Death - Spiritual Healing (1990)

Ok, dit album heb ik ooit gekocht en weer verkocht en ik had de laatste jaren al vermoeden dat ik er geweldig spijt van zou krijgen. Dat moment is nu aangebroken. Nu is death metal niet bepaald mijn favoriete genre, maar wat Chuck en consorten hier flikken is over het algemeen ronduit geniaal. Deze logge death metal is niet per se verrassend, want met Scream Bloody Gore en Leprosy in het achterhoofd, is Spiritual Healing een logische stap, maar het is alsof alles hier eindelijk op zijn plek valt. De nummers klinken veel logischer, maar ook met James Murphy krijgt Death een ware kwaliteitsimpuls. Het drumwerk van Bill Andrews past hier beter dan op Leprosy het geval was. Het is lastig om favorieten aan te wijzen. Ik zou kunnen zeggen dat Defensive Personalities de mindere broeder is hier. Alle songs zijn verder erg sterk. Misschien geniet ik dan nog wel het meest van het heerlijk brute Altering The Future of de megalomane solo's van de titeltrack. De plaat is gewoon heerlijk log, naargeestig en smerig. Alsof je niet kan ontsnappen aan een langzame, gruwelijke dood. Heerlijk toch?


Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Scream Bloody Gore
3. Leprosy

Hier betreden we het territorium van 'geniaal' na twee vette, maar alsnog licht rammelende voorgangers. Ik heb nu pas voor het eerste het idee dat de drums echt helemaal opgaan in het geheel en daarmee voelt Spiritual Healing ook als het eerste echt volwassen album. Weinig gore of horror, maar meer realistische gruwelen in de vorm van drugs en religie. En dan is daar James Murphy, gitarist van twee van de beste Testament-albums, speelt hier ook echt de sterren van de hemel. Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren. De solo's zijn stuk voor stuk nagenoeg perfect en ondanks de meer down-to-earth lyrics, voelt het album qua sfeer alsnog zeer mysterieus aan. Erg sterke productie ook, houdt alles ruig zonder de details uit het oog te verliezen. En de cijfers blijven nog steeds stijgen? Ik heb hier nog steeds enorm veel zin in!

Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Leprosy
3. Scream Bloody Gore

Ik blijf toch altijd een bepaald zwak houden voor deze plaat binnen de catalogus van Death. Bruut en heavy riffwerk met tegelijkertijd ontzettend pakkende akkoordenkeuzes. De riffs kunnen makkelijk worden gememoreerd, maar zijn toch uitermate technisch, uitdagend en progressief te noemen. Geen wonder dat mening band hier haar inspiratie vandaan heeft gehaald. Daarnaast is het duo Schuldiner-Murphy een uitstekende combinatie, aangezien te horen is hoe goed zij elkaars gitaarspel begrijpen en weten te complementeren. Daarmee deel ik de mening van lennert over de invloed van Murphy: "Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren". En zo is het.

De grunt van Schuldiner is op Spiritual Healing nog lekker diep, hetgeen in de toekomst uiteraard zou veranderen. En beide keren is de zang van Schuldiner, diep of minder diep gegrunt, zeer verstaanbaar. Razend knap! Zelf heb ik een lichte voorkeur voor de vocale prestaties van vóór Symbolic. De diepere grunt komt op mij bruter over en past beter bij de zware riffs waar Death bekend om staat. Nu moet ik daar wel bij vermelden dat de sound van de band na Human ook als steeds progressiever kan worden beschouwd. Een meer divers stemgebruik van de kant van Schuldiner past daar dan ook erg goed bij, denk ik. Ondanks dat heeft de diepere grunt een lichte voorkeur bij mij, als ik zou mogen kiezen.

Ik kom niet tot een perfecte score, en dat komt vanwege de drums. Op enkele momenten vind ik die hier toch te wisselvallig en simplistisch. Zo wordt in de meeste verses een ultiem simpel kick (met ridebekken) - snare patroontje gespeeld, zonder noemenswaardige afwisseling met bijvoorbeeld fills of accenten. Die keren dat de dubbele bass erbij komt kijken, wordt het in één keer een heel pak beter. Jammer dat daar niet meer voor is gekomen. Compositioneel is dit namelijk echt hogeschool deathmetal van de allerbovenste plank. Ik had graag gehoord dat de drums daar consistent een bijdrage aan hadden geleverd, door een ietwat brutere / wildere insteek. Het blijft op dat gebied wat mij betreft wat te vlakjes.

Kort nog twee favorieten benoemen. Altering the Future, in al zijn brute, onbehouwen, zompige lompigheid, beschikt met gemak over één van de beste en meest herkenbare Death-riffs. Daarnaast natuurlijk het titelnummer. Een nummer dat in de canon van de death metal hoort. Die breakdown die zo rond de helft wordt ingezet, met dat geweldige tomwerk (de drums doen sommige dingen erg goed hoor...), is werkelijk fenomenaal. Compositioneel één van Death's beste songs. Ook hier is het riff- en solowerk kwalitatief wederom enorm sterk. Wanneer Schuldiner als een bezetene het tekstdeel 'Practice what you preach ...' uit begint te brullen, is het feest compleet. Wat een bazentrack zeg.

Verder heb ik niets toe te voegen aan al hetgeen hier reeds is gezegd. Dit blijft een topper in het genre en een klassieker die iedereen in huis zou moeten hebben. Overigens heb ik, aanvullend op bovenstaande berichten, de splatterversie uit 2021 toentertijd in huis gehaald. Ik kan hem aanbevelen...