Death - Individual Thought Patterns (1993)

Fantastische plaat van Death. Met Human, Individual Thought Patterns, Symbolic en The Sound of Perseverance sloeg Schuldiner achtereenvolgens niet alleen een homerun, maar sloeg hij de bal gewoon rechtstreeks een ander continent in. En de concurrentie is deze bal nog steeds aan het zoeken.

Wat mij hier meteen opvalt, is hoe prominent de bas in de mix zit:

Nooit geweten dat Andy La Rocque hier op meedeed, dat is nogal een switch, maar af en toe valt het hoge melodie-gehalte en de soms ietwat klassieke heavy metal benadering wel op, en daar is niks mis mee (de kopstem van King Diamond had hier af en toe ook niet misstaan, zou een mooi contrast met het gebrul zijn geweest), sterker nog... dit bevalt me erg goed en ik ben nog maar bij track 4!

O, en nu lees ik dat Gene Hoglan ook meedeed. En als ik er dan op ga letten, hoor ik het er ook wel in terug, maar zulke dingen moet je me echt wel vertellen, anders kom ik er waarschijnlijk nooit achter - Death is natuurlijk ook weer behoorlijk anders dan Dark Angel.

Dit is er echt eentje om vaker te gaan draaien, beestachtig vakmanschap van alle bandleden en interessante composities. Die solo's zijn ook smullen, trouwens. Heel anders dan 'Spiritual...', en niet meteen echt catchy (wel meer catchy dan 'Human'), maar deze moet minstens een negen krijgen.

Het houdt niet op, nu lees ik dat Steve DiGiorgio ook nog meedeed, en ook dat is bij nader inzien wel te horen... Vooralsnog lastig favorieten aan te merken, dus dat doe ik wel na meerdere draaibeurten.

4,5*

Death is sowieso mijn favoriete Death Metal act die ik ooit ga ontdekken, ik durf bijna met honderd procent zekerheid te zeggen dat niemand het charisma van Chuck Schuldiner kan overtreffen; ze komen in de buurt maar, het gaat nooit beter worden. Het was gisteren (13 december) twintig jaar geleden dat deze muzikant ons verliet na de strijd tegen een hersentumor, wat ik online las (geschreven door zijn neefje op hun facebook account) was dat er destijds niet genoeg geld was voor een behandeling, tja in 2001 had je natuurlijk ook nog niet de totale kracht van social media, wat je nu wel hebt.

Gezien de plaat durf ik wederom wel te zeggen dat 'Individual Thought Patterns' één van mijn favoriete platen van deze band is, al is al hun werk gewoon vet. Met nummers zoals 'Trapped In A Corner', 'Mentally Blind' en 'The Philosopher' weten ze echt wel weer binnen te knallen. Met de typische Death sound, fantastische grunt werk van Schuldiner, fantastische riffs en heerlijke solo's zowel basgitaar als de gewone gitaar kan ik nog wel jaren lang naar deze platen luisteren, heerlijk.

Heerlijk album weer, maar Chuck slaat wat mij betreft net teveel door in het technische aspect. De songs komen als composities minder goed uit de verf. Vooral het gitaarwerk is weer om je vingers bij af te likken en dan merk je dat gastbijdrages als die van Andy LaRocque echt goud waard zijn. Er is op dit album genoeg instrumentale krachtpatserij te horen om het heel erg interessant te houden, maar sommige nummers doen me eigenlijk te weinig. Ik weet ook niet hoeveel het te maken heeft met het baswerk van Steve DiGiorgio. Begrijp me niet verkeerd, hij is geweldig, maar regelmatig klinkt zijn bas als iemand die heel artistiek scheten kan laten. Vooral op Jealousy viel dat op.

Voordeel van de twijfel qua waardering hier, want ik heb de 4* overwogen. Gelukkig zijn songs als Mentally Blind en The Philosopher echt geweldig. Hopelijk komt de waardering meer op gang als ik dit album vaker gehoord heb.


Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Individual Thought Patterns
4. Scream Bloody Gore
5. Leprosy

Ik ben toch weer erg enthousiast, zo enthousiast dat ik een eerste plaats heb overwogen, maar uiteindelijk is het toch de iets melodieuzere kant van Human die me net een klein beetje meer aanstaat. Individual Thought Patterns is wel een beduidend agressiever album dan de voorganger. Hoglan is een beest, dat viel me op Into The Grave live ook al op met Death To All, maar het meest verrassende vind ik hoe goed LaRocque hier in de band past. Technisch komt hij dus met gemak mee met de band, maar hij brengt een stukje naargeestigheid mee die nog steeds heel eigen is. Absolute winnaar van het album is Mentally Blind, maar als afgestudeerd filosoof kan ik niet anders dan ook grinniken om The Philosopher. Laat niemand ooit zeggen dat 'wij' geen humor hebben. En verdomd als ik niet blijf genieten van wat DiGorgio allemaal op de bas uitvogelt op een track als Destiny. Vijfde schot in de roos van deze topband.

Tussenstand:
1. Human
2. Individual Thought Patterns
3. Spiritual Healing
4. Leprosy
5. Scream Bloody Gore