Death - Spiritual Healing (1990)

De remaster van Living Monstrosity is via de Control Denied Facebook te horen. Klinkt goed al had ik zelf niks tegen het origineel. Het lijkt alsof de gekke echo in de vocalen weg is. Maar dat is te snel geoordeeld.

Het is weer een mooie driedubbelaar geworden. Maar ik geloof niet dat ik er centjes voor opzij ga leggen.

Eens.

Dat was geloof ik de limited edition (gelimiteerd tot 1000 stuks). Ik heb het ook maar niet gedaan omdat ik uiteindelijk toch alleen de plaat zelf draai. Het is niet zo dat de Schuldiners het geld niet nodig hebben. Naar mijn weten is het niet bepaald een rijke familie.

Klopt, het meeste is denk ik wel opgegaan aan de behandeling van Chuck. Woning e.d. zal nog wat opgeleverd hebben, maar de inkomsten zullen nu wel meevallen, denk ik.

Desondanks ben ik ook niet onder de indruk van al die heruitgaves. Ik ga ze ook niet aanschaffen.

Rijk wordt je niet van metal zoals Shuldiner ooit voorschreef. Maar dat heeft niets te maken met of ik nu wel of niet tot aanschaf over ga.

Ik ben er wel van gecharmeerd. Vooral de booklets vind ik erg fijn. Ik las graag de soort van interviews met de respectievelijke bandleden met de bijbehorende foto’s. Verder kosten ze ook verder niet meer dan gemiddelde nieuwe plaat.

Over de geluidskwaliteit kunnen we discussiëren. Bij The Sound of Perseverance vind ik het niet bijzonder nodig. Ik heb zelf een eerste druk en die klinkt qua productie geweldig. Echter vind ik wel dat Human er flink op vooruit is gegaan. De drumpartijen klinken veel beter en de baslijnen van Steve Digiogio zijn beter hoorbaar.

Alleen als we het dan over dit album hebben. Die logge of liever gezegd ranzige minimalistische (in de zin dat er weinig aan gepoetst is) productie vind ik passen bij Spiritual Healing. Het klinkt zo lomp, maar dat vind ik er juist zo tof aan. En nog een vraag. Waar begint de verandering van Death in een prog-Death Metal nou echt? Of in hoe verre we dat eigenlijk kunnen zeggen. Ik vind dat hier al een stap in die richting wordt gezet.

Je geeft het antwoord zelf al. Die stap werd voorzichtig gezet met met Spiritual Healing. Death nam behoorlijk afstand van hetgeen standaard was in death metalland. Nu lijkt het misschien wat marginaal maar toen keken we behoorlijk op van een meer verstaanbare grunt, melodieuze solo's en de algehele afwisseling op het album.

Mee eens, al behouden ze hier nog wel die typische logge sound en het is nog niet onwijs progressief naar huidige maatstaven.

De overgang van deze naar Human is wel enorm vind ik, met name het drumwerk, maar ook het gitaarwerk zit geraffineerder in elkaar.

Op Human speelde dan ook een hele andere band. Dat was eigenlijk gewoon Cynic aangevuld met Shuldiner en DiGiorgio.
Spiritual Healing werd door nagenoeg dezelfde bezetting als Leprosy ingespeeld. Enkel Rick Rozz werd ingeruild voor de technisch iets begaafdere James Murphy. Het is een tussenstap die toen best opzien baarde, maar ook zeker respect afdwong.

Het enige interessante aan de re-release is de toevoeging van een show uit 1990. Het is mij onduidelijk of die liveshow nu wel of niet ook op de 2cd staat. Voor de rest is het weer niks anders dan outtakes, rehearsals en andere nietszeggende geluidsopnames. Wat moet je daar toch in vredesnaam allemaal mee?

Bij de 3cd-delige versie geluidsopnames met enkel de drum en baspartijen samen. Dat is wel handig als je een van de partijen wil leren spelen. Verder zie ik er ook niet bijzonder veel nut in.

Die duiding kon je op je 14e al aan deze plaat geven? Vind ik knap.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar toen ik 14 was, hoefde ik geen luier meer om en kon ik ook al zelf eten. Oh ja, en mijn oren deden het ook al redelijk tot goed.
De plaat zelf hoorde ik voor het eerst in de zomer van 90. Was ik al hard op weg naar mijn 15e jaar.

