menu

Death - Individual Thought Patterns (1993)

mijn stem
4,05 (116)
116 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Combat

  1. Overactive Imagination (3:28)
  2. In Human Form (3:55)
  3. Jealousy (3:39)
  4. Trapped in a Corner (4:11)
  5. Nothing Is Everything (3:16)
  6. Mentally Blind (4:45)
  7. Individual Thought Patterns (4:00)
  8. Destiny (4:04)
  9. Out of Touch (4:19)
  10. The Philosopher (4:10)
totale tijdsduur: 39:47
zoeken in:
avatar van Metal-D78
4,5
Duh.

Wat je zegt: minder (totaal geen) goede nummers, nauwelijks melodie. Hooguit ritmisch interessant, heel strak, maar erg hoog ene-oor-in-andere-oor-uit gehalte.

avatar van Kronos
4,0
Het leuke aan Death wat mij betreft is dat ze altijd iets van de jaren 80 in hun muziek bewaard hebben, zonder ooit oubollig te klinken.

Death is inderdaad sterk in melodische en technische innovativiteit gecombineerd met brute riffs, maar dat zijn wel meer bands. Opeth bijvoorbeeld weet dat makkelijk te evenaren vind ik.

En bij de evolutie naar meer melodie werden de beperkingen van Chuck als zanger steeds pijnlijker hoorbaar.

avatar van Metal-D78
4,5
Kronos schreef:
En bij de evolutie naar meer melodie werden de beperkingen van Chuck als zanger steeds pijnlijker hoorbaar.


Wat mij betreft geldt dat alleen voor The Sound Of Perseverance. Daar ben ik niet erg kapot van Chuck's grunt. Opeth had inderdaad de vergelijkbare balans tussen uitgekiende muziek, brute riffs en vette vocals. Met de nadruk op had (tot en met Deliverance eigenlijk), want de artyfarty Canterbury meuk die de Zweden op hun laatste twee albums maken kan ik maar moeilijk verteren.

avatar van Kronos
4,0
Er zullen altijd fans afhaken en nieuwe fans bij komen als een band kiest voor verandering. De vette riffs mis ik wel bij de laatste albums van Opeth maar daar komt in mijn oren nog meer verfijning voor in de plaats.

Goed vind ik Chuck niet klinken op The Sound Of Perseverance maar nog net aanvaardbaar, als je er niet bij stil staat dat hij anders en beter kon. Echt niet aanvaardbaar is het bij de cover Painkiller. Snap niet hoe de verkrachting van dat Judas Priest nummer het album heeft gehaald.

avatar van ASman
4,5
Met Opeth kan ik Death moeilijk vergelijken. Ik heb het dan ook meer over Death's positie binnen de tech-death. Tot op heden ken ik geen tech-death band die zo technisch weet te zijn, zweverige melodieën weet te introduceren en tegelijkertijd ook nog zo'n mokerslagen weet uit te delen.
Die cover van Painkiller is pijnlijk ja, daar kunnen we het over eens zijn

5,0
ASman schreef:
Tot op heden ken ik geen tech-death band die zo technisch weet te zijn, zweverige melodieën weet te introduceren en tegelijkertijd ook nog zo'n mokerslagen weet uit te delen.


Heden overleden alweer,, geloof ik, maar de Canadese band Quo Vadis heb ik technisch altijd mooi en toch ook behoorlijk melodieus gevonden. Al heeft de band misschien meer een Human-sfeer. Steve Digorgio speelde trouwens nog mee op hun Defiant Imagination (2004) . Ik herinner me ook nog een aardige Duitse tech-death band vrij recentelijk en het Nederlandse Pestilence doet het ook nog "vrij aardig" Maargoed, ouwe koeien, ik ga weer country draaien ofzo....

avatar van ASman
4,5
Qua Vadis zou ik eens nader moeten onderzoeken.
Ik neem aan dat je met die 'Duitse band' Obscura bedoelt? Dat vind ik zeker een van de betere moderne tech-death bands, maar ze hebben toch niet diezelfde 'oompf' die Death heeft.
De tech-death die Pestilence ten gehore brengt, mag er zeker wel wezen. Testimony of the Ancients is bijvoorbeeld een prima album. Maar toch prefereer ik bij hun net de old-school periode waar Van Drunen nog zijn stembanden aan flarden zat te scheuren

5,0
Obscura ja, thanks. Wist het niet meer, hehe

avatar van trebremmit
Metal-D78 schreef:
Duh.

Wat je zegt: minder (totaal geen) goede nummers, nauwelijks melodie. Hooguit ritmisch interessant, heel strak, maar erg hoog ene-oor-in-andere-oor-uit gehalte.


Aha, je kent ze echt niet
Maar goed, het is je smaak blijkbaar niet, maar ik krijg de indruk dat je nou niet echt alles van hun kent.

avatar van ASman
4,5
Gojira is nochtans ook een prima band. Een van die bands die een volkomen unieke sound voor zichzelf heeft ontwikkeld. Ik weet niet of ik ze echt tech-death kan noemen, maar nu ben ik natuurlijk weer aan het hokjesdenken.

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Kronos schreef:
En bij de evolutie naar meer melodie werden de beperkingen van Chuck als zanger steeds pijnlijker hoorbaar.


Zijn steeds schellere stem vind ik juist passen bij de ontwikkeling die de muziek doormaakt. De gitaarpartijen werden ook steeds minder zwaar. Ik hoor zijn latere zangstijl eigenlijk liever, ook op 'Painkiller'. Qua grunters toch zeker één van de meest opvallende verschijningen, en hij was er in het algeheel best wel vroeg bij.

avatar van gigage
4,0
Terwijl King Diamond zijn Mercyful Fate probeerde nieuw leven in te blazen kreeg zijn meestergitarist Andy Laroque de kans om op dit schijfje mee te spelen. En dat betaald zich uit in de meest fantastische melodieuze solo's op de verder nog steeds brute Death sound. Kijk, dan wordt het zelfs voor mij interessant. De riffs zitten technisch ook prima in elkaar maar de meeste bewondering heb ik nog voor de bassist die niet als een Hans worst simpel de snaren naar beneden duwt maar iedere kans grijpt om dat ene gaatje van technische hoogstandjes te voorzien. Wat een geweldenaar

Edit: Arch Enemy heeft de eerste break in Nothing is Everything gebruikt voor het refrein van No More Regrets zo te horen.

Edit 2: drummer en bassist spelen nu in testament.

avatar van Zagato
4,5
Dit album was destijds een kleine (hele kleine) teleurstelling na het fantastische Human, zonde dat Chuck moeite had om line-up's bij elkaar te houden want de line-up met Reinert en Masvidal was echt top. Op basis van de documentaire 'Death by Metal' komt Chuck niet over als een makkelijke jongen, meerdere bandleden geven hierin aan dat ze zonder wat van Chuck gehoord te hebben er achter kwamen dat ze niet meer in de band zaten. Maar goed terug naar het album, dat heeft zich in de loop der tijd behoorlijk gerevancheerd bij mij. Ik lees trouwens her en der dat The Philosopher over Paul Masvidal gaat.

In de documentaire 'Death by Metal' wordt overigens gesuggereerd dat Laroque's solo's op dit album allemaal geïmproviseerd zijn, indrukwekkend als dat waar is.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:09 uur

geplaatst: vandaag om 07:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.