Death - Spiritual Healing (1990)

Hier had ik nog een Picture Disc van.
Is trouwens nog steeds een goeie plaat.

Ja, ja. En zeker ook fan Nocturnus.

Ik vond vooral 'Within the mind' een goed nummer.

Geweldige hoes getekend door Ed Repka! (Net zoals Leprosy en Scream Bloody Gore trouwens)

Het nummer Spiritual Healing is voor mij toch wel hét nummer van Death!

Wat een klassiekrtje!

Een erg underrated maar geweldig album. Vooral de tekst van 'Altering the Future' is iets om over na te denken.

en een handeltje early megadeth platen

Daarvan dat de hoes van leprosy op peace sells lijkt (opt eerste zicht)

De stap van Spiritual Healing naar Human is een behoorlijk grote stap, hier is ook al een hoog technisch niveau te horen, wat op Human alleen maar verder word uitgebreid, verder is dit een hele lekkere old-skool death metal plaat, vol pompende bass en drums, en natuurlijk de palm mute riffs, ik zal later een stem geven, zoals met de meeste Death albums kan ik dat moeilijk na enkele luisterbeurten geven.

Vooral het titelnummer Spiritual Healing is een top nummer, ik vindt het in ieder geval 1 van de betere nummers van Death.

Dit is een Death (Metal) album waar ik graag naar luister. Dat komt vooral omdat de nadruk meer ligt op technisch spel dan op pure sonische krachtpatserij. De teksten hebben ook nog inhoud in tegenstelling tot de gebruikelijke vleselijke goorheden. De productie klinkt wel helder, maar ook een beetje lomp. Echt slechte nummers staan er niet op, maar een echte favoriet aanwijzen lukt mij ook niet. Erg degelijk allemaal.

Ik vind de productie van dit album prima voor Death metal - zoals bij meerdere 'klassiekers' geproduceert door Scott Burns - Obituary had ook zo'n geweldig geluid toen, lekker vuig, in tegenstelling tot de 'Second wave of bay area thrash metal' rond die tijd, die hadden dit geluid ook prima kunnen hebben, in plaats van hun veelal 'gladde/blikken' productie. Hier klinkt het lekker zwaar !

Heb zo'n soort vaandeltje hiervan aan de muur hangen. Dit is voor mij een logische tussenstap tussen Leprosy en Human. Je hoort direct dat er al een stap vooruit wordt gezet met name in het technische gedeelte. Verder is het titelnummer natuurlijk géniaal. Alleen het fingertap intro is voor mij de moeite al waard om dit album te hebben. 3.5* lijkt mij een mooie beoordeling voor deze plaat.

Samen met Symbolic mijn favoriete Death platen.

Op deze zet hij zo een lekkere vuile bek op. Lekker vulgaire zang terwijl het heel goed verstaanbaar is.

Enkel Killing Spree vind ik iets inboeten aan kwaliteit daarom dus 4,5

De opmaat naar, mijn favoriet, Symbolic. Hier ging Chuck inderdaad de goede kant op. De songstructuren gingen er een stuk op vooruit en ook de instrumentenbeheersing, niet in de laatste plaats door het aantrekken van James Murphy. De eerste twee tracks zijn fenomenale werkstukjes met goede teksten en bovenal geniale climaxen. Death is de enige deathmetalband die mij weet te raken.

HET album dat mij tot death metal wist te bekeren.

Mijn favorieten: Within the Mind (killer riff!) en Spiritual Healing.

Zang is inderdaad heel erg goed hier, helaas vind ik de drums matig en over het algemeen is dit album net iets te sloom. Doet verder niks af aan de teksten, gitaarstukken en de sound

Mijn favoriet Death album. Krijg er altijd een apart gevoel van. 4,5*

Het nummer living monstrocity is mijn favo track van dit album.

Mijn eerste kennismaking met Death was natuurlijk het debuutalbum Scream Bloody Gore welke ik door een kameraad heb leren kennen. Ik heb bij dat album mijn gedacht gezegd, dus over naar deze derde: dit is metal zoals ik het wel graag hoor: superstrak, breaks, instrumentale gedeeltes en knappe muziek. Beste mensen, laat jullie niet afleiden door de groepsnaam, maar kijk eens voorbij die naam, luister en huiver van deze buitengewoon technische muziek. Deze muzikanten kunnen spelen en – durf ik dit werkelijk zeggen – zijn zij niet een beetje de spirituele vaders van Opeth, want ik herken veel van Death in Opeth, maar die mogelijk ontluikende discussie hierover past in een apart topic, dus doen jullie maar.
Echt leuke nummers voor mij zijn ze allemaal, alleen de stem van Chuck (vergis u niet: zonder Chuck geen Death) moet ik nog gewoon worden, maar daarvoor heb ik de tijd…
Edit: het titelnummer is werelds…

En let hoe zijn stem doorheen de albums geëvolueerd is van deathgrunts naar... ja hoe noem je dat? Op zijn laatste cd doet hij zelfs Painkiller!