Ik vind het oprecht knap. 14, bijna 15 jaar in een tijd dat muziek veel minder makkelijk verkrijgbaar was. En dan bij het verschijnen van dit album die plaat in perspectief kunnen zien. Dat vind ik knap.

Ik was bijvoorbeeld zelf 13 toen ik Fear Of The Dark op cassettebandje kocht (fl 24,95) en toch wel teleurgesteld was. Pas (jaren) later kon ik dat plaatsen. Simpelweg omdat ik toen, weliswaar alles op bandje had van Maiden, maar nog niet zo heel veel vergelijkingsmateriaal had.

Tja ik zal toen best wat meer onervaren dan nu tegenaan hebben gekeken maar toen ik in de brugklas kwam, luisterde ik naast Maiden en Metallica enzo naar niet veel andere dingen dan Death, Asphyx, Poison (de Duitse) en Napalm Death enzo. Spiritual Healing was anders dan het gebruikelijke spul. Toegankelijker maar niet gay. Natuurlijk nam ik ook wat van de opinie mijn omgeving over. Ik ging destijds om met wat oudere knapen die kasten vol met platen hadden waar ik uit kon putten. Dus ja, sorry dat ik je moet teleurstellen. Ik zat er echt al zo vroeg in.

Al oud, het bovenstaande gesprekje, maar erop aansluitend toch even vermelden dat er natuurlijk ook de metal magazines waren.

Spiritual Healing was in Aardschok/Metal Hammer 'elpee van de maand maart'. Als je dit boekje las wist je nog voor je het album had gekocht (of op cassette had bemachtigd) dat Death zich weer verder had ontwikkeld, dat de grunt minder diep was, de teksten beter verstaanbaar en de technisch begaafdere James Murphy het gitaarwerk naar een hoger niveau tilde. Meer afwisseling in de nummers, doordachte composities, vol tempo wisselingen, dit alles zonder aan agressie in te boeten.

Staat allemaal zo te lezen in de bespreking. Ik was toen juist 20 geworden. Maar het is ook perfect te begrijpen voor echte snotneuzen zou ik denken.

Op mijn 13 jaar was ik ook prima op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen. Metallica, Slayer, Venom, Mercyful Fate, Queensryche, Sortilège, Hawaii, Virgin Steele... ik pikte het allemaal op, van mijn oudere broer en van vrienden, het lokale metalblad (Sucks) was een schitterende bron, maar zelfs op de nationale radiozender (met bijna wekelijks 'de Stalen 10') viel heel wat van de nieuwste hardrock en heavy metal te ontdekken.

Mijn favoriete Death album buiten kijf! Ditmaal wordt Chuck bijgestaan door James Murphy, die een bijzonder positieve bijdrage levert op Spiritual Healing en zijn voorganger Rick Rozz letterlijk doet verbleken met zijn vernuftige technische gitaarspel. Dit levert misschien wel een van de beste (death) metal gitaar tandems op die ooit bestaan hebben, de riffs en breaks doen je af en toe duizelen!

Chuck zijn vocalen op Spiritual Healing zijn weer iets verstaanbaarder, maar druipen nog steeds van agressie. De horror cantaten van de twee voorgangers zijn overboord gegooid en vervangen door wat meer maatschappij kritische teksten, wat ook weer prima paste in de evolutie van de band.

Spriritual healing onlangs opnieuw ontdekt via Spotify nadat ik dit album ongeveer 20 jaar niet meer beluisterd had en gossamme, wat is en wat blijft dit een goed album! De heerlijke gitaarrifs, solo's, stem van Schuldiner en superstrakke drumparijen van Terry Buttler. Las in een andere recensie dat diegene dit album wat rommelig vond klinken door een rammelende ritmesectie maar een ritmesectie bestaat voor mij nog altijd uit een bassist en een drummer. Of diegene heeft iets niet in orde met z’n oren of hij weet niet dat de drummer hier ook toe behoort. Vind dit gewoon het lekkerste album van Death en wel hierom. Techniek, melodie en rauwe death metal komen hier perfect samen! Ik hou niet van metal waar muzikanten moeten laten horen hoe goed ze hun instrument wel niet kunnen bespelen en hun composities ondergeschikt maken hieraan. Ik hoef niet op het verkeerde been gezet te worden met onverwachte breaks en tegendraadse ritmes. Helaas vind ik dit in de opvolgende albums wel steeds meer het geval wat dit kwalitatief misschien betere albums maakte maar zeker niet prettiger om te beluisteren voor mij. Beste nummer voor mij is voor mij Within the mind en vooral de gedeeltes met die heerlijke dubbele bassdrum eronder. Ook het gitaarwerk en vooral de solo’s van James Murphy zijn een verrijking ten opzichte van Rick Rozz en dus Leprosy. Kortom, geniaal, kippenvel, een klassieker en voorloper van de melodieuze en progressieve death metal. Zo is Death altijd aan het pionieren en het trendsetten geweest.

