Leprous - Coal (2013)

Chronic is echt een gruwelijk goed nummer. De zanger van deze band heeft een van de krachtigste en emotionele stemmen in de progressieve metal-wereld op dit moment. Het is iets duisterder dan Bilateral en er zitten een aantal knipogen naar Devin Townsend in. Daar is helemaal niks mis mee. Ik kan niet wachten om het volledige album te horen.

The Cloak is inmiddels ook te beluisteren en het is echt een prachtig nummer. Een stuk rustiger maar er zitten af en toe wel wat zwaardere accenten in. De zang is echt adembenemend, vooral de hoge noten. Ik voel echt de emotie bij Leprous, iets wat ik bij heel veel andere progressieve metal mis. Laat Coal maar komen, ik heb er heel veel zin in!

Bilateral en Tall Poppy Syndrome zitten nog regelmatig in mijn CD speler. Als ik Chronic, maar vooral The Cloak hoor dan zal Coal ook heel wat rondjes gaan draaien.
Hopelijk ligt hij 21 mei in de brievenbus!!

Coal is een heel ander album geworden dan Bilateral. Dat album was aan de drukke kant terwijl dit album de rust meer bewaart, de toon van de muziek is vrij duister geworden. De zang is heel erg vooruit gegaan, vooral in de hogere regionen. De muziek zelf moet nog binnen komen, er gebeurt weer veel. The Cloak is op dit moment mijn favoriet.

Rustiger en minder avontuurlijk dan voorganger Bilateral uit 2011; helaas ook iets minder sterk. De songs zijn gewoonweg minder pakkend en herhaaldelijk te langdradig. Productioneel wel weer top en ditmaal valt pas echt goed op wat een geweldige zanger de band in huis heeft. Zowel in de lage als de (zeer) hoge regionen weet hij volledig te overtuigen. Al met al nog steeds progressieve metal van de bovenste plank, maar de vorige twee albums zijn beter. Songs als Chronic, The Valley en het afsluitende Contaminate Me zijn wel geweldig.

Dit is één van de betere releases van 2013 en gewoon jaarlijst materiaal. De ontwikkeling van de band zet zich gestaag door. Contaminate Me en Bury laten de band nog op zijn ruigst horen, maar dat is niet perse nog representatief. De rustige inslag op songs als The Cloak werkt namelijk zo waanzinnig goed, dat er echte pareltjes ontstaan. De zanger kan dit veeleisende materiaal gewoon aan, klasse. The Valley combineert vervolgens de nieuwe zanglessen in een wat weer avontuurlijke context en het is gelijk alweer raak. Leprous moet vooral zo doorgaan!

Lees hier mijn recensie over Coal.

Niet alle nummers zijn even pakkend, maar er wordt wel uitstekend gemusiceerd. Enkele nummers als The Cloack zitten al vast in mijn hoofd, maar de rest nog niet echt. Even wachten nog of hij nog gaat groeien of niet.

Mijn stem (uitgebracht op 23 oktober 2019) 2,0. Het stond er echt! Dit kan niet waar zijn. Waar is het fout gegaan?

Deze plaat kan niet met 2,0 worden afgedaan, oprechte excuses aan de heren van Leprous!

Plaat boeit van begin tot einde, met het prachtige The Cloak als een van de uitschieters.

Niks mis mee: gewoon 4,0*

Na het geweldige Bilateral vaart Coal enerzijds door op de koers van het vorige album. Tegelijk wordt voor meer focus in de composities gekozen en de complexiteit wat naar de achtergrond verdwijnt, waardoor de kracht van de band nog sterker wordt benadrukt. En die kracht zit heb op dit album vooral in de sfeervolle gelaagdheid van de nummers. Daar bovenop komen de talenten van Einar Solberg volledig tot hun recht.

Cool laat het beste horen dat Leprous tot op dat moment te bieden heeft. Halfje erbij!

1. Coal
2. Bilateral
3. Tall Poppy Syndrome