dan het toch relatief primitieve geluid van de voorgaande Death platen. Daar kan ik toch vrij weinig mee. Dit is de eerste Death plaat die ik van begin tot eind goed vind. Er zouden er nog vier volgen.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:54 uur

geplaatst: vandaag om 04:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.