Deze album blijft het meest rauwe Death album voor mij en Symbolic dan weer qua compositie en melodie.

Painkiller-cover vind ik geen goed voorbeeld/ Ik vind de cover van Painkiller echter op niets trekken; zowel de solo's als de zang gaan compleet de mist in.

Death's Painkiller vind ik zelfs nog beter dan het al geweldige origineel.

Oei.... da's niet best. Ben groot fan van Death, maar de versie van Painkiller hoeft voor mij echt niet.

Maar nu On Topic: vette plaat. In mijn ogen het begin van de evaluatie van lompe metal tot weldoordachte death. Fantastische hoes, al is die van Leprosy ook erg gaaf. Minpuntje vind ik de hakkerige drums, maar songs en overige instrumenten: top.

Zo is dat. En bovendien ook nog eens compleet misplaatst op het album.

Chuck's zang/grunt is op dit album ook top. Dit album is heel goed, maar de opvolger Human vind ik nog beter. Van dit album is de titeltrack echt meesterlijk en het album heeft ook een mooie hoes.

Spiritual Healing is een overgangsalbum. Death ontgroeide de ruwe death metal waarmee ze de wereld voorheen bestookte, kiepert zwakke schakel Rick Rozz uit de band en gaat verder met de technisch veel betere James Murphy. Muzikaal betekent dat wat meer, destijds best gewaagde, mogelijkheden om wat meer technische elementen aan de nog steeds loodzware metal toe te voegen. De het gitaarwerk van beide heren versterkt elkaar op een geweldige manier. Het typisce death harmoniën en solo's zorgen voor een gezonde dosis melodie en gevoel.
Tekstueel vindt er ook een verschuiving plaats van gore verhalen naar maatschappij-kritische teksten. Om zich verstaanbaarder te maken past Chuck zijn grunt iets aan. Vanaf dit album zal Death zich blijven ontwikkelen tot aan de tragische dood van de meester. Elk album is bijna even goed. Spiritual Healing niet uitgezonderd.

Dit is voor mij een absolute klasse plaat. Ik hoor hem liever dan Leprosy. Openingsnummer Living monstrosity behoort tot het mooiste wat Chuck ooit opgenomen heeft. De rest van de plaat is ook van hoog niveau. De bloed & gruwel teksten worden hard minder en er is geen Kerry King imitator meer als tweede gitarist.(Zie bovenstaande tekst.) Het geluid is ook dik in orde. Prima productie van Scott Burns.(Broer van Randy?) Goed,ik ga gewoon vijf sterren geven. Kwaliteit als dit mag beloond worden.

Vroeger en zelfs zowat tot een paar jaar geleden was ik zo eigenwijs om mijn jeugdsentiment en het iets eenvoudiger Scream Bloody Core altijd als een relikwie hoog op mijn altar te zetten. Jazeker, het oer-oude Deathmetal schepsel van zowat het eerste uur blijft mij heilig, maar dit vele malen betere Spiritual Healing is me zowat gewoon de maximale aantal sterren waard. Wat een MUZIEK! Wat een genot om je daarin eens in te verdiepen. Plaat no.2 Leprosy zat er tussen in...tussen het brutale Scream Bloody Core en dit klassieke meesterwerk Spiritual Healing. Prachtig om te zien hoe deze band per album zo enorm evolueerde ZONDER aan hardheid in te boeten en concessies te doen aan wie of wat dan ook...alleen muzikaal steeds begaafder en bovenal uitnodigender! Alleen de meesters doen en kunnen dat! ! ! Death is nog lang niet dood! Death en Chuck zijn voor eeuwig!

Tot nu toe mijn favoriete plaat van Death (moet Individual Thought Patterns nog beluisteren).
Dit vooral door naast de geweldige riffs ook de ontzettend cynische teksten zoals in Spiritual Healing:

"All the prayers in the world can't help you now"

Geweldige albumcover weer, vooral die gelovigen op de achtergrond zien er creepy uit.

Geweldig album vind ik dit! Zoals ik in een andere topic al zei is Death één van de weinige bands uit de deathmetal hoek die me kunnen bekoren. Ik hou van melodie en die krijg je bij Death in overvloed. Daarbij komt dat ik de grunt van Chuck altijd als plezierig heb beschouwd. Dit in tegenstelling tot veel genre broeders.
Van dit album vind ik Altering the future, Spiritual healing, Living montrosity en Defensive personaltities de absolute toppers!

Mijn favoriete Death plaat, wat een geweldige plaat is dit toch. Bruut, maar toch erg catchy. Chuck heeft een heerlijke grunt op deze plaat en het gitaar werk is weer om van te smullen.