Na Altars of Madness nog een death metal klassieker die ik al lange tijd niet meer had gehoord. En wederom een aangename verrassing! Op Spiritual Healing horen we voor het eerst het begin van de sound waarmee Chuck op de albums hierna voorgoed onsterfelijk zou maken. Het klinkt hier allemaal nog behoorlijk rauw, maar de progressieve riffs en melodielijnen waarmee platen als Human en Symbolic vol staan hoor ik hier ook al. Het is al meer dan het toch relatief primitieve geluid van de voorgaande Death platen. Daar kan ik toch vrij weinig mee. Dit is de eerste Death plaat die ik van begin tot eind goed vind. Er zouden er nog vier volgen.

Geweldige plaat, maar na 'Human' gehoord te hebben, is hier de productie en het drumwerk wel wat minder. Niet zo erg, want het kan er meer dan goed mee door en er staan wel een flink aantal heerlijke krakers op die de opvolger ontbeert. Catchy, niet meteen een woord dat je zou associëren met een death metal band, maar is het wel dus. Eerder wel een tien aan gegeven, maar dat is toch iets teveel credit.

Favorieten zijn 'Living Monstrosity' en de titeltrack.

4,5*

Ok, dit album heb ik ooit gekocht en weer verkocht en ik had de laatste jaren al vermoeden dat ik er geweldig spijt van zou krijgen. Dat moment is nu aangebroken. Nu is death metal niet bepaald mijn favoriete genre, maar wat Chuck en consorten hier flikken is over het algemeen ronduit geniaal. Deze logge death metal is niet per se verrassend, want met Scream Bloody Gore en Leprosy in het achterhoofd, is Spiritual Healing een logische stap, maar het is alsof alles hier eindelijk op zijn plek valt. De nummers klinken veel logischer, maar ook met James Murphy krijgt Death een ware kwaliteitsimpuls. Het drumwerk van Bill Andrews past hier beter dan op Leprosy het geval was. Het is lastig om favorieten aan te wijzen. Ik zou kunnen zeggen dat Defensive Personalities de mindere broeder is hier. Alle songs zijn verder erg sterk. Misschien geniet ik dan nog wel het meest van het heerlijk brute Altering The Future of de megalomane solo's van de titeltrack. De plaat is gewoon heerlijk log, naargeestig en smerig. Alsof je niet kan ontsnappen aan een langzame, gruwelijke dood. Heerlijk toch?


Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Scream Bloody Gore
3. Leprosy

Hier betreden we het territorium van 'geniaal' na twee vette, maar alsnog licht rammelende voorgangers. Ik heb nu pas voor het eerste het idee dat de drums echt helemaal opgaan in het geheel en daarmee voelt Spiritual Healing ook als het eerste echt volwassen album. Weinig gore of horror, maar meer realistische gruwelen in de vorm van drugs en religie. En dan is daar James Murphy, gitarist van twee van de beste Testament-albums, speelt hier ook echt de sterren van de hemel. Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren. De solo's zijn stuk voor stuk nagenoeg perfect en ondanks de meer down-to-earth lyrics, voelt het album qua sfeer alsnog zeer mysterieus aan. Erg sterke productie ook, houdt alles ruig zonder de details uit het oog te verliezen. En de cijfers blijven nog steeds stijgen? Ik heb hier nog steeds enorm veel zin in!

Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Leprosy
3. Scream Bloody Gore

Een vraag van mijn kant. Ik ben van plan deze LP één dezer dagen aan te schaffen. Ik heb echter geen idee voor welke pressing ik zal kiezen. Er is dan ook zo ontzettend veel keuze.

Dus, kan iemand mij een advies geven? Origineel, 2014 reissue, 2021 reissue, Of toch iets anders?

zelf heb ik geen ervaringen met de vinyl versies van dit album, heb je al naar de opmerkingen op Discogs gekeken bij de verschillende versies?

Jazeker. Ik was echter van plan de pressing van vorig jaar te kopen, alleen daar kan ik geen enkele opmerking over vinden. Het zou zonde zijn als net die pressing tegen blijkt te vallen...

Ik heb onlangs mijn originele vinyl versie verkocht en ben van plan om een heruitgave aan te schaffen. Maar inderdaad, er is keus uit behoorlijk wat releases. De splatter versie spreekt me het meest aan en krijgt voor zover ik kan vinden ook goede recensies qua sound. Maar dat krijgen ze zo uit m'n hoofd allemaal wel. Dus tsja...volgens mij kun je je niet snel een buil vallen.

Ik had mijn oog inderdaad ook laten vallen op de splatter versie. Weet je toevallig op welke websites je die recensies hebt gevonden? Ik ben tot dusverre weinig tegengekomen...

Met name Discogs en Rate Your Music als ik me niet vergis.

Ik blijf toch altijd een bepaald zwak houden voor deze plaat binnen de catalogus van Death. Bruut en heavy riffwerk met tegelijkertijd ontzettend pakkende akkoordenkeuzes. De riffs kunnen makkelijk worden gememoreerd, maar zijn toch uitermate technisch, uitdagend en progressief te noemen. Geen wonder dat mening band hier haar inspiratie vandaan heeft gehaald. Daarnaast is het duo Schuldiner-Murphy een uitstekende combinatie, aangezien te horen is hoe goed zij elkaars gitaarspel begrijpen en weten te complementeren. Daarmee deel ik de mening van lennert over de invloed van Murphy: "Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren". En zo is het.

De grunt van Schuldiner is op Spiritual Healing nog lekker diep, hetgeen in de toekomst uiteraard zou veranderen. En beide keren is de zang van Schuldiner, diep of minder diep gegrunt, zeer verstaanbaar. Razend knap! Zelf heb ik een lichte voorkeur voor de vocale prestaties van vóór Symbolic. De diepere grunt komt op mij bruter over en past beter bij de zware riffs waar Death bekend om staat. Nu moet ik daar wel bij vermelden dat de sound van de band na Human ook als steeds progressiever kan worden beschouwd. Een meer divers stemgebruik van de kant van Schuldiner past daar dan ook erg goed bij, denk ik. Ondanks dat heeft de diepere grunt een lichte voorkeur bij mij, als ik zou mogen kiezen.

Ik kom niet tot een perfecte score, en dat komt vanwege de drums. Op enkele momenten vind ik die hier toch te wisselvallig en simplistisch. Zo wordt in de meeste verses een ultiem simpel kick (met ridebekken) - snare patroontje gespeeld, zonder noemenswaardige afwisseling met bijvoorbeeld fills of accenten. Die keren dat de dubbele bass erbij komt kijken, wordt het in één keer een heel pak beter. Jammer dat daar niet meer voor is gekomen. Compositioneel is dit namelijk echt hogeschool deathmetal van de allerbovenste plank. Ik had graag gehoord dat de drums daar consistent een bijdrage aan hadden geleverd, door een ietwat brutere / wildere insteek. Het blijft op dat gebied wat mij betreft wat te vlakjes.

Kort nog twee favorieten benoemen. Altering the Future, in al zijn brute, onbehouwen, zompige lompigheid, beschikt met gemak over één van de beste en meest herkenbare Death-riffs. Daarnaast natuurlijk het titelnummer. Een nummer dat in de canon van de death metal hoort. Die breakdown die zo rond de helft wordt ingezet, met dat geweldige tomwerk (de drums doen sommige dingen erg goed hoor...), is werkelijk fenomenaal. Compositioneel één van Death's beste songs. Ook hier is het riff- en solowerk kwalitatief wederom enorm sterk. Wanneer Schuldiner als een bezetene het tekstdeel 'Practice what you preach ...' uit begint te brullen, is het feest compleet. Wat een bazentrack zeg.

Verder heb ik niets toe te voegen aan al hetgeen hier reeds is gezegd. Dit blijft een topper in het genre en een klassieker die iedereen in huis zou moeten hebben. Overigens heb ik, aanvullend op bovenstaande berichten, de splatterversie uit 2021 toentertijd in huis gehaald. Ik kan hem aanbevelen...

Wederom net iets beter dan de voorganger, wat een klasbakken.

1. Spiritual Healing
2. Leprosy
3. Scream Bloody Gore